II SA/Łd 334/04

Dnia 1 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tunelu foliowego oddala skargę. - II SA/Łd 334/04 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał T. i S. M. rozbiórkę tunelu foliowego, zlokalizowanego na działce nr 35 w W., wzdłuż granicy z działką nr 36, stanowiącą współwłasność A. W. Organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił, że na działce nr 35 wykonano tunel foliowy bez uzyskania pozwolenia na budowę. Zobowiązani do wykonania rozbiórki nie wykonali obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 1 października 2003 r., a określonego w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), wobec czego należało orzec rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 4 ww. ustawy. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] odwołanie złożył S. M. Stwierdził, iż tunel foliowy znajdujący się na jego działce nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego. Tym samym nie podlega rygorom tego Prawa. Postępowanie prowadzone w sprawie legalności tego tunelu jest zatem bezprzedmiotowe. Potwierdzone to zostało już w trakcie poprzednio prowadzonego postępowania w tej samej sprawie, kiedy to Kierownik Urzędu Rejonowego w W. stwierdził, iż tunel foliowy usytuowany na działce nr 35 nie jest obiektem budowlanym. Ponadto odwołujący się wskazał, iż skoro przedmiotowy tunel raz już był przedmiotem postępowania administracyjnego, to przy niezmienionym stanie faktycznym, nie może w stosunku do niego toczyć się drugie postępowanie. Autor odwołania podniósł, iż wstrzymanie postanowieniem z dnia 1 października 2003 r. robót budowlanych, wobec zakończenia tych robót w 1997 r., pozbawione jest sensu. Również nałożenie obowiązku przedłożenia określonych dokumentów nie ma pokrycia w obowiązujących przepisach. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, stwierdził, iż przedmiotowy tunel foliowy jest obiektem budowlanym i podlega regulacji przepisów Prawa budowlanego. Zatem na jego budowę wymagane jest pozwolenie na budowę. Ponieważ tunel foliowy nie jest wymieniony ani w art. 29 Prawa budowlanego, ani w art. 30 tej ustawy, tzn., że nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ani nie podlega obowiązkowi dokonania zgłoszenia, a co za tym idzie na jego budowę inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Następnie organ wskazał, iż skoro inwestor wybudował przedmiotowy obiekt bez pozwolenia na budowę, to jest on samowolą budowlaną i obligatoryjnie podlega sankcji określonej w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego w trybie ust. 2 i 3 ww. artykułu nakazano inwestorowi przedłożenie stosownych dokumentów w wyznaczonym terminie. Po jego bezskutecznym upływie organ I instancji nakazał inwestorom wykonanie rozbiórki przedmiotowego tunelu foliowego. W zaistniałej sytuacji nakaz rozbiórki jest obligatoryjny i określony w ust. 4 artykułu 48 Prawa budowlanego. Na koniec organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ I instancji przed wydaniem nakazu rozbiórki nałożył obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, a nie wstrzymywał robót budowlanych. Ponadto nie wydano żadnej decyzji administracyjnej rozstrzygającej w sprawie legalności przedmiotowego tunelu foliowego, zatem sprawa ta nie jest przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia. Na decyzję z dnia [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. M., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia. Ponownie podnosi, iż tunel foliowy nie stanowi obiektu budowlanego i dlatego nie podlega rygorom Prawa budowlanego. Jego zdaniem ww. tunel nie spełnia warunków koniecznych do uznania go za obiekt budowlany. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem, iż sprawa nie jest przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia. Stwierdzi, że fakt, iż nie została wydana decyzja administracyjna, nie świadczy o nielegalnym posadowieniu tunelu na gruncie. W piśmie z dnia 8 maja 1997 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w W. jednoznacznie stwierdził, iż tunel nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i tym samym nie podlega właściwości organu nadzoru budowlanego. Stanowisko takie potwierdził również w piśmie z dnia 10 kwietnia 1998 r. Główny Architekt byłego województwa [...], który stwierdził, iż na budowę tunelu foliowego związanego z produkcją warzywniczo-ogrodniczą, nie połączonego trwale z gruntem, nie jest wymagane pozwolenie na budowę i nie mają również zastosowania przepisy dotyczące odległości obiektów od granic sąsiadów. