I FZ 254/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 586/03 w zakresie przymusowego ściągnięcia od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r. postanawia: oddalić zażalenie I FZ 254/08 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 586/03, w oparciu o art. 228 i art. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu zarządził ściągnięcie przymusowo od J. B. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż skarżący złożył w dniu 17 marca 2005 r. wniosek o doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2005 r. (I SA/Wr 586/03) wraz z uzasadnieniem, nie uiszczając przy tym należnej na mocy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Opłata ta nie została również uiszczona na skutek wezwania. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie, twierdząc, iż przymusowe ściąganie opłaty od strony skarżącej decyzję podatkową, której egzekucja okazała się bezskuteczne, a strona wpisana została na listę dłużników niewypłacalnych, stanowi jaskrawy przykład fiskalizmu Państwa. Wykonanie zarządzenia byłoby czynnością pociągającą koszty bez najmniejszego widoku na ich ściągnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł. Stosownie natomiast do art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się. Z przytoczonego wyżej unormowania wynika jednoznacznie, że w razie nieuiszczenia należnej od przedmiotowego wniosku opłaty, pobieranej co do zasady przy jego zgłoszeniu (w kwocie 100 zł na podstawie art. 212 § 1, art. 234 § 1, art. 236 p.p.s.a. w zw. z § 2 wskazanego rozporządzenia wykonawczego), przewodniczący (wydziału) zarządza jej ściągnięcie. Jedyną przesłanką do wydania zarządzenia we wskazanym przedmiocie jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Omawiany przepis nakazuje przewodniczącemu wydziału zarządzić ściągnięcie opłaty kancelaryjnej, niezależnie od możliwości płatniczych strony i przewidywanych skutków postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie. Te okoliczności nie mają w świetle art. 234 § 2 ustawy procesowej żadnego znaczenia i nie podważają w jakikolwiek sposób poprawności zaskarżonego zarządzenia. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., postanowić jak w sentencji. Ubocznie jedynie należy wskazać, iż przesłanki dotyczące m.in. sytuacji rodzinnej, materialnej oraz wysokości dochodów, pozostające bez wpływu na istnienie obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej, mogą stanowić podstawę do ewentualnego umorzenia na wniosek dłużnika należności sądowych, zgodnie z § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2194).