VII SA/Wa 21/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi I. i R.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na przebudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Kierownik Urzędu Rejonowego w K., decyzją Nr [...] z dnia [...].08.1993r., udzielił H. W. pozwolenia na przebudowę pomieszczenia gospodarczego na garaż jednoboksowy. W dniu [...].05.1994r. inwestor zgłosił garaż do użytku. Po wszczęciu, na wniosek właścicieli sąsiedniej działki I.i R. P. , postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 1997 r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania I. i R. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. utrzymał w mocy decyzją Wojewody [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. i R. P. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art.5 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.Nr 38, poz.229 ze zm.), § 10 w związku z § 156, § 12 i 13 cytowanego już rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. a także art.7 i 77 kpa. Według składających skargę zaliczenie garażu do obiektów o charakterze uciążliwym dla otoczenia powoduje, iż przy braku określenia kategorii uciążliwości winien on być lokalizowany w odległości co najmniej 15 m od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. W tym zakresie skarżący powołali się na analizę § 10 i 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Naczelnego Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14.04.2000r. sygn. akt IV.S.A. 444/98 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdzając w uzasadnieniu, że decyzje organów obu instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...].12.2000r., Nr [...] stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K., Nr [...] z dnia [...].08.1993r., udzielająca H. W. pozwolenia na przebudowę pomieszczenia gospodarczego na garaż jednoboksowy została wydana z naruszeniem przepisu prawa, lecz uznał, iż wybudowanie obiektu spowodowało nieodwracalne skutki prawne i dlatego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania I. i R. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2000r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie, decyzją z dnia [...] marca 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzją w całości i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pojęcie nieodwracalnych skutków należy rozpatrywać wyłącznie w płaszczyźnie prawa obowiązującego, nie nawiązując do sfery faktów. Wykonanie obiektu budowlanego powoduje powstanie nowej sytuacji faktycznej a nie prawnej i w związku z tym, nie jest to sytuacja prawnie nieodwracalna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.04.2000r., sygn. akt IV.S.A.444/98 wskazał, iż powołany § 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.Nr 17 poz. 62 z późń.zm.) jednoznacznie określa minimalne odległości garaży w stosunku do budynków sąsiednich (ust. 1) i w stosunku do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (ust.4). Organ wskazał również, że w postanowieniu Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w N.z dnia [...].07.1993 roku została ustalona 15 metrowa minimalna odległość usytuowania przedmiotowego garażu od zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich. Natomiast przedmiotowy garaż został usytuowany w odległości 9,0 m od istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej. W wyniku skargi złożonej przez inwestora H. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6.01.2003r. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] marca 2001 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ odwoławczy uznając, że garaż zgodnie z planem realizacyjnym projektu technicznego usytuowany został w odległościach naruszających przepisy tego Rozporządzenia nie odniósł się do ustaleń organu I instancji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, przy ponownym rozpatrywaniu odwołania, powinien zbadać okoliczności dotyczące nieprawidłowej mapy, na podstawie której wykonano plan usytuowania garażu i jeżeli ta okoliczność nie budziłaby wątpliwości rozważyć czy w związku z tym zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. i R. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2000r., Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...].08.1993r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].12.2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że Wojewoda [...] w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił nową okoliczność nieznana organowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę garażu , a mianowicie fakt sporządzenia planu realizacyjnego na nieaktualnej mapie. Zdaniem organu w świetle dokumentacji sporządzonej na podstawie tej mapy usytuowanie przedmiotowego garażu na działce inwestora było nie tylko zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 17, poz.62 ze zm.), ale również z wymogami wynikającymi z postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w N. Ujawnienie, po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, wadliwości mapy geodezyjnej, którą posłużono się przy opracowaniu projektu budowlanego, nie można zakwalifikować jako przesłanki do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zatwierdzony projekt realizacyjny, stanowiący integralną część wydanego pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego na garaż jednoboksowy, został sporządzony na mapie geodezyjnej wykonanej przez Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej ii Kartograficznej - Delegaturę w N., na której nie został naniesiony budynek mieszkalny na działce sąsiedniej - realizowany przez Państwo I. i R. P. