II SA/Wa 418/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Protokolant - Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. sprawy ze skargi B.A. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 2 i art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) oraz § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalnianie z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144), z dniem [...] lipca 2004 r. zwolnił [...] B. A. ze stanowiska szefa wydziału [...] Dowództwa [...] i wyznaczył go na stanowisko szefa wydziału [...] Dowództwa [...] [...] i ustalił okres kadencji od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] czerwca 2007 r. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. do Ministra Obrony Narodowej skarżący oświadczył, że przyjmuje powyższe stanowisko, lecz wnosi o zweryfikowanie przyznanego mu uposażenia na poziomie równorzędnym głównego specjalisty (16A), bowiem grupa ta jest niezgodna z treścią art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 123, poz. 1059 ze zm.). Zaszeregowanie stanowiska radcy prawnego do grupy uposażenia 15B odpowiada w etacie [...] zaszeregowaniu starszego specjalisty i taka sytuacja narusza wspomniany już wyżej przepis ustawy oraz dotychczasowy stan, zgodnie z którym jego uposażenie było zrównane z uposażeniem szefa Oddziału [...] (obecnie 16A). Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz z dnia [...] czerwca 2004 r. i w konkluzji obszernego uzasadnienia podał, że analiza stanowisk służbowych występujących w strukturze [...] nie daje podstaw do uznania, iż stanowisko służbowe szefa Wydziału [...] zostało zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, aniżeli występujące w tej jednostce wojskowej stanowiska służbowe szefów wydziału. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem w jego ocenie narusza ona art. 224 ust. 1 wspomnianej już wyżej ustawy o radcach prawnych. W uzasadnieniu podał, że istota błędu w działaniu organu administracji sprowadza się do tego, iż w etacie jednostki nie ma stanowiska równorzędnego stanowisku głównego specjalisty, a co z tym idzie, jest możliwość zaszeregowania radcy prawnego na poziomie głównego specjalisty. Prawdą jest, że poprzednio zajmowane przez niego stanowisko było zaszeregowane na poziomie niższym od szefa Oddziału [...], lecz mimo to jego uposażenie było zrównane z jego uposażeniem, bowiem zachowano mu dotychczasowa grupę uposażenia. Ponadto organ nie dostrzegł treści zapisu art. 75 o radcach prawnych stanowiącego o zasadzie pierwszeństwa uregulowań w niej zawartych, zaś powoływanie się przez organ na art. 78 ustawy pragmatycznej jest chybione. Nie da się zatem, bez naruszenia prawa, wynagradzać radcę prawnego na wysokości uposażenia starszego specjalisty. W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, bądź o oddalenie. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, spod kognicji sądu administracyjnego wyłączono sprawy m.in. z zakresu wyznaczania żołnierzy na stanowiska służbowe i zgłoszone przez skarżącego żądanie zaszeregowania stanowiska służbowego do wyższej grupy uposażenia, dotyczy spraw związanych z wyznaczeniem na stanowisko służbowe. Parametry stanowiska służbowego szefa Wydziału [...] wynikają z zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 0-3/MON z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie określania nazw stanowisk służbowych, ich liczby wraz z zaszeregowaniem do określonego stopnia etatowego, grupy uposażenia oraz korpusu osobowego i grupy osobowej dla żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem uwzględnienie żądania skarżącego wymagałoby uprzedniego stwierdzenia niezgodności tego aktu prawa wewnętrznego w części odnoszącej się do stanowiska służbowego Szefa Wydziału [...], z prawem powszechnie obowiązującym. Oznacza to, że przełożeni rozstrzygając o wyznaczeniu skarżącego na stanowisko, byli związani owym zarządzeniem. Natomiast zaszeregowanie jest integralną częścią decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe i w konsekwencji zaskarżona decyzja rozstrzyga o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, a nie tylko o wynikającym z tego rozstrzygnięcia uposażeniu. Z kolei co do merytorycznej kwestii podał, iż zmiana zaszeregowania stanowiska pociągałaby również konieczność zmiany jego nazwy oraz stopnia etatowego, a wynika to z treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej. Natomiast stosownie do treści art. 