II SA/Ka 794/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Łucja Franiczek (spr.) WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę Po rozpatrzeniu wniosku B. W. decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta B. działając na podstawie porozumienia zawartego w dniu [...] ze Starostą [...] , udzielił pozwolenia na użytkowanie tarasu dobudowanego do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. oraz zatwierdził projekt budowlany opracowany przez E. J. (uprawnienie nr [...] ) i udzielił pozwolenia na budowę garażu na parceli nr [...] i [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 28, 32, 33, 34, 35, 36 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił, iż wobec zakwestionowania przebiegu granicy między działkami inwestora a działkami sąsiednimi nr [...] i [...] stanowiącymi własność B. P., postanowieniem z dnia [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji o plan zagospodarowania terenu sporządzony na kopii zaktualizowanej mapy zasadniczej. Jak wynika z przedłożonej w dniu [...] dokumentacji, granice działek na kopii mapy zasadniczej oznaczono prawidłowo. Zatem organ I instancji stwierdził, iż nie zachodzi obawa naruszenia warunków technicznych, wymaganych rozp. MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. Nr 10, poz. 46 z 1995 r.). Nadto, inwestor przedłożył inwentaryzację budynku mieszkalnego z dobudowanym w 1997 r. tarasem. W odwołaniu od decyzji w zakresie pozwolenia na budowę garażu B. P. podniósł, iż skoro właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, ani też nie wydano prawomocnej decyzji dotyczącej przebiegu spornej granicy, brak było podstaw do dokonania aktualizacji mapy zasadniczej. Tym samym, nie można jednoznacznie określić, czy zachowane zostały odległości, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stąd też zdaniem odwołującego się, decyzja została wydana z naruszeniem art. 64 Konstytucji oraz art. 5 Prawa budowlanego. Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...] , utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż argumenty właściciela nieruchomości sąsiedniej nie mogą odnieść skutku, gdy idzie o ocenę prawidłowości sporządzenia projektu zagospodarowania terenu jako opracowanego zgodnie z przepisami rozp. MSWiA z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego na zaktualizowanej mapie zasadniczej, uzupełnionej granicami władania ustalonymi i przedstawionymi graficznie przez uprawnionego geodetę. Zarzuty odwołania dotyczą bowiem procedury związanej z wyznaczeniem granic własności bezpośrednio na gruncie i jako oparte na przepisach ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] jako wydanej z naruszeniem art. 31 w zw. z art. 33 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz w oparciu o błędne ustalenia faktyczne. Zdaniem skarżącego, wobec spornego przebiegu granicy, nie było dopuszczalne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, szkic katastralny z dnia [...] jest niezgodny z treścią protokołu granicznego i obarczony jest wadami. W kolejnym piśmie procesowym skarżący zarzucił, iż organy administracji nie sprawdziły, czy projektant posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a jego zdaniem, skoro uprawnienia takie mu nie przysługiwały z powodu braku wpisu do izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z wymogiem art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie – tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie. Przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 140, poz. 906), obowiązującego w dacie orzekania przez organy obydwu instancji, przewidywał iż projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wreszcie, wymagania opracowań geodezyjno-kartograficznych dla celów projektowych, określa rozdział 2 rozp. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. Nr 25, poz. 133). W niniejszej sprawie projekt zagospodarowania terenu spełnia powyższe wymogi. W wykonaniu obowiązku nałożonego przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] inwestor przedłożył bowiem aktualizację mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętą do zasobu powiatowego w dniu [...] co stwierdzono klauzulą właściwego organu. W ramach niniejszego postępowania nie podlegał natomiast rozstrzygnięciu spór co do przebiegu granic. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 31 i art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), jako że sporządzenie kopii mapy zasadniczej dla celów projektowych nie ma na celu rozgraniczenia nieruchomości w rozumieniu art. 29 cyt. ustawy. