I OZ 544/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 odmawiające wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 194/04. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2003 r., w przedmiocie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2014 r. skarżący zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. wyroku w następującym zakresie: 1. Do jakiej decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności odnosi się "przedmiot opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności" wymieniony w sentencji wyroku z dnia 3 marca 2005r. 2. Jakie elementy norm prawnych upoważniają do wydania decyzji I instancji i II instancji (odwoławczej), objętych ww. skargą, w świetle zapisu zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2005 r., po stwierdzeniu: "Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy administracji publicznej obu instancji powołały art. 4 i art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t.j. Dz.U. z 2001r., Nr 120, poz. 1299 ze zm)". Zdaniem skarżącego ww. wątpliwości, zawarte w wyroku z dnia 3 marca 2005 r. i w jego uzasadnieniu, wymagają wyjaśnienia dla potrzeb zastosowania treści wymogów wynikających z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przytaczając treść art. 158 p.p.s.a. oraz poglądy prezentowane w orzecznictwie i doktrynie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do treści powyższego wyroku. W ocenie Sądu wyrok ten jest kompletny, tj. zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie. Zarówno treść orzeczenia, jak i powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku są jednoznaczne i czytelne. Nie ulega zatem wątpliwości, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia sądu, a w związku z tym nie ma wątpliwości w jakim zakresie omawiany prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej w świetle art. 171 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał również, że sądy administracyjne nie są ani zobowiązane, ani też uprawnione, aby udzielać stronom wskazówek lub porad prawnych dotyczących ich przyszłych działań i zamierzeń. Stąd żądanie skarżącego wyjaśnienia jakie elementy norm prawnych upoważniają do wydania decyzji I instancji i II instancji (odwoławczej), objętych skargą w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 194/04. W uzasadnieniu wyroku sąd w sposób jasny wskazał podstawę prawą rozstrzygnięcia organów administracji, dlatego wyjaśnianie tej kwestii po raz kolejny nie mieści się w ramach wykładni wyroku, o której mowa w art. 158 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna, więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10, z dnia 23 września 2008 r., I OZ 698/08, orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576). W niniejszej zaś sprawie - jak trafnie stwierdził Sąd I instancji - zarówno rozstrzygnięcie, jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości, które mogłyby podlegać wykładni w trybie powołanego przepisu. W treści uzasadnienia wyroku z dnia 3 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zamieścił ocenę prawną odnośnie zastosowanych przepisów regulujących kwestię ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W takiej sytuacji nie ma zatem potrzeby szerszego wyjaśnienia, jakie konkretnie przepisy powinny mieć w sprawie zastosowanie. Nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym sąd się w ogóle nie wypowiadał (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s.). Wskazać należy, że w drodze wykładni nie można żądać uzupełnienia jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07), a do tego w rzeczywistości sprowadza się żądanie wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.