II OSK 1356/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Andrzej Jurkiewicz /spr./, Protokolant Magdalena Baduchowska, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 774/04 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt IV S.A./Wa 774/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji , oddalił skargę . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 29 kwietnia 1992 r. Nr [...] Wójt Gminy N. ustalił na podstawie art. 41 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35, poz. 185), na wniosek Społecznego Komitetu Gazyfikacji Wsi B. lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Redukcyjno-Pomiarowej I stopnia na terenie działki nr 38, położonej w N. Postanowieniem z dnia 27 lutego 1995 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie na wniosek H. S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 kpa wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia 29 kwietnia 1992 r. i na podstawie art. 150 § 2 kpa wyznaczyło Wójta Gminy N. do przeprowadzenia wznowionego postępowania, jako że H. S. wykazała swój interes prawny w zakończonym postępowaniu lokalizacyjnym oraz nie brała w nim udziału bez własnej winy , albowiem nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz nie doręczono jej decyzji o ustaleniu lokalizacji. W wyniku wznowienia postępowania Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 2, art. 150 § 1 i art. 151 §2 kpa w zw. z art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 i 3, art. 43 i art. 46 ust 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r.. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz w zw. z art. 85 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 715, poz. 717) - stwierdził wydanie decyzji Wójta Gminy N. z dnia 29 kwietnia 1992 r. z naruszeniem prawa polegającym na braku udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji oraz - odmówił uchylenia decyzji z dnia 29 kwietnia 1992 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., po rozpatrzenia odwołania H. S. i J. S. utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zakwestionowaną decyzję z dnia [...] marca 2004 r. Wójta Gminy N. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że ustalając lokalizację przedmiotowej inwestycji oparto się o materiały do planu miejscowego, gdyż w dniu wydawania decyzji na obszarze objętym wnioskiem nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygnięcie oparto więc na materiałach do planu miejscowego, obejmujących teren planowanej inwestycji. Podniesiono, że H. S. jest współwłaścicielką działki nr 37/1, zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr 38, której dotyczy decyzja o lokalizacji. Decyzja ta nie została doręczona współwłaścicielom działki nr 37/1, nie brali oni także bez swojej winy udziału w postępowaniu o ustalenie lokalizacji . Jednakże uchybienie to jak wyjaśniono nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, albowiem w oparciu o przepis art. 43 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która ma zastosowanie we wznowionym postępowaniu, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie na terenie objętym niniejszym postępowaniem obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego "Zmiany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora Zegrzyńskiego w Nieporęcie", uchwalony uchwałą nr 73/XLI/01 Rady Gminy Nieporęt z dnia 28 czerwca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 187, poz. 3116), zgodnie z którym część działki nr 38 jest obszarem przeznaczonym pod urządzenia gazownictwa ze strefą zagrożoną wybuchem o symbolu w planie 35EG. Wobec tego lokalizacja Stacji Redukcyjno-Pomiarowej na działce nr 38 nie narusza postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja została już zrealizowana, jest rozpatrywany wniosek Gazowni o pozwolenie na użytkowanie stacji. Wobec tego organ odwoławczy przyjął , że Wójt Gminy Nieporęt prawidłowo uznał , iż w sprawie zastosowanie ma art. 146 § 2 kpa, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej. Ponadto treść art. 146 § 1 kpa wyklucza możliwość uchylenia decyzji z przyczyny określonej m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie złożyła H. S., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji lokalizacyjnej z dnia 29 kwietnia 1992 r. nr [...] i decyzji nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 kpa, a także o uchylenie uchwały Nr 73/XLI/01 Rady Gminy Nieporęt z dnia 28 czerwca 2001 r. "Zmiany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora Zegrzyńskiego w Nieporęcie". Wyjaśniła skarżąca , że przeznaczenie działki nr 37/1, stanowiącej współwłasność skarżącej (zabudowa mieszkalno-pensjonatowa), nie odnosi się do ustalonego przeznaczenia działki nr 38, na której planowana była i już zrealizowana została przedmiotowa inwestycja. Zdaniem skarżącej w dacie wydania decyzji lokalizacyjnej obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, którego nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej, zaś