VI SA/Wa 713/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U nr 58, poz. 549/ cofnął W. W. pozwolenie na broń palną bojową przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2000 roku. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] czerwca 2003 roku podczas pełnienia przez stronę służby na Posterunku Policji w G., będąc w umundurowaniu służbowym i mając broń służbową przy sobie spożywał alkohol. [...]. Zebrany materiał dowodowy wykazał także, że strona ma myśli samobójcze. W celu ustalenia czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, organ pismami z dnia [...].09.2003 r i [...].11.2003 r. zobowiązał W. W. do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Strona powyższych badań nie wykonała. Zaistniała więc przesłanka przewidziana art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 3-5 ustawy o broni amunicji, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Zdaniem organu I instancji strona swoim postępowaniem nie gwarantuje właściwego przestrzegania przepisów o broni i amunicji. Po rozpoznaniu odwołania W. W. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2004 roku nr [...] na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. nr 53, poz. 549/ utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ II instancji wyraził pogląd, iż Komendant Wojewódzki Policji w B. był uprawniony do zażądania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego zdolność dysponowania bronią. Z informacji znajdujących odzwierciedlenie w aktach należy wnioskować, że zaistniały okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Wobec tego, że skarżący nie poddał się badaniom i nie dostarczył orzeczeń, słusznie organ I instancji skorzystał z możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Ten właśnie przepis winien wskazać organ I instancji w podstawie prawnej wydanej decyzji. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. W. W ocenie skarżącego decyzja organu II instancji jest dla niego krzywdząca. Organy Policji rozpatrzyły jego sprawę w sposób tendencyjny i jednostronny. Nie zostały rozpatrzone wszystkie wątki w sprawie. W odpowiedzi na skrze Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Obowiązkiem organu jest także decyzję uzasadnić. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i winno odpowiadać wymogom przewidzianym art. 107 § 3 kpa Z decyzji organu I instancji wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął W. W. pozwolenie na broń palna bojową z dwóch powodów. Pierwszy, przewidziany art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowił fakt ujawnienia noszenia przez stronę broni służbowej po spożyciu alkoholu. Drugi to niepoddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym i niedostarczenie orzeczeń. Cofnięcie pozwolenia na broń z powodu niepoddania się badaniom i niedostarczenie orzeczeń przewiduje art. 18 ust. 3 pkt 2 ustawy. Strona w odwołaniu podniosła zarzuty do obu podstaw. Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję, w jej podstawie prawnej wskazał na art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, jednakże w tym przedmiocie brak uzasadnienia decyzji. Organ II instancji nie ustosunkował się w ogóle do zarzutów skarżącego dotyczących noszenia przez niego broni po spożyciu alkoholu. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Obowiązek ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy w jej kształcie oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem sprawy decyzją organu I instancji. Jak wynika z powyższych wywodów organ II instancji uchybił powyższej zasadzie. Brak ustosunkowania się organu II instancji do argumentów skarżącego czyni kontrolę zaskarżonej decyzji niemożliwą. Z odpowiedzi na skargę wynika, że noszenie broni w stanie nietrzeźwości nie stanowiło głównego powodu cofnięcia pozwolenia na broń. Jednakże wywodu w tej materii, w zaskarżonej decyzji brak. Sąd zaś kontroluje zaskarżoną decyzję a nie odpowiedź na skargę. Komendant Główny Policji uznał za uprawnione żądanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do domagania się od W. W. dostarczenia przez niego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Zaistniały bowiem, w jego ocenie, okoliczności uzasadniające podejrzenie, że strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Ocena dokonana przez Komendanta Głównego Policji budzi wątpliwości. Organ I instancji przyjął, że strona przebywa na zwolnieniu lekarskim [...] a zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż ma myśli samobójcze. Wbrew twierdzeniom organu I instancji z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynika, że strona ma myśli samobójcze. Skarżący przesłuchany w dniu [...] października 2003 roku przyznaje, iż w krótkim okresie miał okres załamania nerwowego związanego z zaistniałą sytuacją. Nie jest to równoznaczne z myślami samobójczymi. Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji w przypadku ujawnienia okoliczności uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Organ nie wykazał, w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący do takich osób należy. Ujawnione okoliczności muszą uzasadniać podejrzenie, że strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub ma zaburzenia psychiczne, o których mowa jest w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 roku o ochronie zdrowia psychicznego. Zwolnienie lekarskie [..] nie jest, zdaniem sądu, wystarczającym powodem do zobowiązania strony do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Powody wizyty u lekarza [...], uzyskane od niego zwolnienie lekarskie mogą być różne. Wobec tego, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę merytorycznie, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, bez należytego rozważenia argumentów W. W., sąd mając powyższe rozważania na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 roku są uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy.