II OSK 745/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 1270/03 w sprawie ze skargi K. i I. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 1270/03 oddalił skargę K. i I. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 3 lutego 2003 r. skierowanym do Prezydenta Miasta R. K. i I. L. zażądali wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2001 r. zezwalającą na użytkowanie pawilonu wejściowego z windą. Prezydent Miasta R. po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. wydaną na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 kpa odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż w sprawie tej wskazywana przez wnioskodawców decyzja nie została wydana. W dniu 17 kwietnia 2001 r. inwestor (Wytwórnia Telefonów T. S.A.) zgłosił obiekt po zrealizowaniu do użytkowania, natomiast Urząd Miasta R. w dniu 27 kwietnia 2001 r. przyjął budynek pawilonu wejściowego z windą do użytkowania. Prezydent Miasta R. w decyzji nr [...] z dnia 1 czerwca 1999 r. pozwalającej na budowę przedmiotowego pawilonu, nie nałożył obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Przepisy Prawa budowlanego przy zgłoszeniu obiektu budowlanego do użytkowania, nie przewidują wydania decyzji administracyjnej a co jest konieczne do wznowienia postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji K. i I. L. wywodzili, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego z dnia 17 kwietnia 2001 r. posiada wszystkie cechy przewidziane dla decyzji administracyjnej. Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podobnie, jak organ I instancji, wskazuje w tym przypadku na brak decyzji wydanej w sprawie przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania. Natomiast zawiadomienia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania pawilonu wejściowego z windą, nie można traktować jak decyzji administracyjnej. Brak więc było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2003 r. K. i I. L. wnieśli skargę do sądu administracyjnego, żądając jej uchylenia. Zdaniem skarżących, decyzją z dnia 27 kwietnia 2001 r. Urząd Miejski w R. Wydział Architektury, dopuścił do użytkowania pawilonu wejściowego z windą, naruszając interes prawny skarżących, czym naruszono przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd rozpoznając sprawę przyjął podobnie, jak wcześniej organy, że w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie nałożono na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym, inwestor działając w oparciu o art. 54 Prawa budowlanego, pismem z dnia 17 kwietnia 2001 r. zawiadomił o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania wybudowanego obiektu. Prezydent Miasta R. w ustawowym terminie nie zgłosił sprzeciwu i w dniu 27 kwietnia 2001 r. potwierdził możliwość przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, czego nie można traktować jako decyzji administracyjnej. W oparciu o art. 145 § 1 kpa można wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Skarżący natomiast żądali wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie prawnej, niż wydanie decyzji. Z uwagi na brak ostatecznej decyzji administracyjnej, nie było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia. Pełnomocnik K. i I. L. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako ppsa, co polegało na rozpoznaniu skargi, mimo że I. L. złożył wniosek o odroczenie rozprawy usprawiedliwiając niemożność stawienia się na rozprawie, a także naruszenie art. 134 § 1 ppsa poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu sprawy dotyczącej prawidłowości postępowania Prezydenta Miasta R. w zakresie potwierdzenia możliwości przystąpienia do użytkowania budynku biurowego oraz wyjaśnienia czy w tym przypadku wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było koniecznej czy też nie. Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę ewentualne przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 tego przepisu. Wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 109 ppsa, może wskazywać na przesłankę nieważności postępowania, zamieszczoną w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. Z tego też względu zarzut ten należy rozpoznać w pierwszej kolejności. Sprawę wniosków skarżącego o odroczenie terminów rozprawy, Sąd I instancji omówił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo i dokładnie, analizując je w świetle obowiązujących przepisów. Przepis art. 109 ppsa wymienia okoliczności, które mogą stanowić podstawę do odroczenia rozprawy. Przedstawienie przez I. L. dwukrotnie zaświadczeń lekarskich jako uzasadnienia do odroczenia rozprawy, można rozpatrywać na tle ww. przepisu jako nieobecność strony wywołaną nadzwyczajnym wydarzeniem, której to przeszkody nie można przezwyciężyć. Pierwsze z przedstawionych zaświadczeń lekarskich spowodowało odroczenie wcześniej wyznaczonego terminu rozprawy, jednak Sąd zobowiązał skarżącego, aby następne zaświadczenie dotyczące stanu zdrowia skarżącego było wystawiane przez lekarza sądowego. Niestety, następne zaświadczenie o niezdolności do pracy, dotyczące skarżącego pochodziło od tego samego lekarza, czyli skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu w tym zakresie, jednocześnie prosząc o podanie przez Sąd podstawy prawnej żądania, by zaświadczenie lekarskie było wystawione przez lekarza sądowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o drugie odroczenie rozprawy, nie zadecydował brak zaświadczenia od lekarza sądowego ale inne okoliczności z tym związane. W zaświadczeniu lekarskim z dnia 7 lutego 2005 r. (k. 52) w rubryce "12. wskazania lekarskie" wpisano cyfrę "2", co oznacza, że chory może chodzić. W takiej sytuacji, gdyby nawet chorobę uznać jako nadzwyczajne wydarzenie w rozumieniu art. 109 kpa, to nie może to być przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, skoro chory zgodnie ze wskazaniami lekarza może chodzić. Poza tym Sąd wziął pod uwagę także i to, że małżonka skarżącego K. L., która również podpisała skargę podobnie jak i inne pisma w postępowaniu administracyjnym, została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, nie przedstawiła żadnych wniosków w przedmiocie odroczenia rozprawy, była również nieobecna na rozprawie. W tych okolicznościach brak było podstaw do odroczenia rozprawy i z tą oceną Sądu I instancji należy się zgodzić. Obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa, zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, jednak podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 ppsa. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną, i ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednak "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przepisu art. 134 § 1 ppsa, pełnomocnik skarżących najwyraźniej zapomniał o tym ostatnim warunku - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice danej sprawy, w rozumieniu tego przepisu, stanowi przedmiot postępowania administracyjnego, określony w zaskarżonej decyzji. W tym przypadku postępowanie administracyjne, jak i zaskarżona decyzja, dotyczyły wznowienia postępowania administracyjnego, nie można więc żądać, aby Sąd w tym postępowaniu wyjaśnił, czy było konieczne wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, należało na podstawie art. 184 ppsa orzec, jak w sentencji.