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjście na jaw nowych okoliczności lub dowodów może być z zasady rozważane jedynie na płaszczyźnie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). W tej sytuacji organ odwoławczy, uznał zajęte stanowisko w decyzji Wojewody [...] o nieodwracalnych skutkach prawnych za zasadne. Skargę na powyższą decyzję złożyli I. i R. P., zarzucając naruszenie przepisów art.7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarga zatem jest konieczna i uzasadniona. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1271 z późn.zm.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane / Dz. U. Nr 38, poz. 229 z 1974 r. z późn. zm./ oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego / Dz. U. Nr 8, poz. 48 z 1975 r. z późn. zm. /. Decyzję tę organ I instancji podjął w oparciu o dokumenty złożone przez inwestora przy wniosku o pozwolenie na budowę. Dokumenty o których mowa, to przede wszystkim projekt techniczny wraz z planem "realizacyjnym usytuowania" projektowanego garażu na działce inwestora oraz postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w N. pozytywnie opiniującego lokalizację przedmiotowego garażu z zastrzeżeniem usytuowania go minimum 15 m od zabudowy mieszkaniowej. Fakt ,że z planu usytuowania garażu sporządzonej na mapie wydanej przez Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Delegaturę w N. i zatwierdzonej skarżoną decyzją wynika ,że w promieniu 15 m nie znajduje się budynek, mimo iż w rzeczywistości takowy istniał, nie uzasadnia tezy, że decyzja była zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm. / a także z warunkami postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w N. Taki stan rzeczy miał niewątpliwie wpływ na podjęcie skarżonej decyzji, lecz stwierdzić należy ,że decyzja ta była wynikiem błędu organu przy gromadzeniu w sprawie materiału dowodowego. Nadmienić należy, że stwierdzenie w decyzji organu I instancji o zgodności decyzji z przepisami Rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 roku oraz wymogiem usytuowania garażu w odległości co najmniej 15 m od zabudowy mieszkaniowej pozostaje w sprzeczności z decyzją organu odwoławczego uznającej, że garaż zgodnie z planem realizacyjnym projektu technicznego usytuowany został w odległościach naruszających przepisy tego rozporządzenia. Kierownik Urzędu Rejonowego w K., udzielając H. W. pozwolenia na przebudowę pomieszczenia gospodarczego na garaż jednoboksowy w dniu [...].08.1993r. powinien dysponować wiedzą, że strony postępowania I. i R. P. zbudowali na sąsiedniej działce dom jednorodzinny na mocy decyzji Naczelnika Miasta N. z dnia [...].05.1985 r. Nr [...]. Z faktu ,że wydanie orzeczenia nastąpiło na podstawie nieaktualnej mapy nie można wywieść ,że zachodzą nowe okoliczności w rozumieniu art. 145 1 pkt 5 k.p.a. które nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na sprawę. Z porównania planu realizacyjnego sporządzonego na mapie wydanej przez "Pracownię Terenową w N. Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno -Kartograficznego W. zatwierdzonego decyzją Naczelnika Miasta N. z dnia [...].05.1985 r. Nr [...] udzielającą Państwu I. i R. P. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego typu W-0144 i planu realizacyjnego / planu usytuowania / garażu zatwierdzonego skarżoną decyzją wynika, że ten ostatni sporządzony został na nieaktualnej mapie, a więc na mapie nie spełniającej wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno -budowlanego /Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm./ z których wynika, że plan realizacyjny / plan usytuowania obiektu / powinien być sporządzony na aktualnej mapie. Stwierdzić należy więc, że ustalenie, że dokumentacja garażu sporządzona została na nieaktualnej mapie nie stanowi ujawnienia istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, a nie znanej organowi, który ją wydał, skoro te okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne wyłącznie w wyniku zaniedbań. Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie podziela więc poglądu organu II instancji, iż sprawa może być rozważana jedynie na płaszczyźnie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia z dnia 6.01.2003r., że organ odwoławczy, przy ponownym rozpatrywaniu odwołania, powinien zbadać okoliczności dotyczące nieprawidłowej mapy, na podstawie której wykonano plan usytuowania garażu ii jeżeli ta okoliczność nie budziłaby wątpliwości rozważyć czy w związku z tym zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.