II SA/Ka 1605/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] r. [...], wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta K. odmówił przyznania R.D. dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 42 ust. 5 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkaniowych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 723) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W jej uzasadnieniu podniósł, iż R. D. nie spełnia kryteriów uprawniających do przyznania dodatku mieszkaniowego określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), gdyż powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę wynosi [...] m² i przekracza normatywną powierzchnię określoną dla 7-osobowej rodziny, która wynosi 75 m² oraz przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 50% ([...] m²). W odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. R. D. oświadczył, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji i wywiódł, iż jest ona niezgodna z prawem, gdyż rzeczywisty metraż zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego wynosi [...] m². Strona zakwestionowała obliczenie powierzchni użytkowej tego lokalu podając, iż obmiar winien być dokonany według normy [...] gdyż dom, w którym jest położony lokal był wybudowany w [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Organ odwoławczy powołał się na czynności przeprowadzone w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, które wykonał zgodnie z przytoczonymi wskazaniami i zobowiązaniami wynikającymi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1428/00. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył analogiczne motywy, jak w przypadku pierwszego rozstrzygnięcia wywodząc, że strona nie spełnia warunków wynikających z ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, ponieważ powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę przekracza normatywną powierzchnię określoną w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 5 tej ustawy tak, jak wskazał organ pierwszoinstancyjny. Podniósł, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent, dlatego powoduje to nie możność przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego. Podtrzymał argumentację przytoczoną w odwołaniu i wywodził, iż rzeczywista powierzchnia użytkowa lokalu jest mniejsza niż przyjęta w zaskarżonej decyzji ([...] m² ). Zarzucił, że decyzje obu instancji błędnie zinterpretowały przepisy prawa, gdyż nie uwzględniły, jako dowodu w sprawie, korzystnej dla skarżącego opinii i nie przeprowadziły dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaznaczyło, że skarżący nie spełnił wymogów do otrzymania świadczenia z powodu przekroczenia o więcej niż 30% powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego oraz że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącego przekracza 60%. Organ odwoławczy przywołał ponadto okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do jej zmiany. W piśmie z dnia [...] r. skarżący domagał się udostępnienia dokumentacji budowy budynku i zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego, będącej zdaniem skarżącego w dyspozycji Prezydenta Miasta K. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący zakwestionował pomiary dokonane przez organy administracji uznając, że posiada taką samą powierzchnię lokalu, jak sąsiad w lokalu położonym powyżej lokalu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom administracji skutecznie zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Z dniem 1 stycznia 2002 r. utraciły moc przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. nr 120, poz. 787 z późn. zmianami). Stosownie do art. 15 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U . nr 71 , poz. 734 ) skreślony został rozdział 6 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, o tytule "Dodatki mieszkaniowe". Jednocześnie zgodnie z treścią normy intertemporalnej zawartej w art. 19 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych sprawy wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy tj. 1 stycznia 2002 r. prowadzi się na podstawie jej przepisów. Dlatego też rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego z uwagi na jej nie zakończenie przed dniem 1 stycznia 2002 r. zostało podjęte przy zastosowaniu przesłanek obowiązujących według znowelizowanego stanu prawnego, obowiązującego w chwili ponownego rozpoznawania sprawy, po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Katowicach z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1428/00. Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U . nr 71, poz. 734 z późn. zmianami) w art. 2, 5 , 6, 7 i 17 regulowała zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria: powierzchniowe i dochodowe. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną, która ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest wielkość powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego. Organy obu instancji przyjęły, iż wynosi ona [...] m² i oparły się na inwentaryzacji powierzchni użytkowej tego lokalu, dokonanej przez rzeczoznawcę na zlecenie Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wykonana przez tegoż rzeczoznawcę opinia budowlana zawierająca zestawienie powierzchni poszczególnych pomieszczeń stwierdzająca, że "powierzchnia użytkowa mieszkania po pomiarach wynosi [...] m²". Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący w dniu [...] r. osobiście uczestniczył przy dokonaniu inwentaryzacji powierzchni użytkowej zajmowanego przez siebie lokalu mieszkalnego i podpisał protokół, w którym nie kwestionował dokonanych wyliczeń. Okoliczność powyższa ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem ta właśnie opinia inwentaryzacyjna stanowiła podstawę do dokonanych przez organy administracji wyliczeń będących elementem zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i w oparciu o opisaną wyżej opinię inwentaryzacyjną ustalono, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla 7-osobowej rodziny skarżącego wynosi tylko 75 m² , ale ponieważ powierzchnia zajmowanego lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 50% ([...] m², czyli o [...] m² - pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%) i to dlatego nie przysługuje skarżącemu dodatek mieszkaniowy. Skarżący w postępowaniu wyjaśniającym nie kwestionował dokonanych w opinii obmiarów, dopiero polemikę w tym zakresie podjął na etapie odwołania od decyzji I instancji, jak i później w skardze wnioskował o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, uznając podane obmiary za bezpodstawne. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy zarzut ten nie jest zasadny, jak również w sprawie nie zaistniała sytuacja , o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy uznać trzeba, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie spełnia kryterium powierzchniowego określonego w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, dlatego rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego było prawidłowe. Ponadto rozbieżność w postaci wielkości zajmowanej przez skarżącego powierzchni lokalu mieszkalnego, a powierzchnią lokalu zajmowanego przez sąsiada w lokalu położonym powyżej nie ma znaczenia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, bowiem rozpatrywana sprawa dotyczy lokalu skarżącego, który wniósł skargę na decyzję indywidualną. Stanowisko organów administracji zostało - zdaniem Sądu – wyczerpująco i starannie umotywowane w uzasadnieniach wydanych decyzji oraz wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Dlatego w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięć w tej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.