II SA/Wa 1344/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant apl. prok. Tomasz Nowicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] Prezydent W., powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j.: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa., uznał A.W. z dniem [...] stycznia 2004r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu rejestracji skarżąca spełniła warunki do uznania ją za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ww. ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W dniu 18 lutego 2004r. A. W. skierowała do Wojewody [...] odwołanie od decyzji Prezydenta W.. Skarżąca zwróciła uwagę, że w jej przypadku pracodawca nieprawidłowo sporządzał druki RMUA (za kilka miesięcy łącznie), co wiąże się z koniecznością dokonania odpowiedniej korekty, która w efekcie winna spowodować zmianę stanu faktycznego i wydanie pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia w kwestii zasiłku dla bezrobotnych. Zaznaczyła, że posiada ponad 20-letni staż pracy i pierwszy raz ubiega się o pomoc z Powiatowego Urzędu Pracy. Stąd też decyzja organu jest dla niej nader krzywdząca. Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...]Wojewoda [...], działając na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j.: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewoda stwierdził, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2 ustawy. Oceniając stan faktyczny, Wojewoda [...] zaznaczył, że A. W. wprawdzie przepracowała 365 dni w okresie 18 miesięcy, ale nie osiągała w tym czasie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Powołując się na rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2000r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz. U. z 2000r. Nr 121, po. 1308) i ustawę z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. z 2002r. Nr 200, poz. 1679) organ podkreślił, że do 31 grudnia 2002r. najniższe wynagrodzenie wynosiło 760 zł, a od dnia 1 stycznia 2003r. – 800 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.W. zarzuciła organom naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i art. 7 Kpa.. Jej zdaniem, ustawa nie wskazuje, że każdego miesiąca, w okresie 365 dni, pracownik musi zarabiać kwotę najniższego wynagrodzenia, by mógł otrzymać zasiłek dla bezrobotnych. Wystarczy, że w ciągu 365 dni pracownik osiągnie taki dochód brutto, który podzielony przez 12 miesięcy, utworzy miesięczną kwotę wyższą od najniższego wynagrodzenia. Zaznaczyła również, że przed sądem powszechnym prowadzone jest postępowanie o stwierdzenie bezskuteczności rozwiązania umowy o pracę i przywrócenie do pracy, o zasądzenie kwoty "13" wynagrodzenia i kwoty wynikającej z niedokonanej podwyżki uposażenia, zgodnie z ustawą z dnia 22 grudnia 2000r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j.: Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2 (...). Przepis powyższy wskazuje, że warunkiem, od spełnienia którego zależy otrzymanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jest zatrudnienie przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Osiągane w okresie 365 dni przez pracownika wynagrodzenie miesięczne powinno być zatem w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, natomiast od tego wynagrodzenia istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Innymi słowy, by uzyskać zasiłek dla bezrobotnych, pracownik w miesięcznym cyklu rozliczeniowym (każdego miesiąca) musiał otrzymywać wynagrodzenie co najmniej najniższe. Badaniu podlega więc okres 365 dni, w którym to okresie pracownik – w każdym miesiącu – musiał osiągać co najmniej najniższe wynagrodzenie. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2000r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz. U. z 2000r. Nr 121, po. 1308) do 31 grudnia 2002r. najniższe wynagrodzenie wynosiło 760 zł, natomiast stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2002r. Nr 200, poz. 1679) wynagrodzenie to od dnia 1 stycznia 2003r. do dnia 31 grudnia 2003r. wynosiło 800 zł. Najniższe (obecnie minimalne) wynagrodzenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, nie może być natomiast kwotą uzyskaną w wyniku dzielenia łącznej sumy wynagrodzeń z okresu 365 dni przez ilość 12 miesięcy, albowiem tak obliczone wynagrodzenie byłoby średnim (przeciętnym) wynagrodzeniem z tego okresu. Na taką interpretację nie pozwala z kolei literalna wykładnia tego przepisu i niedokonana forma czasownika "osiągał" (wynagrodzenie). Gdyby bowiem ustawodawcy chodziło w istocie o uśrednione najniższe (minimalne) wynagrodzenie za ten okres, to niewątpliwie dałby temu wyraz w powyższym przepisie i z pewnością użyłby zwrotu "osiągnął". Skarżąca nie spełniła warunków określonych w powołanych przepisach. W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację A.W. była wprawdzie zatrudniona przez co najmniej 365 dni, ale nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego (minimalnego) wynagrodzenia, z wyjątkiem miesiąca grudnia 2002r., kiedy to wynagrodzenie wyniosło 771,89 zł brutto, a także miesiąca września 2003r. przy wymiarze wynagrodzenia 820,05 zł brutto oraz października 2003r., kiedy wynagrodzenie wyniosło 2.062,84 zł brutto. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Sądu A. W. podała, że kwota wynagrodzenia w październiku 2003r. wyniosła 5.192,92 zł. Fakt ten pozostaje jednak w sprzeczności z treścią załączonego do akt sprawy zaświadczenia o uzyskanych zarobkach. Sąd domniemywa, że skarżąca do kwoty wynagrodzenia miesięcznego, uzyskanego w tym miesiącu, doliczyła ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i wypłacone jej odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia. Podała także wartości kwotowe, o które i w jakim miesiącu winno zwiększyć się wypłacone jej wynagrodzenie. Jednakże okoliczności te w żaden sposób nie wpływają na konieczność zmiany rozstrzygnięcia. Skarżąca, zgodnie z tym co zostało przedstawione powyżej, winna w każdym miesiącu okresu 365 dni otrzymywać wynagrodzenie w wysokości co najmniej najniższego (minimalnego) wynagrodzenia. Przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub odmowa jego przyznania następuje na podstawie dokumentów, nie zaś w oparciu o subiektywne odczucia osoby zainteresowanej. Należy zaznaczyć, że ocena legalności wydanych w sprawie decyzji zostaje oparta o materiał dowodowy, na podstawie którego doszło do ich wydania. Oznacza to, że kwestionowane przez skarżącą zachowania pracodawcy (weryfikowalne w innym trybie) nie mogą wpływać na zmianę rozstrzygnięcia organu zatrudnienia. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego (na moment wydawania swych rozstrzygnięć) i właściwie zastosowały obowiązujące przepisy. Ewentualna, późniejsza zmiana, czy też korekta dokumentów, w oparciu o które odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych, może być jedynie podstawą do prowadzenia postępowania administracyjnego w szczególnym trybie. Decyzja Prezydenta W. w swej treści wykazuje pewne niedostatki, zwłaszcza w zakresie uzasadnienia, niemniej jednak decyzja Wojewody [...], wydana na skutek wniesionego odwołania, konwaliduje je. Okazując pełne zrozumienie dla trudnej sytuacji skarżącej, uznać należy, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji w istocie zgodne są z prawem. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.