II SA/Wa 2533/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Asesor WSA, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2005 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Starosta O., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 6 pkt 15 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o uznaniu D. B. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2004 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] maja 2004 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Starosta O., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 pkt 1, art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 75 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 kpa, przyznał D. B. prawo do 120% podstawowej wysokości zasiłku od dnia [...] czerwca 2004 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Od decyzji tej D. B. odwołała się do Wojewody M. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wojewoda M. uznał, iż na tym etapie postępowania nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem organ I instancji nie przeprowadził szczegółowego postępowania wyjaśniającego, którego celem winno być ustalenie, czy strona otrzymała odszkodowanie za stracony okres wypowiedzenia umowy o pracę od dnia [...] kwietnia 2004 r. do [...] maja 2004 r. Starosta O. decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr: [...] przyznał D. B. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2004 r. w wysokości [...] zł, ustalając okres pobierania zasiłku na 6 miesięcy. D. B. odwołała się od tej decyzji do Wojewody M., wnosząc o jej zmianę i przyznanie zasiłku na okres 12 miesięcy, ponieważ zarejestrowała się w dniu [...] maja 2004 r., kiedy obowiązywała jeszcze ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 2004 r. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 3, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda M. wskazał, iż D. B. zarejestrowała się [...] maja 2004 r. w okresie obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie przepisów tejże ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Prawo do zasiłku zaś, zgodnie z obowiązującym od 1 czerwca 2004 r. art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie, jeżeli nie ma dla bezrobotnego propozycji pracy czy propozycji szkolenia. Identyczne uregulowanie zawierał art. 23 ust. 1 uchylonej z końcem maja 2004 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tej sytuacji przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych następuje po 7 dniach, tj. od [...] czerwca 2004 r., a więc już po dniu wejścia w życie nowych przepisów i dlatego zasiłek dla bezrobotnych przysługuje Pani D. B. na okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Artykuł ten stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca 2003 r. na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w O. wynosiła 20,5% i nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, które wynosiło 17,7% (MP 03.47.707). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. B. wnosiła o uchylenie decyzji, bowiem jest ona niezgodna z prawem. Podnosiła, iż zarejestrowała się w dniu [...] maja 2004 r., kiedy obowiązywała ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, natomiast art. 139 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera uregulowań w stosunku do osób zarejestrowanych przed wejściem w życie ustawy. Wskazywała również, iż ustawa nie reguluje precyzyjnie kwestii upływu 7 dni od zarejestrowania bezrobotnego. Ponadto wskazała, iż decyzja z dnia [...] maja 2004 r. o uznaniu jej za bezrobotną od dnia [...] maja 2004 r. i odmowie prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2004 r. nie została uchylona przez żaden organ, a wydana została pod rządami starej ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 151 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. D. B. zarejestrowała się w dniu [...] maja 2004 r. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr: [...] Starosty O.o uznana została za osobę bezrobotną od dnia [...] maja 2004 r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tą samą decyzją Starosta O. odmówił skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem zdaniem organu, otrzymała ona odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę. Od tej decyzji skarżąca nie odwoływała się. Decyzję tę otrzymała bowiem w dniu [...] lipca 2004 r., razem z decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr: [...], którą to decyzją Starosta O. przyznał jej prawo do zasiłku od dnia [...] czerwca 2004 r. na okres 6 miesięcy. Od tej decyzji odwołała się i Wojewoda M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wskazał, iż pracodawca skarżącej nie wypłacił jej przysługującego odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia. W związku z powyższym zasiłek przysługuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Starosta O. orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2004 r. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres 6 miesięcy, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 3 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] października 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania D. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Bezspornym jest, iż D. B. zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu [...] maja 2004 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skarżąca, rejestrując się jako bezrobotna w dniu [...] maja 2004 r., spełniała warunek przewidziany w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skoro skarżąca, jak to prawidłowo ustaliły organy obu instancji, już w dniu rejestracji spełniała warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to zdaniem Sądu powinny być w stosunku do niej zastosowania również w zakresie tego zasiłku stosowane przepisy, obowiązujące w chwili rejestracji. Okres bowiem wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje. Rejestracja bezrobotnego, przez to, że stanowi element definicji bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) musi być uznane za jeden z konstytucyjnych warunków powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro więc skarżąca została zarejestrowana w dniu [...] maja 2004 r., należało w stosunku do niej zastosować przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.