obecnie obowiązujący plan nie może być brany pod uwagę. Skarżąca wykazała, że przepisy dotyczące "upływu czasu od wydania decyzji" nie mogą mieć zastosowania, gdyż ona w tym czasie była chora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wskazał , iż nie jest ona zasadna gdyż w wyniku dokonanej oceny uznano , iż zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Decyzja ta oraz decyzja z dnia 1 marca 2004 r. zapadły w wyniku wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustalającej lokalizację inwestycji. Zarzuty merytoryczne skargi mogłyby mieć znaczenie dla oceny zgodności z prawem decyzji o ustaleniu lokalizacji, gdyby nie zaistniał upływ czasu do jej uchylenia w wyniku wznowionego postępowania . Wznowienie postępowania jak wykazano jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Żądanie wznowienia postępowania zaliczane jest do środków zaskarżenia. Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, którego datę określa się na zasadzie art. 61 kpa (uchwała SN z 19.VII.1991 r., III AZP 4/91 -nie publikowane ). Jednak organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 kpa, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 kpa. Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywne (zawarte w § 1 i § 2 art. 146), ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza (natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Przepis ten jest wyrazem dążenia do zapewnienia stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją administracyjną, ich nienaruszalności, gdy .przetrwały już jakiś czas, jest wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności, a zasadą trwałości decyzji administracyjnych na rzecz trwałości decyzji i administracyjnych. Niedopuszczalność uchylenia decyzji z powodu upływu terminu oznacza sanację decyzji w obrocie prawnym. Podkreślono, że treść art. 146 § 1 kpa wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Stąd w ocenie Sądu I instancji podniesiony przez skarżącą zarzut o nieuwzględnienie tego przepisu z uwagi na jej długotrwałą chorobę nie może być uwzględniony. Prawidłowo zdaniem Sądu I instancji w zaskarżonej decyzji podkreślono wystąpienie w sprawie niniejszej negatywnej przesłanki wprowadzonej w art. 146 kpa., ograniczającej uchylenie decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 kpa, jeżeli postępowanie zostało wznowione z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. to uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wznowione właśnie na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie normy prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić i czy udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. W tych warunkach, skoro od kwestionowanej decyzji Wójta Gminy Nieporęt z dnia 29 kwietnia 1992 r. r. upłynęło już ponad 5 lat, uchylenie kwestionowanej decyzji z podanych wyżej przyczyn nie jest możliwe. Kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak konkludowano nie może być natomiast objęta sprawa wzruszenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy Nieporęt z dnia 29 kwietnia 1992 r. i innych wymienionych w skardze w trybie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art 156 § 1 k.p.a., ani stwierdzenie nieważności uchwały Nr 73/XLI/01 Rady Gminy Nieporęt z dnia 28 czerwca 2001 r. dotyczącej uchwalenia "Zmian w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora Zegrzyńskiego w Nieporęcie", gdyż nie było ono przedmiotem tego postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniosła pełnomocnik H. S. zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 k.p.a poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przyjął , iż sprawa nie podlega rozpoznaniu z uwagi na upływ pięcioletniego terminu przedawnienia. Sprawa dotyczyła ustalenia lokalizacji na budowę stacji gazowej w Nieporęcie . Jednakże zdaniem skarżącej , ustalenie lokalizacji pod stację paliw-gazu nigdy nie traci ważności o ile nie jest okresowe. Kwestie te regulują przepisy Prawa górniczego (Dz. U. z 1978r. Nr 4 poz. 12 ) w tym również kwestie udzielenia przez Wojewodę koncesji na działalność handlu gazem. Fakt podłączenia stacji gazu do sieci gazowej wysokiego ciśnienia wskazuje, iż jest to inwestycja krajowa podlegająca Radzie Ministrów. Z kolei Rozporządzenie Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989r. określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe .W przedmiotowym stanie faktycznym, jak podkreśliła skarżąca, zastosowanie winny znaleźć również następujące akty prawne: - Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemyślu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966r. nr 129 w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenie zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu. - Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 23 kwietnia i990r. Monitor Polski nr 16 poz. 126. