I SA/Wa 469/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch, asesor WSA Jerzy Siegień (spr.), , Protokolant Iwona Kosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Kultury na rzecz T.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku D.S. i T.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej budynku usytuowanego przy ul. [...] w R., utrzymał w mocy poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury z dnia [...] października 2002 r. nr [...], odmawiającą skreślenia z rejestru zabytków przedmiotowej oficyny. Budynek przy ul. [...] w R. został wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w R. z dnia [...] lutego 1992 r. w granicach posesji, obejmując tym samym część frontową budynku i oficyny. D. i T. S. wnioskiem z dnia 25 marca 1997 r. zwrócili się do Generalnego Konserwatora Zabytków o skreślenie z rejestru zabytków przedmiotowego budynku wraz z oficynami. Generalny Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] maja 1998 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] września 1999 r. odmówił skreślenia z rejestru zabytków budynku przy ul. [...], odnosząc się w swoich decyzjach wyłącznie do części frontowej budynku. Minister Kultury w odrębnym postępowaniu rozpatrzył wniosek w części dotyczącej oficyny zachodniej i wschodniej. Decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Minister Kultury odmówił skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej przylegającej do budynku przy ul. [...] w R.. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne przesłanki określone w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury. Natomiast decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Minister Kultury skreślił z rejestru zabytków oficynę zachodnią budynku przy ul. [...] w R., bowiem po 1998 r. obiekt ten został rozebrany, przy jednoczesnym pozostawieniu w rejestrze pozostałych obiektów wpisanych do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] lutego 1992 r. W dniu 15 listopada 2002 r. D. i T.S. zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej odmowy skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej. W toku postępowania administracyjnego w dniu 3 września 2003 r. przeprowadzone zostały oględziny przedmiotowego obiektu, w celu stwierdzenia czy zaszły nowe okoliczności faktyczne lub prawne umożliwiające skreślenie z rejestru zabytków oficyny wschodniej. W protokole z oględzin stwierdzono, że budynek oficyny jest w złym stanie technicznym (m.in. pęknięcia muru, niekompletna stolarka okienna), jednakże kwalifikuje się do przeprowadzenia remontu. Jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej, oficyna wschodnia zabytkowego budynku przy ul. [...] w R. nadal istnieje i stanowi, pomimo ubogiego detalu architektonicznego w stosunku do części frontowej, ważny przykład kształtowania się zabudowy czynszowej w okresie wzmożonego rozwoju miasta. Dlatego też pomimo złego stanu technicznego, ze względu na niekwestionowane wartości zabytkowe przedmiotowego obiektu, stanowiącego świadectwo minionej epoki, budynek oficyny wschodniej powinien być zachowany. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą więc przesłanki określone w art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, umożliwiające skreślenie z rejestru zabytków oficyny wschodniej budynku przy ul. [...] w R.. Skargę na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. złożył T.S. i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów według przepisów ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że przedmiotowa oficyna wschodnia utraciła całkowicie wartość zabytkową wskutek całkowitego jej zniszczenia. Opinia Ośrodka Dokumentacji Zabytków w W. z dnia 14 kwietnia 2002 r. nie ma waloru obiektywności, bowiem została wydana przez organ zależny od Ministra Kultury. Opinia ta nie liczy się z tym, jaki byłby koszt remontu oficyny i kto ma go pokryć. Minister nie wziął natomiast pod uwagę opinii niezależnego od stron biegłego sądowego Okręgowego Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 13 czerwca 1997 r. inż. W.L.. W dacie jej wydania całość budynku zagrażała życiu lokatorów, a jej część prawostronna, czyli właśnie przedmiotowa oficyna wschodnia powinna być rozebrana, bo nie nadaje się do użytkowania. W jeszcze wcześniejszej opinii z lipca 1991 r. opracowanej przez inż. Z.W., stwierdzono, że przedmiotowa oficyna powinna być rozebrana, gdyż jej stan techniczny nie kwalifikuje jej do jakiegokolwiek remontu Skoro więc już 13 lat temu stan techniczny tego obiektu kwalifikował go tylko do rozbiórki, a nie do jakiegokolwiek remontu, to przez 13 lat stan tego obiektu jeszcze bardziej się pogorszył. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. narusza przepisy postępowania ze skutkiem mogącym mieć wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. W dniu [...] października 2002 r. Minister Kultury wydał dwie decyzje: jedną oznaczoną nr [...] orzekająca o skreśleniu z rejestru zabytków oficyny zachodniej, przylegającej do budynku położonego przy ul. [...] w R., przy jednoczesnym pozostawieniu w tym rejestrze pozostałych obiektów objętych ochrona prawną na mocy decyzji o wpisie do rejestru zabytków z dnia [...] lutego 1992 r. i drugą oznaczoną nr [...] orzekająca o odmowie skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej, przylegającej do budynku położonego przy ul. [...]. Obie powyższe decyzje rozstrzygają o odmowie skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej. Minister Kultury orzekając o skreśleniu z rejestru zabytków oficyny zachodniej, przylegającej do budynku położonego przy ul. [...] w R., przy jednoczesnym pozostawieniu w tym rejestrze pozostałych obiektów objętych ochroną, odmówił tym samym skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej. D.S. i T.S. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy prowadzonej z wniosku z dnia 25 marca 1997 r. w części dotyczącej odmowy skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej. Z treści powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika więc, że dotyczy on zarówno decyzji oznaczonej nr [...], jak również oznaczonej nr [...], obie bowiem te decyzje rozstrzygają o odmowie skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej. Minister Kultury rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją oznaczoną nr [...] i utrzymując ją mocy, w przypadku gdy pozostawał nie rozpatrzony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją oznaczoną nr [...] w części orzekającej również o odmowie skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej, naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ze skutkiem mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W razie wątpliwości co do treści pisma, organ administracji powinien wezwać stronę do określenia żądania zawartego w podaniu. Powinność wyjaśnienia treści żądania strony, w sytuacji niejednoznacznego formułowania przez nią wniosków, wynika z ciążącego na organie administracji publicznej obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, mając na uwadze wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron prowadzonego postępowania. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Minister Kultury powinien ustalić, która z wyżej wymienionych decyzji została wydana jako pierwsza oraz uzupełnić znajdujący się w aktach materiał dowodowy o dowód doręczenia D.S. i T.S. decyzji nr [...] oraz dowód potwierdzający datę wniesienia przez nich wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i po rozpatrzeniu podniesionych w nim zarzutów wydać stosowną decyzję, mając na uwadze, że sprawa skreślenia z rejestru zabytków oficyny wschodniej nie może stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia dwóch decyzji administracyjnych. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.