II SA/Lu 446/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek ( spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., znak: [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz T.M. 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania III. nakazuje ściągnąć od Wojewody na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie) kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem zwrotu części wpisu. Decyzją z dnia [...]., znak:[...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania T.M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Budowlano- Mieszkaniowej "[...] przy ul. [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wod- kan, cw, co, gazową, elektryczną, instalacjami zewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, przyłączami: wodociągowym, gazowym, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, budynku garażowego oraz na realizację miejsc parkingowych i oświetlenia terenu na działkach nr [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...], na podstawie art. 28, 80ust.1pkt.2, 81ust.1pkt.1i2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003r., Nr 98, poz.2016 z późn. zm.) i art.138§1pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji powołał się na art.35ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. część II, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]r. ( Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...]r.). Przedmiotowe działki znajdują się w obrębie obszaru oznaczonego w planie symbolem M2, który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz w obrębie obszaru KS1 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod parkingi, parkingo-garaże i garaże. Organ wskazał ponadto, że działki pod projektowaną inwestycję położone są w "strefie miejskiej Y2". Zabudowa w tej strefie, w myśl §72pkt.1ust.1 planu miejscowego powinna posiadać charakter miejski i wielkomiejski, z preferencją dla kształtowania zespołów zabudowy wielorodzinnej w formie kwartałów zabudowy. Na rysunkach planu miejscowego zostały określone nieprzekraczalne linie zabudowy kubaturowej. W ocenie organu odwoławczego usytuowanie projektowanej zabudowy wielorodzinnej na działach SBM "[...]" jest zgodne z liniami zabudowy ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził, że nietrafny jest zarzut T.M., iż usytuowanie budynku mieszkalnego SBM "[...]" w odległości mniejszej niż 10 m od granicy z jej działką uniemożliwi w przyszłości jej zabudowę. Spełnienie takiego samego wymogu w stosunku do jej działki jest bowiem niemożliwe, ponieważ jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania terenu wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega wzdłuż tej działki w odległości ok.14m od granicy. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że głównym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę Korporacji "[...]" ( decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]r., znak[...], utrzymana decyzją Wojewody z dnia [...]r., znak: [...]) był brak zapewnienia dojazdu do działki, spełniającego wymagania §14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz.690) Projekt budowlany, stanowiący załącznik do zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w tym §14ust.1 i § 13ust.3. Zgodnie z §13, odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zastrzeżeniem §12, 57 i 60. Z opinii biegłego mgr. inż. arch. Z.S. wynika, że projektowany budynek nie będzie przesłaniał istniejącego na działce T.M. budynku, bowiem elewacje uprzywilejowane budynku jednorodzinnego znajdują się od strony południowej i zachodniej. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta oraz z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego pismem z dnia [...]., znak: [...] uzgodnił projekt budowlany układu komunikacyjnego i ukształtowania terenu dla obsługi budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Inwestor przedłożył również zgodę Prezydenta Miasta ( pismo z dnia [...]r., znak: [...]) na zajęcie gruntu pod budowę sieci gazowej, wodociągowej, kanalizacji deszczowej oraz zjazdu na nieruchomościach stanowiących własność Gminy (dz.[...],[...],[...]) Spółdzielnia Budowlano- Mieszkaniowa "[...]" stosownie do art. 32ust.4 ustawy- Prawo budowlane wykazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę do sądu administracyjnego wniosła T.M., domagając się uchylenia decyzji Wojewody . W uzasadnieniu zarzuciła niezgodność zatwierdzonego projektu z §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem projekt przewiduje usytuowanie budynku wielorodzinnego w odległości ok.4 m od granicy z działką skarżącej. Poza tym skarżąca podniosła, że projektowana budowa nie spełnia wymogu z art.5ust.1pkt.9 ustawy- Prawo budowlane w zw. z §13ust.3 cyt. rozporządzenia, bowiem uniemożliwia prawidłową i optymalną zabudowę w przyszłości jej działki, również przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Wybudowanie przez SBM [...]" budynku wielorodzinnego w odległości ok.4 m od granicy z działką skarżącej spowoduje, że będzie ona miała ograniczoną możliwość zagospodarowania swojej działki ze względu na konieczność zachowania odległości wymaganych w powołanym §13 rozporządzenia, tj. w tej sytuacji ok.20 m od granicy. W ocenie skarżącej nieuprawnione jest stwierdzenie organu administracyjnego, że w przyszłości