II SA/Gd 947/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2003 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia pozostałej do spłaty części pożyczki z Funduszu Pracy. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2003 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514), utrzymał w mocy decyzję z dnia 24 kwietnia 2003 r. wydaną z upoważnienia Starosty przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy , odmawiającą J. S. umorzenia pozostałej do spłaty części pożyczki z Funduszu Pracy. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następujących ustaleń: W dniu 1 grudnia 2000 r. J. S. jako osoba posiadająca status bezrobotnego zawarł z Kierownikiem Powiatowego Urzędu Pracy umowę pożyczki nr [...] na kwotę 35 000 zł z przeznaczeniem na podjęcie działalności gospodarczej. W dniu 28 marca 2003 r. strona złożyła wniosek o umorzenie pozostałej do spłaty części pożyczki. Organ I instancji ustalił, że pożyczkobiorca nie spełnił warunku umownego określonego w § 5 ust.2, albowiem nie rozliczył się z udzielonej pożyczki w terminie dwóch miesięcy od daty wypłaty pożyczki. Ostateczny termin rozliczenia pożyczki przypadał na dzień 5 lutego 2001 r. natomiast z akt sprawy wynika, że J. S. dopiero w dniu 26 lutego 2001 r. przedłożył rachunek z dnia 21.12.2000 r. sporządzony w języku niemieckim. Tłumaczenie tego dokumentu na język polski wpłynęło do organu w dniu 6.03.2001 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki umorzenia części pożyczki, o których mowa w art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odwołaniu od tej decyzji J. S. nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem wskazywał m.in., że spełnił wszystkie warunki wynikające z umowy pożyczki nr [...]. Odwołujący potwierdził, że oryginał rachunku z dnia 21.12.2000 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 26 lutego 2001 r., gdyż tego dnia został on zwrócony przez bank, za pośrednictwem którego dokonano płatności wynikającej z tego dowodu. Tłumaczenie rachunku na język polski dostarczone zostało natomiast w terminie ustalonym w dniu 26.02.2001 r. z pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy. Odwołujący zrealizował zobowiązania wynikające z § 5 ust. 5 umowy tj. przedłożył pożyczkodawcy niezbędne dokumenty, udzielił rzetelnych informacji potwierdzających prowadzenie działalności oraz sposób przeznaczenia kwoty uzyskanej w ramach pożyczki. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Wojewoda wskazał, m.in. że w myśl art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, pożyczka udzielona bezrobotnemu może być umorzona na wniosek pożyczkobiorcy przez starostę do wysokości 50%, pod warunkiem prowadzenia działalności przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków określonych w umowie. W § 15 ust. 4 umowy strony zgodnie postanowiły, że w zakresie w niej nieuregulowanym zastosowanie mają odpowiednie przepisy regulaminu udzielania pożyczek i zorganizowania dodatkowych miejsc pracy. Jak wynika z treści stosunku prawnego łączącego strony umowy pożyczki, jednym z warunków umorzenia pożyczki do 50% jest wywiązanie się w pełni z pozostałych warunków tej umowy (§ 14 ust.1 pkt 6 cyt. Regulaminu). Jak wynika z § 5 ust.2 umowy, strony postanowiły, iż pożyczkobiorca zobowiązuje się do rozliczenia wykorzystania udzielonej pożyczki w terminie 2 miesięcy przedstawiając m.in. dokumenty dotyczące zakupu materiałów, urządzeń przedstawionych we wniosku. W świetle tych postanowień strona była zobowiązana do rozliczenia wykorzystania kwoty udzielonej pożyczki, a dodatkowo czynności tej zobowiązana była dokonać w ściśle określonym terminie – 2 miesięcy od dnia wypłaty pożyczki tj. do dnia 5.02.2001 r. J. S. przedłożył organowi I instancji wymagane dokumenty dopiero w dniu 6.03.2001 r., zatem uchybił warunkowi umownemu określonemu w § 5 ust.2. Powyższe, w myśl § 14 ust.1 pkt 6 cyt. Regulaminu jest przeszkodą do umorzenia pozostałej do spłaty części pożyczki. Organ odwoławczy dodatkowo podniósł, iż bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność czy niedopełnienie powyższego warunku było zawinione czy niezawinione przez stronę, albowiem umowa nie przewiduje, aby kwestia ta miała wpływ na umorzenie pożyczki. Na powyższą decyzję J. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wskazał m.in., że przedłożył organowi I instancji wymagane dokumenty znacznie wcześniej niż 6 marca 2001 r. Uczynił to we właściwych terminach. Skarżący powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz szczegółowo przedstawił czynności podejmowane w postępowaniu przed organami administracji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda , podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dawał powiatowym urzędom pracy możliwość udzielania pożyczek bezrobotnym na podjęcie działalności gospodarczej. Pożyczka ta może być umorzona na wniosek pożyczkobiorcy przez starostę do wysokości 50%, pod warunkiem prowadzenia działalności przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków określonych w umowie (art. 18 ust. 4 ustawy). Z art. 18 ust. 5 ustawy wynika, że warunki udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłaty określa się w umowie zawieranej przez starostę z pożyczkobiorcą. Regulacja zawarta w art. 18 ust. 4 powołanej ustawy wskazuje na to, że celem ustawodawcy by(o pozostawienie organowi administracji możliwości oceny czy spełnione zostały przesłanki umorzenia pożyczki i podjęcia w tym zakresie decyzji kształtującej stosunki między stronami umowy. Jeśli zatem właściwy organ administracji był władny dokonać oceny spełnienia przez skarżącego wymienionych w umowie przesłanek umorzenia pożyczki, to badanie zgodności z prawem jego decyzji polega na kontroli prawidłowo(ci argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art.107 § 3 k.p.a. Należy podzielić stanowisko organów administracji obu instancji, iż skarżący nie spełnił warunku umownego określonego w § 5 ust. 2. Znajdująca się w aktach administracyjnych umowa pożyczki z dnia 1 grudnia 2000 r. zawarta między skarżącym i Kierownikiem Powiatowego Urzędu Pracy zawiera w § 5 następujące postanowienia: pożyczkobiorca zobowiązuje się do: rozpoczęcia działalności wskazanej we wniosku i w umowie, w terminie 1 miesiąca licząc od daty wypłaty pożyczki (ust.1); rozliczenia się z udzielonej pożyczki w terminie 2 miesięcy przedstawiając: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, REGON; dokumenty dotyczące zakupu materiałów, urządzeń przedstawionych we wniosku (ust.2); wykorzystania pożyczki zgodnie z celem, na który została udzielona (ust.3); terminowej spłaty poszczególnych rat pożyczki i należnych odsetek wg załączonego planu spłaty (ust.4); przedkładania pożyczkodawcy niezbędnych dokumentów, udzielania rzetelnych informacji potwierdzających prowadzenie działalności oraz sposobu przeznaczenia kwoty uzyskanej w ramach pożyczki (ust.5). Wypłata pożyczki na konto skarżącego, w myśl § 2 ust.1 umowy nastąpiła w dniu 5 grudnia 2000 r., a zatem termin jej rozliczenia upłynął z dniem 5 lutego 2001 r. Nie budzi wątpliwości, że skarżący przedstawił dokumenty dotyczące zakupu materiałów, urządzeń przedstawionych we wniosku dopiero w dniu 6 marca 2001 r. to jest z naruszeniem terminu określonego w § 5 ust. 2 umowy. Faktem jest, że w dniu 26 lutego 2001 r. skarżący przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy rachunek proforma z dnia 21.12.2000 r. dokumentujący zakup dwóch maszyn włókienniczych od "A" w O., natomiast dokument ten sporządzony został w języku niemieckim. Tłumaczenie tego dowodu na język polski, dokonane przez tłumacza przysięgłego wpłynęło do organu w dniu 6 marca 2001 r. W tym miejscu wskazać należy, iż obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, w świetle art. 75 § 1 k.p.a. nie mogą być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), stanowi bowiem, że językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa jest język polski, a oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Zatem nie tylko rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Uwzględniwszy powyższe rozważania, organy trafnie przyjęły, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku rozliczenia się udzielonej pożyczki w terminie określonym w § 5 ust. 2 umowy pożyczki – 2 miesięcy od dnia wypłaty pożyczki tj. do dnia 5.02.2001 r., skoro rachunek dotyczący zakupu maszyn włókienniczych z dnia 21.12.2000 r. w przewidzianej prawem formie przedstawił pożyczkodawcy dopiero 6 marca 2001 r. Okoliczność ta, w świetle art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie stwarzała podstaw do umorzenia części pożyczki. Uznawszy, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.