II OZ 93/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA B. Gorczycka-Muszyńska (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1335/04 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odpisów skargi i uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2004 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o nakazie rozbiórki p o s t a n a w i a oddalić zażalenie W dniu 23 czerwca 2003 r. V. M. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 20 lipca 2004 r., zn. [...], która utrzymywała w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2004 r., ([...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia 14 lipca 2000 r., ([...]), która utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mikołowie z dnia 29 maja 2000 r. ([...]) nakazującą inwestorom L. i W. W. rozbiórkę wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę warsztatu blacharsko- lakierniczego. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 24 września 2004 r., skarżący został wezwany pismem z dnia 4 października 2004 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie trzech odpisów skargi oraz uiszczenie należnego wpisu w wysokości 200 zł.; w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało doręczone pod wskazany przez skarżącego adres w dniu 8 października 2004 r. W dniu 21 października 2004 r. skarżący V. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W piśmie tym skarżący podaje, że adres, który wskazał jako adres do doręczeń jest adresem, pod którym prowadzi działalność gospodarczą i pismo zostało odebrane przez jego sekretarkę, która nie mogła doręczyć skarżącemu wezwania. Skarżący podał, że sekretarka odebrała pocztę późnym popołudniem w piątek, a on w poniedziałek wyjechał za granicę i o piśmie z sądu dowiedział się dopiero w dniu 18 października po swoim powrocie. Na okoliczność wyjazdu skarżący przedstawił kopię biletu, karty wstępu na pokład samolotu oraz zamówienia wycieczki Sygn. akt II OZ 93/05 turystycznej. Jednocześnie z wnioskiem przedstawił dowód wpłaty kwoty wpisu w dniu 20 października 2004 r. oraz trzy odpisy skargi. Postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia odpisów skargi i uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skarżący zaniedbał prowadzenie własnych spraw uchybiając terminowi, ponieważ miał możliwość odebrania i zapoznania się z treścią wezwania w dniu 8 października 2004 r., kiedy jeszcze przebywał w kraju. Postanowienie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 12 listopada 2004 r. W dniu 17 listopada 2004 r. (data stempla pocztowego) skarżący V. M. wniósł zażalenie. Twierdzi w nim, że wezwanie do uiszczenia wpisu i nadesłanie trzech odpisów skargi nie zostało mu w ogóle skutecznie doręczone, skoro art. 67 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) mówi, że "jeżeli stroną jest osoba fizyczna, to doręczenia dokonuje się jej osobiście". Skarżący podniósł także, że jego sekretarka nie jest upoważniona do odbioru osobistej korespondencji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z powołanym w zażaleniu art. 67 § 1 p.p.s.a., osobie fizycznej doręcza się pismo osobiście. Jednakże zgodnie z art. 69 p.p.s.a., doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi i uiszczenie wpisu zostało doręczone pod podany przez skarżącego adres do doręczeń (miejsce jego pracy). Należy wnioskować, że określony pracownik przedsiębiorstwa jest upoważniony do odbioru korespondencji przychodzącej na adres tego przedsiębiorstwa i skoro skarżący podał właśnie ten adres do doręczeń, to należy uznać, że ponosi ryzyko doręczenia pisma pracownikowi, Sygn. akt II OZ 93/05 który zobowiąże się oddać to pismo adresatowi. Przepis o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej stosuje się dopiero w razie niemożliwości doręczenia przesyłki adresatowi osobiście lub w sposób podany powyżej. Skoro art. 72 p.p.s.a. stanowi, że w razie nie zastania adresata w mieszkaniu, pismo można doręczyć nie tylko dorosłemu domownikowi, ale nawet administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania pisma adresatowi, to tym bardziej można twierdzić, że doręczenie będzie dokonane skutecznie pod wskazanym przez skarżącego adresem, do rąk jego własnego pracownika. Skarżący mógł, planując dłuższy wyjazd, zawiadomić Sąd o tymczasowej zmianie adresu do doręczeń. Ponadto należy podkreślić, że pismo zostało doręczone w dniu 8 października 2004 r., kiedy skarżący przebywał jeszcze w kraju; zatem nie można stwierdzić, aby nie był on w stanie zapoznać się z jego treścią przed wyjazdem. Zaniedbanie swoich istotnych spraw, szczególnie przed wyjazdem za granicę nie dowodzi braku winy w uchybieniu. Należy stwierdzić, że uchybienie terminu nastąpiło więc z wyłącznej winy skarżącego i w związku z tym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie mógł być przywrócony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.