II OZ 718/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 208/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20.01.2005r., znak: [...] w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu p o s t a n a w i a oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu orzeczenia, Sąd I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie skarga J. S. złożona została na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20.01.2005r., którym odmówiono wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu. Powyższe postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd też skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W przypadku oczywistej bezzasadności skargi stronie nie przysługuje przyznanie prawa pomocy, stąd też w oparciu o art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący J. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. W opinii strony skarżącej skarga nie jest bezzasadna, gdyż "kpa wyraźnie określa, iż można wyłączyć pracownika administracji, a na odmowę przysługuje odwołanie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Wskazać należy, iż skarga J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20.01.2005r. w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu jest niedopuszczalna. Wydane w niniejszej sprawie przez organ administracji orzeczenie w przedmiocie odmowy wyłączenie pracownika nie podlega zaskarżeniu, bowiem przepisy nie przewidują takiej możliwości, a w konsekwencji nie jest możliwe zaskarżenie takiego orzeczenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego ( art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z wnioskiem strony skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy. Wobec tego, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197§ 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniesione zażalenie.