II FZ 320/05

Sygnatura akt II FZ 320/05 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie del. Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej po rozpoznaniu zażalenia "[...]" [...] Spółka z o.o. we Włocławku na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 kwietnia 2005 r. o przeprowadzeniu dochodzenia w celu ustalenia wartości przedmiotów zaskarżenia i ustalającego wpis od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w 1999 roku p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Wnosząc pismem z dnia 14 lutego 2005 r. skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, Spółka "[...]" określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł, gdy skarżona decyzja należny podatek ustaliła w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na powyższą skargę, organ podatkowy określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł. W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) zarządził dochodzenie w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, w wyniku którego wartość tę ustalił w kwocie [...] zł a należny wpis od skargi ustalił w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu zarządzenia, powołując art. 216 cytowanej ustawy stwierdził, że kwotę podatku określonego decyzją jest należnością pieniężną i ona stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, będącą podstawą określenia wpisu stosunkowego w przedmiotowej sprawie. W zażaleniu na powyższe postanowienie, Spółka zarzuciła zarządzeniu obrazę przepisów art. 216 cyt. Ustawy przez niewłaściwe określenie wartości przedmiotu zaskarżenia i przyjęcie, że jest nią wysokość zobowiązania podatkowego Spółki, określona decyzją organu podatkowego i art. 218 przez uznanie, że w sprawie zachodziła konieczność sprawdzenie przedmiotu zaskarżenia określonego przez skarżącą Spółkę. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że zgodnie z powszechnie przyjętą wykładnią, pojęcie wartość przedmiotu zaskarżenia oznacza kwotę, będącą przedmiotem sporu pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym. Z reguły jest to kwota zaległości podatkowej a w sprawie jest to różnica pomiędzy kwotą podatku określonego w decyzji a kwotą podatku wskazaną przez Spółkę w deklaracji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał co następuje: Zażalenia jest zasadne. Przepis art. 215 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek podania w piśmie, wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z konieczności pobrania od tej wartości opłaty, przy czym zgodnie z art. 217 cytowanej ustawy, do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Skoro w piśmie wszczynającym postępowanie, strona ma obowiązek podać wartość przedmiotu zaskarżenia, to wskazana wartość wiąże co do zasady przewodniczącego wydziału przy ustalaniu wysokości opłaty, należnej od danego pisma. Nie oznacza to, niemożności kontroli przez przewodniczącego wydziału wskazanej przez strony wartości przedmiotu zaskarżenia skoro, zgodnie z art. 218 ustawy, może on sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia podaną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści cytowanego przepisu wynika, że sprawdzenie winno być dokonane przez przeprowadzenie dochodzenia, w czasie przeprowadzenia którego należy wyjaśnić wątpliwości co do poprawności określenia w piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia. W skarżonym zarządzeniu odwołując się do przepisu art. 216 cyt. ustawy, przyjęto że w przypadku skarżenia decyzji określających zobowiązanie podatkowe, które jest należnością pieniężną, stanowi ono wartość przedmiotu zaskarżenia, stąd zasadnym było przyjęcie wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości określonego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie rozumienie wskazanego przepisu nie jest zasadne. Przedmiotem skargi na decyzje określające zobowiązanie podatkowe może być również część zobowiązania podatkowego określonego decyzją. Z reguły, jest to część zobowiązania stanowiąca zaległość. Odnośnie skargi kasacyjnej, przepis art. 176 stanowi wprost, że strona winna wskazać czy orzeczenie skarżone jest w całości czy w części. Skoro w sprawie, przewodniczący wydziału sprawdzając wartość przedmiotu zaskarżenia ograniczył się tylko do skonfrontowania tej wartości podanej w skardze, z kwotą podatku określonego w decyzji, to nie przeprowadził dochodzenia i nie zweryfikował poprawności wskazanej przez Spółkę wartości przedmiotu zaskarżenia. Uznając zatem, że skarżone zarządzenie narusza przepis art. 218 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w związku z art 184 cyt. ustawy orzekł jak w postanowieniu.