II SA/Po 166/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2005r. przy udziale sprawy ze skargi Polskiego Koncernu Naftowego "A" Spółki Akcyjnej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku; o d d a l a s k a r g ę /-/G. Radzicka /-/ J. Szaniecka /-/St. Małek Marszałek Województwa L. decyzją z dnia [...] nr [...] określił wysokość nie wniesionej opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku odpadów oraz za czas ich składowania w 2000r. przez PKN "A" S.A. Regionalne Biuro Handlu Detalicznego w S. z zastosowaniem stawek powiększonych o 100% w wysokości [...] złotych i ustalił kwotę nie wniesionej opłaty na [...]złotych. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z art. 26 i 27 ustawy z dnia 27 czerwca 1997r. o odpadach (Dz. U. Nr 996 poz. 592 ze zm.) PKN "A" S.A. była zobowiązana do naliczenia i wniesienia na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku odpadów, oraz za czas ich składowania, do dnia [...] lutego 2001r., a nadto zgodnie z art. 29 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy o odpadach, do złożenia Marszałkowi Województwa Informacji o rodzaju i ilości umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania do dnia [...] stycznia 2001r. Ponieważ PKN "A" S.A. złożyła informację dopiero [...] lutego 2001r. oraz nie umieściła należnej opłaty w pełnej wysokości, organ administracyjny wszczął postępowanie i wymierzył opłatę w oparciu o przepisy art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła organowi administracyjnemu wadliwą wykładnię przepisów art. 33 ustawy o odpadach. Przyznając, że z miesięcznym opóźnieniem złożyła informację o rodzaju i ilości umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania, podkreśliła jednocześnie, że opłatę za składowanie odpadów złożyła w terminie. Niewielką niedokładność w wyliczeniu opłaty wraz z odsetkami uiszczono [...] listopada 2002r. W ocenie odwołującej zamiarem ustawodawcy było ustanowienie sankcji jedynie w przypadku nie uiszczenia opłaty w terminie i nie złożenia informacji w terminie. Natomiast karanie podmiotu, który uiścił opłatę, a z opóźnieniem złożył informację nie jest uzasadnione o czym świadczy również art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. W konkluzji odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu, bowiem czym innym jest uiszczenie opłaty o której mowa w art. 33 ust. 1, a czym innym brak informacji o której wreszcie mowa w art. 33 ust. 2 w związku art. 29 ust. 1. Podkreślając, że konsekwencją za nieterminowe uiszczenie opłaty są odsetki, SKO powołało się również na stanowisko Ministerstwa Środowiska, które podobnie jak organy administracji wyraża pogląd, tożsamy z przyjętym w rozstrzygnięciu w sprawie: W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu PKN "A" S.A. podniosła podobne zarzuty jak w odwołaniu oraz powołała się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie [...] z [...]., które uznało, że w sytuacji, gdy opłatę uiszczono w terminie, zaś informacja została złożona z opóźnieniem, sankcja o której mowa w przepisie ust. 2 art. 33 ustawy o odpadach, nie może być stosowana. W ocenie skarżącej, że ten pogląd jest słuszny świadczy również brzmienie art. 33 ust. 3 ustawy o odpadach, który stanowi iż za termin płatności uważa się dzień, w którym zgodnie z art. 27 ust. 1 powinna nastąpić wpłata. Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie, wobec terminu w jakim wydano zaskarżone decyzje, należy omówić przepisy, które pozwalały organom na zastosowanie przepisów ustawy z 27 czerwca 1997r. o odpadach (Dz. U. z 1997r. Nr 96 poz. 592 ze zm.). Jest niespornym bowiem, że decyzje obu organów z [...] i [...] wydano pod rządami nowej ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. z 2001r. Nr 62 poz. 628 ze zm.). Ustawa ta weszła w życie dnia 1 października 2001r. na podstawie przepisów ustawy z 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2001r. Nr 100 poz. 1085). Art. 9 ust. 1 tej ostatniej ustawy stanowi, że w sprawach opłat za gospodarcze korzystanie z wód oraz za składowanie odpadów oraz administracyjnych kar pieniężnych, należnych za okres do dnia wejścia w życie art. 272-321 Prawa ochrony środowiska, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro art. 272-321 weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002r. (art. 1 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska .....), a sprawa dotyczy opłat i kar związanych z gromadzeniem odpadów w roku 2000, należy stwierdzić, że organy administracji prawidłowo zastosowały do sprawy ustawę z 27 czerwca 1997r. o odpadach (Dz. U. z 1997r. Nr 96 poz. 592 ze zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że ustawy o odpadach zarówno ta z 27 czerwca 1997r. jak i z 27 kwietnia 2001r. określają zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia, zdrowia ludzi, ochronę środowiska i mają ograniczać ilości odpadów oraz przewidują zasady odzysku odpadów czy ich unieszkodliwiania. Te nadrzędne cele ustaw w tym ustawy z 27 czerwca 1997r. powodowały, że na podmioty wytwarzające odpady inne niż komunalne ustawodawca nałożył opłaty, mające być rekompensatą za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian, a także kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy. I tak art. 27 ust. 1 ustawy o odpadach z 27 czerwca 1997r. stanowił, że "opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku odpadów oraz za czas ich składowania wytwarzający odpady wnosi do końca lutego następnego roku po roku, w którym składowano odpady." Natomiast art. 29 ust. 1 ustawy nakładał na wytwarzającego odpady obowiązek składania marszałkowi województwa oraz właściwemu ze względu na miejsce składowania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o rodzaju i ilości umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania, do 31 stycznia następnego roku po roku, w którym składowano odpady. Przytoczone powyżej dwie regulacje unormowane w dwóch różnych przepisach dotyczą zupełnie odmiennych problemów: - jednego związanego z opłatą za składowanie odpadów - drugiego z obowiązkiem składania informacji o ilości odpadów, czasie składowania, czy też miejsca. Niewątpliwie ten drugi obowiązek pozwala organom administracji publicznej powołanym przez przepisy ustawy do ochrony środowiska, na pozyskiwanie informacji o ilości, rodzaju odpadów, miejscu ich składowania, a tym samym prowadzenia racjonalnego planowania i gospodarki odpadami w skali całego województwa i ostatecznie kraju. Informacje te są również niezbędne do rozpoznania nowych wniosków, i wydawania zezwoleń na wytwarzanie i składowanie odpadów a także programów wykorzystywania czy unieszkodliwiania odpadów. Te różne cele opłat i informacji w rozdziale 3 zatytułowanym opłaty i kary pieniężne ustawy z 27 czerwca 1997r. o odpadach zdaniem Sądu spowodowały, że różnie ustawodawca określił konsekwencje ich naruszenia przez wytwarzającego odpady. I tak w razie niedopuszczenia przez wytwarzającego odpady obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 27, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa jej wysokość (art. 33 ust. 1), natomiast w razie niedopełnienia przez wytwarzającego odpady obowiązku złożenia informacji, o której mowa w art. 29, lub złożenia informacji nierzetelnej, marszałek województwa, w drodze decyzji, określa wysokość opłaty na podstawie ustaleń dokonanych we własnym zakresie, stosuje stawki opłat powiększone o 100% (art. 33 ust. 2 ). Tak sformułowane przepisy nie pozwalają na proponowaną wykładnię przez skarżącego, a mianowicie, że uiszczenie opłaty nie zezwala na zastosowanie stawki opłat powiększonej o 100% za brak złożenia informacji. Niezrozumiałe jest bowiem dlaczego to uzależnienie opłat miałoby być wyłącznie jednostronne, tzn. obowiązywać tylko w przypadku uiszczenia opłaty, a nie złożenia informacji. Przecież złożenie informacji, a brak uiszczenia opłaty nie wyklucza wymierzenia opłaty i to z odsetkami o których mowa w art. 34 ust. 1 . Wbrew zarzutom skarżącego, dowodem na jego zarzuty nie jest brzmienie art. 33 ust. 3 ustawy o odpadach, który za termin płatności zarówno nie uiszczonej opłaty, jak i opłaty za nie złożenie informacji uważa "koniec lutego" o którym mowa w art. 27 ust. 1. Takie określenie terminu dla liczenia zwłoki ma bowiem znaczenie dla naliczenia odsetek za zwłokę zarówno przy pobieraniu opłaty z art. 33 ust. 1 jak i opłaty wymierzonej na podstawie art. 33 ust. 2. Należy zresztą podkreślić, że ustawodawca racjonalnie w ust. 2 art. 33, mówi nie tylko o braku informacji ale również o informacji udzielonej w terminie lecz nierzetelnej. W powyższych okolicznościach uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/G. Radzicka /-/ J. Szaniecka /-/St. Małek jw