II OZ 10/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2068/03 o uzależnieniu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2003 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2003 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na obsłudze komunikacyjnej wraz z pełną infrastrukturą zasilającą w media Centrum Handlowe A. zlokalizowane na terenie gminy K. Przed rozpatrzeniem wniosku Sąd przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego inwestor – A. Sp. z o.o. przekonywująco wykazał, że wstrzymanie wykonania decyzji może spowodować po jego stronie szkodę. Przedłożył bowiem stosowne wyliczenie, z którego wynika, że ewentualna przerwa w realizacji inwestycji narazi go na szkodę, obliczoną jako odpowiednik 6 – miesięcznych kosztów finansowych dotychczas poniesionych nakładów. Jednomiesięczny koszt jaki ponosi inwestor aby sfinansować wydatek dotychczasowy ustalony w kwocie 57.156.000 zł wynosi 285.780 zł. W tych okolicznościach sąd uznał, iż przyjęcie przez inwestora 6 miesięcznego opóźnienia w realizacji inwestycji z tytułu wstrzymania budowy jest realną prognozą. W wyniku przeprowadzenia powyższego postępowania wyjaśniającego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji w kwocie 1.714.680 zł w terminie jednego miesiąca od doręczenia postanowienia na konto sum depozytowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Na powyższe postanowienie Sądu w dniu 15 listopada 2004 r. M. B. złożyła zażalenie w którym wniosła o wydanie decyzji o zwolnieniu z obowiązku złożenia przez skarżącą kaucji, ponieważ z załączonych niepodważalnych dowodów w sprawie wynika jednoznacznie, że inwestor przy wydaniu decyzji pozwolenia na budowę od początku działał nielegalnie i w tej sytuacji to inwestor ponosi winę z poniesionych szkód nie rozpoczętej budowy oraz o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skarżąca zarzuciła także postanowieniu obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, a co za tym idzie naruszenie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej wyznaczona kaucja przez inwestora dla przeciętnego obywatela jest wygórowana. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając postanowienie o złożeniu kaucji nie zwrócił uwagi, że inwestor nie jest w posiadaniu ważnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca wnosi także o unieważnienie decyzji podziałowej Prezydenta Miasta S. z dnia 10 grudnia 2002 r. dotyczącej podziału działek nr [...] i [....] jako wydzielonych pod drogi publiczne. Inwestor A. Sp. z o.o. w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie wskazując na niezasadność zarzutów wobec zakwestionowanego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Należy uznać, iż w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo zastosował powyższy przepis. Zażalenie M. B. jest natomiast niezasadne. Zarzuty skarżącej dotyczące legalności przedmiotowej decyzji w tym jej zgodności z Prawem budowlanym nie mogą być wzięte pod uwagę w niniejszym postępowaniu w sprawie ustanowienia kaucji gdyż kwestia ta zostanie osądzona w postępowaniu głównym ze skargi na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego pozwalającej na budowę. To samo odnosi się oceny postępowania inwestora. Nie można zatem, tak jak by chciała skarżąca, przerzucać całego ryzyka wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę na inwestora, gdyż nie wiadomo jaki będzie ostateczny wynik postępowania w sprawie decyzji pozwalającej na budowę. W celu takiej ochrony interesów inwestora wprowadzona została właśnie instytucja kaucji zabezpieczającej. Kwestia legalności pozwolenia na budowę oraz postępowania inwestora nie mogą więc mieć wpływu na ocenę zasadności ustalenia kaucji. Nie ma także znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż straciła ważność decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż inwestycja będzie realizowana na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wysokości ustalonej kaucji należy wskazać, iż sąd określając jej wysokość kieruję się podaną przez inwestora wysokością ewentualnych roszczeń spowodowanych wstrzymaniem wykonania pozwolenia na budowę. Sąd nie bierze pod uwagę poziomu zamożności skarżącego czy też przeciętnego człowieka. Jest oczywiste, iż wysokość kaucji będzie uzależniona od kosztów całego zamierzenia inwestycyjnego. W tym zaś przypadku mamy do czynienia z bardzo dużą inwestycją stąd też odpowiednio wysoka kaucja zabezpieczająca. Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że kwestia ważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie podziału działek nie może być przedmiotem rozważań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym gdyż pozostaje to poza zakresem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.