VII SA/Wa 903/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru budowy nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skarżący C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zgłosiła w dniu 18 lutego 2004r. w Urzędzie Miasta [...] zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem ( urządzenia reklamowego o wymiarach 3x6m) w W. w pasie drogowym A. od dnia 1 kwietnia 2004r. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła projekt budowlany urządzenia oraz wskazała, iż nośnik reklamowy jest urządzeniem wolnostojącym, rozbieralnym o konstrukcji stalowej, zaś realizacja zamierzenia nie pogarsza stanu środowiska ani warunków zdrowotno- sanitarnych, nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] , na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Sprzeciw organ uzasadnił tym, iż w jego przekonaniu zgłoszony obiekt należy do obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, ponieważ do jego posadowienia niezbędne jest wykonanie robót ziemnych, a po jego usunięciu konieczne będzie dokonanie rekultywacji. W ocenie organu zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego obiekt ten wymaga pozwolenia na budowę w trybie art. 28, a nie zgłoszenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła C. Sp. z oo. w W. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie przez Wojewodę co do istoty sprawy. Odwołując się zarzuciła organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi zgłoszeniu podlega instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych. Wskazała, że inwestycja spełnia przesłanki ww. przepisu, ponieważ urządzenie reklamowe nie będzie usytuowane poza obszarem zabudowanym, a nadto nie ma charakteru trwale związanego z gruntem. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż zgłoszone prze inwestora roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwolnione zostały tylko roboty polegające instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych. Przepis ten dotyczy jedynie instalowania reklam na istniejących obiektach. Natomiast prace budowlane objęte zgłoszeniem- ze względu na charakter i skalę- uznać należy za budowę obiektu, ponieważ polegają one na wykonaniu nowego obiektu budowlanego ( konstrukcji nośnika, na którym ma być zawieszona tablica reklamowa) w określonym miejscu, a nie tylko na jego instalacji, wymianie czy remoncie. W ocenie organu zgłoszone urządzenie reklamowe zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zalicza się do budowli i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z załączonego do "zgłoszenia" projektu technicznego wynika, iż wysokość urządzenia reklamowego ma wynosić 7,80m ponad terenem, a powierzchnia tablicy do naklejania 18m2. Organ uznał zatem, iż z uwagi na znaczne wymiary oraz skalę i charakter prac związanych z jej realizacją, inwestycja powyższa wymaga pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła C. Sp. z oo. w W. Skarżąca zarzuciła decyzji: niewłaściwą interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że budowa urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem, wymaga pozwolenia na budowę, błędny pogląd prawny, że zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego, 3. niewłaściwe przyjęcie, że przedmiotowy nośnik jest urządzeniem trwale związanym z gruntem, 4. wydania zaskarżonej decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych dotyczących posadowienia przedmiotowego nośnika reklamowego, wynikających z błędnego odczytania załączonego do zgłoszenia projektu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego, zgłoszonego przez C. Sp. z oo. w W. Nie do zaakceptowania są stwierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego do której zamontowana ma być tablica reklamowa-wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej. Jeżeli organy administracji uznają, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.L. z 2002r.. Nr 153, poz. 1270 z późn-zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.