nie uzyska ona pozwolenia na budowę innego budynku wielorodzinnego, gdyż linia zabudowy określona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przebiega wzdłuż jej działki w odległości 14m od granicy. Jej zdaniem prawo do racjonalnego i optymalnego zagospodarowania działki obejmuje obowiązek uwzględniania przez organ administracyjny również przyszłej zabudowy, zaś miejscowy plan jest co pewien czas zmieniany. Skarżąca podniosła również, że w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej, w sprawie z wniosku Korporacji Budownictwa i Nieruchomości "[...]" Sp. z o.o organ administracyjny nie zatwierdził projektu budowlanego i nie udzielił pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej o oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż realizacja budynku mieszkalnego SBM [...] uniemożliwi w przyszłości wybudowanie budynku wielorodzinnego na działce nr 3, której współwłaścicielką jest skarżąca, organ odwoławczy wyjaśnił, że w "Koncepcji zagospodarowania terenu sektora III L, ul. [...] dz. nr[...],[...],[...] i [...]" na działkach tych zaprojektowano zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w formie kwartału zabudowy, jak tego wymagał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Częścią tego zespołu jest budynek wielorodzinny IV- kondygnacyjny zaprojektowany na działce strony skarżącej. Taki sposób zabudowy działki nr [...] jest optymalny i zachowuje nieprzekraczalne linie zabudowy kubaturowej, ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Organ wyjaśnił, że działka nr [...] ma szerokość 24m, a nieprzekraczalna linia zabudowy kubaturowej przebiega wzdłuż działki w odległości 10m od strony zachodniej, tj. od granicy z działką nr [...]. Z tego powodu skarżąca nie ma możliwości wybudowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez powiązania tej zabudowy ( w formie kwartału zabudowy) z zespołem zaprojektowanym na sąsiedniej działce nr [...], stanowiącej własność SBM "[...]". Organ odwoławczy podniósł, że nie można podzielić argumentu skarżącej, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie w przyszłości zmodyfikowany, a więc będzie możliwa na działce nr [...] budowa budynków wielorodzinnych, gdyż organ administracyjny wydając pozwolenie na budowę związany jest aktualnie obowiązującymi ustaleniami planu miejscowego. Ponadto nie na podstaw, by wymagać od inwestora zachowania odległości min. 10 m od granicy działki, w związku z przepisem zawartym w §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem przepis ten nie dotyczy rozpatrywanej sprawy, a poza tym został uchylony rozporządzeniem zmieniającym Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialno - prawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "[...]"pozwolenia na budowę z wewnętrznymi instalacjami na działce nr [...],[...],[...] przy ul. [...] stanowią przepisy art.28, 33ust.1, art.34 ust.4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 z późn. zm. ) Rozpatrując sprawę Sąd stwierdził, ze zarzuty skargi są uzasadnione, ponieważ nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne. Zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107§1kpa. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Kierując się normą prawa materialnego organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Zgodnie natomiast z przepisem art.77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem zastosowania właściwej normy prawa materialnego. W sprawie po pierwsze istnieją wątpliwości co do prawidłowego zastosowania przepisów o warunkach technicznych w budownictwie. Organy administracyjne nie odparły zarzutu i nie uzasadniły swojego stanowiska, że w sprawie nie ma zastosowania §13ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690) Organ administracyjny twierdzi, że przepis ten nie dotyczył tej konkretnej sytuacji, a ponadto został w ogóle usunięty rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych ( ...) z 2002r. W związku z tym należy stwierdzić, że powołane rozporządzenie zmieniające z dnia 7 kwietnia 2004r. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, co wynika z §2 tego rozporządzenia. W sprawie mają więc zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002r. i kwestie prawidłowych odległości w związku z zarzutami odwołania i skargi powinien organ administracyjny ponownie ustalić w oparciu o te przepisy. W sprawie należy także wyjaśnić zarzut podnoszony przez skarżącego na rozprawie, że projekt budowlany stanowiący podstawę decyzji jest niezgodny ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie i liniami zabudowy. Zdaniem Sądu powoływana przez organ "koncepcja zagospodarowania terenu" (kwartały zabudowy) winna być zgodna z warunkami technicznymi w budownictwie, a kwestia tej zgodności nie jest w sposób przekonywujący wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji występującej w sprawie należy stwierdzić, że nie jest udowodnione stanowisko organu o nienaruszeniu przepisu art. 5ust.1pkt.9 ustawy-Prawo budowlane dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a więc skarżącego. Z tych względów Sąd decyzje organów obu instancji uchylił na podstawie art.145§1pkt.1lit "a" i "c’ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr153, poz.1270) O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 i 223 § 2 cyt. ustawy.