78 ust. 1 ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego uzależniona jest od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez żołnierza stanowisko. Jednocześnie w § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487), ustalono grupy uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych, do których zaszeregowane są stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych. Zgodnie z jego treścią, stanowiska służbowe o stopniu etatowym [...] mogą być zaszeregowane do grup uposażenia: 15, 15A, 15B i 15C, natomiast o stopniu etatowym [...] do grup uposażenia: 16, 16A, 16B i 16C. Zatem żądanie skarżącego dotyczyło zmiany podstawowych parametrów stanowiska służbowego. Zgodnie z cytowanym już wyżej zarządzeniem, stanowiska służbowe szefów wydziałów występujące w strukturze [...], zaszeregowane są do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia 15B. Chociaż bezspornym jest, że do obsługi prawnej w wojsku mają zastosowanie zasady dotyczące wynagradzania radców prawnych ustanowione w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jednak w jednostce macierzystej skarżącego nie wprowadzono stanowiska służbowego głównego specjalisty lub stanowiska mu równorzędnego. Natomiast zaszeregowanie do grupy 16A ma miejsce tylko na stanowiskach służbowych szefów oddziałów i są one zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika, a w strukturze oddziałów funkcjonują wydziały, których stanowiska szefów zostały zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy 15B. Zmiana powyższego naruszałaby zatem zasadę hierarchiczności. W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2005 r. skarżący stwierdził, że wniosek o odrzucenie skargi jest bezzasadny, bowiem w skardze nie kwestionuje faktu wyznaczenia go na stanowisko służbowe, lecz jest to roszczenie o wysokość uposażenia, zaś w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2005 r. stwierdził, że zgodnie z treścią art. 75 ustawy o radcach prawnych, przepis ten reguluje zasadę nadrzędności ustawy w takim zakresie, w jakim reguluje prawa i obowiązki wojskowych radców prawnych i niemożność uregulowania tej materii w odmienny sposób w innych aktach normatywnych. W tej sytuacji radcowie prawni - żołnierze zawodowi korzystają z gwarancji wynikających z art. 224 ust. 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 5 ustawy. Wobec powyższego wojskowa ustawa pragmatyczna nie może wprowadzać ograniczeń w zakresie praw wojskowych radców prawnych, w tym wyłączyć ich prawa do sądu w zakresie dochodzenia roszczeń wynikających z ustawy korporacyjnej. W dalszej części odniósł się do argumentów przedstawionych już w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje m.in. w sprawach zwolnienia i wyznaczenia na stanowisko służbowe. Nie budzi wątpliwości Sądu i sam skarżący nie kwestionuje tego, że rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], [...]. B.A. zwolniono z dotychczasowego stanowiska i wyznaczono na inne stanowisko służbowe. Kwestią sporną natomiast pozostaje i w tej części skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, że zaszeregowano go do grupy uposażenia U: 15B, zamiast - jak podnosi - do grupy uposażenia U: 16A. Jednak - w ocenie Sądu - nie zmienia to faktu, że w ten sposób skarży on rozkaz personalny o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy przez stanowisko służbowe należy rozumieć usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: a) nazwą b) stopniem etatowym, c) wymaganiami kwalifikacyjnymi, d) opisem stanowiska, e) grupą uposażenia, f) korpusem osobowym g) grupą osobową. Zatem wszystkie powyższe parametry stanowią składowe, niezbędne i nierozerwalne - w znaczeniu ustawowym - elementy definicji stanowiska służbowego. Nierozerwalnie w tym znaczeniu, że nie da się rozdzielić np. nazwy stanowiska nie kwestionowanej przez skarżącego - Szef Wydziału [...] (ppkt a), od kwestionowanej grupy uposażenia - U: 15B (ppkt c), czy też od innych parametrów. Innymi słowy mówiąc, powyższy rozkaz personalny w istocie rozstrzyga tylko jedną sprawę, tj. wyznaczenie na stanowisko służbowe, które zgodnie ze wskazanym już wyżej przepisem art. 6 ust.1 pkt 3 ustawy, musi zawierać pełny jego opis zawarty w ppkt. od "a" do "g", w tym i grupę uposażenia, a nie kilka spraw oddzielnie, takich jak m.in. określenie czy też obniżenie grupy uposażenia, która to część mogłaby podlegać kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.