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz oddziaływania na środowisko. - Rozporządzenie Ministra Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r.w sprawie rodzaju opracowań zakresu geodezyjno -kartograficznych czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie Dz. U. nr 8 poz. 47 wydane na podstawieart.40 ust. 5 pkt.2 lit. B ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym . Oddalając skargę Sąd I instancji uznał , że Wójt Gminy Nieporęt przy wydaniu decyzji nr 73232/L/27/92 z dnia 29 kwietnia 1992 r. o ustaleniu lokalizacji nie naruszył przepisów art. 145 § 1 k.p.a. jednakże zdaniem skarżącej, podczas analizowania zgromadzonej dokumentacji w dotychczasowym toku postępowania administracyjnego jak i sądowego, kwestia upływu terminu przedawnienia nie budziła wątpliwości, wręcz przeciwnie, dokumenty wskazywały raczej na rażące naruszenie przepisów przez Wójta Gminy Nieporęt. Skarżąca stoi na stanowisku, iż Sąd przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia bezzasadnie przyjął, iż w sprawie nastąpiło przedawnienie, biorąc jedynie pod uwagę kwestię formalnego upływu terminu, z pominięciem całokształtu innych okoliczności sprawy. Natomiast istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej spraw jest kwestia nie zakończonego dotychczas postępowania wszczętego z wniosku Wydziału Architektury Urbanistyki Budownictwa Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie i toczącego się przed Wojewodą Warszawskim. W opinii skarżącej Sąd nie wziął pod uwagę celowego przewlekania postępowania przez Wójta Gminy Nieporęt. Zwrócono również uwagę, iż skarżąca w czasie postępowania nie korzystała z pomocy pełnomocnika, w związku z tym Sąd powinien z urzędu wziąć pod uwagę nie tylko upływ terminu, ale również stan faktyczny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazane zostały niewłaściwie dokumenty tj. nieistniejące w dacie wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję z 1992 r. Teren którego dotyczy niniejsze postępowanie przeznaczony był w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę pensjonatową. Zdaniem skarżącej, sama decyzja nr UA 7332/1/27/92 bez podłoża graficznego wykonanego przez uprawnionego geodetę jest nieważna. Skarżąca przywołuje w tym miejscu ustawę z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 17 poz. 99 z 1989 r.) oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu zasad i trybu ustalenia lokalizacji, które w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie, w szczególności zaś, art. 36, art. 37 § 1 oraz art. 38 § 1. Wskazania lokalizacyjnego udziela Centralny Urząd Planowania w odniesieniu do inwestycji o znaczeniu krajowym. Gazociąg DN jest inwestycją krajową. Art. 46 tej ustaw stwierdza wyraźnie iż, "Decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub zmianie sposobu wykorzystania gruntów - zawierające rozstrzygnięcia niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są nieważne" Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2 ) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny . Zaznaczyć również należy , iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wymieniającego podstawy kasacji . Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie , które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu ( paragraf , ustęp ) - zostały naruszone , na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony , gdy skarga zawiera wywody , zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się , który przepis prawa skarżący miał na uwadze , podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania . Przepis ten musi być wskazany wyraźnie . Podstawy kasacji stanowią nie tylko najważniejsze wymaganie formalne , ale również decydują o istocie i charakterze instytucji kasacji . Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika H. S. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i w związku z tym niewłaściwe zastosowanie. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. ) . Pełnomocnik skarżącego powołując się na naruszenie prawa materialnego wskazał w tym zakresie przepis art. 145 § 1 kpa . Zauważyć w tym miejscu należy , że dla określenia charakteru danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten jest zamieszczony ale decyduje jego treść i cel . Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne ( określają zachowanie przedmiotów ) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków ( nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia ) . Przepisami prawa procesowego są zaś normy instrumentalne , które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych . Powołany wyżej przepis art. 145 § 1 kpa zamieszczony został w kodeksie postępowania administracyjnego a więc akcie określającym przepisy procedury administracyjnej jednakże jego charakter pozwala w okolicznościach tej sprawy przyjąć , że posiada on walor przepisu prawa materialnego albowiem odnosi się do przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego , których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną . Tym samym prawnie dopuszczalne jest