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości prowadzone jest w odrębnym trybie i ma na celu ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenie odpowiednich dokumentów. Wyjaśnić też przyjdzie, iż o ile inwestor spełni wymogi Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych w zakresie sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, brak podstaw do zawieszenia postępowania o pozwolenie na budowę do czasu rozstrzygnięcia sporu co do przebiegu granic. Spór taki nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Nie oznacza to jednak pozbawienia ochrony prawnej właściciela nieruchomości sąsiedniej. O ile kwestionowany jest przebieg granic, spór taki może być bowiem rozstrzygnięty w drodze rozgraniczenia nieruchomości na jego wniosek przez właściwy organ, a wreszcie – sąd powszechny. Niezależnie od powyższych stwierdzeń zauważyć przyjdzie, iż zarzut skarżącego, co do innego przebiegu granicy nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Rozpoznanie wniosku z dnia [...] o udzielenie pozwolenia na budowę winno nastąpić na gruncie rozp. MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), co wynika z normy intertemporalnej, zawartej w § 330 pkt 1 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które weszło w życie z dniem 16 grudnia 2002 r. Warunki techniczne z 1994 r. dopuszczały zaś m.in. sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej (§ 12 ust. 6 cyt. rozp.). Tymczasem jak podał skarżący w toku rozprawy sądowej, jego budynek usytuowany jest w odległości ok. 2 m od granicy. Oznacza to, iż projektowany garaż o szerokości 3,5 m i wysokości 3,3 m w każdym wypadku spełni wymogi co do odległości co najmniej 1,5 m od granicy z działką skarżącego. Z uwagi na stan zainwestowania działki skarżącego, usytuowanie spornego obiektu nie może też ograniczać zagospodarowania jego działki. Zresztą, skarżący oświadczył, iż jedynie na pewnym odcinku odległość garażu od granicy jest mniejsza niż 3 m, a zmniejszenie odległości jego zdaniem wynosi ok. 20 cm. Tak ferowane zarzuty co do przebiegu granicy nie mogły mieć zatem znaczenia dla udzielenia pozwolenia na budowę wobec regulacji zawartej w § 12 ust. 6 cyt. rozp. z 1994 r. Zdaniem Sądu, nie mógł też skutkować uwzględnieniem skargi zarzut o braku uprawnień projektanta do wykonywania samodzielnych uprawnień w budownictwie. Zatwierdzając projekt budowlany organ I instancji wskazał w decyzji numer uprawnień budowlanych projektanta. Przepis art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji – stanowił o stwierdzeniu uprawnień budowlanych przez organ samorządu zawodowego. Jednak ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), która weszła w życie z dniem 25 stycznia 2002 r. przyznawała prawo wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na dotychczasowych zasadach przez okres 3 miesięcy od dnia zwołania pierwszych zjazdów okręgowych izb i Krajowych Zjazdów (art. 62 pkt 1 cyt. ustawy). W stanie prawnym, obowiązującym w dacie orzekania przez organy obydwu instancji, przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie przewidywał też wymogu legitymowania się zaświadczeniem o prawie wykonywania samodzielnych uprawnień budowlanych na dzień opracowania projektu. Stąd też kwestie podniesione w piśmie z dnia [...] (k. 20 akt), nie mogły prowadzić do stwierdzenia wykonania projektu budowlanego przez nieuprawnioną osobę. Nadto, wskazać należy, iż inwestor dysponował tytułem prawnym do nieruchomości oraz ważną decyzję z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd też brak było podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym jego wznowieniem bądź mogącym mieć istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Gdy zaś idzie o rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia pozwolenia na użytkowanie tarasu na podstawie art. 49 Prawa budowlanego, aczkolwiek błędnie połączono obie sprawy do łącznego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Inwestycja ta zrealizowana została jako dobudowa do budynku od strony działki nr [...] , a zatem po przeciwnej stronie od nieruchomości skarżącego. Zresztą, w skardze nie zawarto żadnych zarzutów wobec tej części rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej. Stąd też w tym zakresie skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SW