VI SA/Wa 1010/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Jagielska Sędziowie: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA - Ewa Marcinkowska ( spr. ) Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę W. S. prowadzący działalność gospodarczą pn. [...] w T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarzadu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4.920,00 zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2003 r. w [...] na ul. [...] przy ul. [...] (droga krajowa nr [...]) przeprowadzono kontrolę 5-cio osiowego zespołu składającego się z ciągnika marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy typu [...] nr rej. [...] przewożącego piasek, stanowiącego własność skarżącego. Pojazdem tym kierował kierowca R. W. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej ciągnika o 4,60 kN oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na V osi składowej naczepy o 16,70 kN. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli bez podania powodu odmowy. Pismem z dnia [...] października 2003 r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie obciążenia go karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym z przekroczonymi naciskami na osie. Decyzją Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 4.920,00 zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie [...] -[...]. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] listopada 2003 r. W dniu [...] listopada 2003 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżący w odwołaniu zarzucił, że ważenie samochodu i naczepy wykonane zostało błędnie, gdyż na podstawie 3 protokołów ważenia z tą samą masą całkowitą wyniki na poszczególnych osiach są zupełnie rozbieżne. Według niego wynika to z nierówności terenu lub niewłaściwego podstawienia wag dynamicznych. Zarzucił ponadto, że Zarząd Dróg Miejskich nie posiada legalizacji terenu zatwierdzonego przez Urząd Miar i Wag, co dyskwalifikuje taki pomiar. Pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zwróciło się do Zarządu Dróg Miejskich w [...] o przedstawienie świadectwa legalizacji wag oraz protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdu oraz ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zarząd Dróg Miejskich w [...] w odpowiedzi na to wezwanie przedłożył świadectwo legalizacji wag (6 sztuk) oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego Zarząd Dróg Miejskich w [...] wyjaśnił, że w ciągu 7 dni na stanowisku przy ul. [...] /[...] zespół składający się z ciągnika m-ki [...] nr rej. [...] i naczepy nr rej. [...], stanowiący własność skarżącego, był ważony trzykrotnie. Masy całkowite zespołu były porównywalne, jednak z uwagi na rozłożenie ładunku na naczepie różne były naciski na osiach. W dwóch przypadkach największe naciski były rejestrowane na osi ostatniej (V), podczas gdy osie III i IV były niedociążone. W obu tych przypadkach ładunkiem był piasek, a pojazdem kierował kierowca R. W. Według kontrolerów mogło to być spowodowane uszkodzeniem zawieszenia w naczepie, natomiast jeżeli naczepa była sprawna, to takie rozłożenie nacisków mogło być spowodowane tylko nieumiejętnym rozłożeniem ładunku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano na to, że Zarząd Dróg Miejskich w [...] przedstawił świadectwo legalizacji wag, którymi dokonana pomiaru oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w [...] na ul. [...] przy ul. [...], a więc nie ma podstaw do podważenia prawidłowości tego pomiaru. Ponadto, że trzy protokoły, o których skarżący wspomniał w odwołaniu dotyczą trzech różnych dni, a zatem różne mogło być rozłożenie ładunku w poszczególnych dniach, a więc i różny nacisk na osie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 51, poz. 607) stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest niezgodna z prawem. Zarzucił też nieprawidłowość ważenia z powodu braku legalizacji terenu przez Urząd Miar oraz z uwagi na to, że trzy kontrole w dniach - [...].10.2003 r., [...].10.2003 r. i [...].10.2003 r., przy takiej samej wadze całkowitej, wykazały różne naciski na osie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji oraz wskazując na to, że przywołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył niezgodności z Konstytucją Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych, natomiast kara za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym została naliczona skarżącemu na podstawie pkt 5.1.a oraz pkt 5.5.c Załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy Administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Art. 13 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) stanowi, iż korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Pojazdem nienormatywnym natomiast, zgodnie z art. 4 pkt. 25 w/w ustawy jest pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi. Dopuszczalne naciski na osie pojazdu określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 z późn. zm.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2003 r. w [...] na ul. [...] przy ul. [...] zespołu składającego się z ciągnika i naczepy, stanowiącego własność skarżącego, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej ciągnika o 4,60 kN (dopuszczalny nacisk – 100,0 kN) oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na V osi składowej naczepy o 16,70 kN (dopuszczalny nacisk – 80,0 kN). Zarząd Dróg Miejskich w [...] na żądanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przedstawił świadectwa legalizacji wag, którymi dokonano pomiaru oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w [...] na ul. [...] przy ul. [...]. W ocenie Sądu nie ma więc podstaw do kwestionowania prawidłowości tego pomiaru. Pojazdem w czasie kontroli przewożony był materiał sypki - piasek. Art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 z późn. zm.) nakładają obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz był zabezpieczony przed zmianami położenia. Okoliczność, że przy nieprzekroczonej dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu wskazuje na złe rozmieszczenie ładunku na pojeździe, ewentualnie jego przemieszczenie się w czasie transportu. Z podnoszonego przez skarżącego faktu, że trzy kontrole tego samego zespołu pojazdów przeprowadzone w trzech różnych dniach, na tym samym stanowisku ważenia, przy takiej samej dopuszczalnej masie całkowitej, wykazały różne naciski na osie pojazdu nie możno wyciągnąć wniosku, że ważenie zostało przeprowadzone wadliwie, lecz wskazuje to na różne rozmieszczenie ładunku na pojeździe w poszczególnych dniach. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r., na który powołuje się W. S. w skardze nie ma w tej sprawie znaczenia gdyż kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu została wymierzona skarżącemu na podstawie Załącznika Nr 1 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wysokość kary pieniężnej została ustalona w sposób prawidłowy, zgodny z tym Załącznikiem. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.