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku wykazania istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że realizacja spornego tunelu foliowego, usytuowanego wzdłuż granicy z działką nr 36, stanowiącą własność małż. W., miała miejsce w kwietniu 1997 r. Odnosząc to ustalenie do treści obowiązującego wówczas stanu prawnego, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), stwierdzić należy, co następuje: Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30. Przez roboty budowlane rozumieć należy m. in. budowę oraz prace polegające na montażu obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy). Będący przedmiotem niniejszej sprawy obiekt, określany jako tunel foliowy, nie może być uznany za budynek, ani też za obiekt małej architektury, może być natomiast uznany niewątpliwie za budowlę, która stosownie do treści art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy, również jest obiektem budowlanym. Skoro obiektem budowlanym jest również tymczasowy obiekt budowlany, nie połączony trwale z gruntem, jak m. in. przekrycia namiotowe (art. 3 pkt 5 ustawy), to również tunel foliowy o powierzchni przekraczającej 210 m kw., posiadający konstrukcję pozwalającą na zamontowanie na dwóch bokach ścian ze szkła (o szerokości 6,90 m – vide szkic załączony do protokołu oględzin z dnia 20 marca 2002 r. i wysokości 2,75 m – vide oświadczenie skarżącego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku), mocowanego w ramie wykonanej z metalowego kątownika, odpowiada kwalifikacji obiektu tymczasowego, o którym traktuje art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Skoro tak, to wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, organy administracji prawidłowo oceniły na podstawie akt sprawy, że obiekt wzniesiony przez skarżącego wymagał uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 28 Prawa budowlanego. Na marginesie tylko podnieść należy, że odmienna interpretacja przepisów Prawa budowlanego, dokonana przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego (pismo z dnia 5 grudnia 2002 r.) oraz przez Urząd Wojewódzki w S. (pismo z dnia 10 kwietnia 1998 r.), miała miejsce pod rządami zmienionego już art. 29 Prawa budowlanego, a to z uwagi na dodanie z dniem 24 grudnia 1997 r. przepisu art. 29 ust. 1 pkt 5a, zwalniającego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tymczasowe obiekty budowlane, nie połączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Organy orzekające, w sytuacji zaniechania uzyskania przez skarżącego wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w dniu 1 października 2003 r. nałożyły na małż. M. obowiązki określone treścią art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). W szczególności, gdy idzie o przedłożenie dokumentów, o których stanowi art. 48 ust. 3 pkt 2, wskazano, że chodzi o dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Tak określony zakres obowiązków nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zarówno skarżący, jak i jego żona, jak to wynika z treści ich licznych pism, posiadają dobrą orientację w przepisach z zakresu Prawa budowlanego, toteż zaniechanie przedłożenia przez nich żądanych dokumentów nie może być uzasadniane nie dość jasnym określeniem istoty, nałożonego treścią postanowienia z dnia 1 października 2003 r., obowiązku. Powyższe w pełni potwierdza treść pisma z dnia 5 listopada 2003 r., autorstwa żony skarżącego, gdzie mowa o tym, iż "wymagane dokumenty przedłoży ona wówczas, jeżeli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. będzie ich wymagał również od innych użytkowników tuneli foliowych". Omyłkowe przywołanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., w postanowieniu z dnia 1 października 2003 r., podstawy prawnej z art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego, stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które jednak nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wynika to z faktu, iż postanowienia tego przepisu nie mogły mieć w sprawie zastosowania, jako że przepis ten dotyczy obiektów energii jądrowej, rafinerii, zakładów chemicznych, zapór wodnych bądź też obiektów, których projekty budowlane zawierają nowe, niesprawdzone w krajowej praktyce, rozwiązania techniczne. Zważywszy zatem na wszystkie wyżej podniesione okoliczności, w sprawie zaszły pełne podstawy do podjęcia przez organy orzekające rozstrzygnięcia w trybie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Nałożony na małż. M., postanowieniem z dnia[...] , termin wykonania obowiązków ekspirował z dniem 30 listopada 2003 r., a nałożone tym postanowieniem obowiązki nie zostały wykonane. W tej sytuacji nie można stwierdzić ani naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego przez organy administracyjne, które prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.