wskazywanie w określonych sytuacjach jako podstawy naruszenia prawa materialnego właśnie art. 145 § 1 kpa . Jednakże wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 kpa został tak zredagowany , że w swej treści zawiera punkty . Norma tego przepisu zawiera osiem punktów ( od 1 – 8 ) , i każde z tych uregulowań kształtuje odmienna sytuację prawną . Natomiast w skardze kasacyjnej bardzo ogólnie powołano się tylko na przepis art. 145 § 1 kpa bez wykazania , którego ustępu tej normy prawnej dotyczy jej zarzut . Tym samym w okolicznościach tej sprawy uznać należy , że w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu prawa materialnego naruszonego przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem , natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać , którego to przepisu dotyczy wniesiona skarga kasacyjna tym bardziej , że również wnikliwa analiza uzasadnienia tejże skargi kasacyjnej odnosząca się przede wszystkim do kwestii stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji ,nie pozwala na ujawnienie precyzyjnie określonej normy prawa materialnego będącej przedmiotem niniejszej skargi . Naczelny Sąd Administracyjny działający jak sąd kasacyjny , nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego , jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi . Związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej zobowiązuje stronę do precyzyjnego wskazania tejże podstawy a nie uczynienie tego , tak jak ma to miejsce w tej sprawie nie pozwala na skuteczne podważenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Niezależnie nawet od powyższych wywodów dotyczących nieprecyzyjnego wskazania zarzutów skargi kasacyjnej to na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy , iż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt IV S.A./Wa 774/04 prawa nie narusza . Sąd I instancji zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , rozstrzygając w granicach danej sprawy dokonywał kontroli legalności zaskarżonych decyzji wydanych we wznowionym postępowaniu wobec zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa , albowiem H. S. nie brała udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzja Wójta Gminy Nieporęt z dnia 29 kwietnia 1992 r. w sprawie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie Stacji Redukcyjno-Pomiarowej I stopnia na terenie działki nr 38 położonej w Nieporęcie . W zaskarżonych do Sądu I instancji decyzjach podjętych na podstawie art. 151 § 2 kpa w ramach wskazanego postępowania wznowieniowego stwierdzono wydanie decyzji Wójta Gminy Nieporęt z dnia 29 kwietnia 1992 r. z naruszeniem prawa polegającym na braku udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji lecz jednocześnie odmówiono uchylenia decyzji z dnia 29 kwietnia 1992 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji bowiem zaistniała negatywna przesłanka do jej uchylenia . Przesłanki negatywne uchylenia decyzji administracyjnej we wznowionym postępowaniu administracyjnym wskazane zostały w art. 146 kpa i w § 1 tego przepisu przyjęto , że uchylenie decyzji nie może nastąpić z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 3- 8 kpa jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat . W rozpoznawanej sprawie mimo , iż zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa gdyż H. nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu lokalizacyjnym zakończonym decyzją Wójta Gminy Nieporęt z dnia 29 kwietnia 1992 r. , to właśnie upływ 5 lat od dnia doręczenia wskazanej wyżej decyzji lokalizacyjnej nie pozwalał na uchylenie tejże decyzji dlatego też zasadnie odmówiono jej uchylenia . Okoliczności te zasadnie podniesione przez Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku nie pozwalały na uchylenie kwestionowanych do tego Sądu decyzji . Treść art. 146 § 1 kpa wskazuje w sposób jednoznaczny , iż upływ określonych w nim terminów , jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji , jest bezwarunkowy , tj. niezależny od okoliczności , które je spowodowały . Dlatego też podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność celowego przewlekania postępowania przez Wójta Gminy Nieporęt nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Również zarzuty zawarte w motywach skargi kasacyjnej a ukierunkowane na stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 1992 r. o ustaleniu lokalizacji poprzez wskazanie szeregu wad tejże decyzji nie mogły skutecznie spowodować weryfikacji zaskarżonego wyroku Sądu I instancji gdyż przedmiotem oceny tego Sądu były decyzje podjęte w trybie wznowionego postępowania administracyjnego i do tego postępowania ograniczała się ocena legalności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie .Stąd też argumenty skargi kasacyjnej dotyczące rażącego naruszenia prawa wskazanej wyżej decyzji lokalizacyjnej z 1992 r. w okolicznościach tej sprawy są całkowicie chybione . Z tych przyczyn wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzeł jak w sentencji wyroku .