II SA/Gd 517/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 25 kwietnia 2001 r., nr [...]. Decyzją z dnia 19 sierpnia 1998 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 27 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), przyznał M. K. zasiłek stały od dnia 1 sierpnia 1998 r. w wysokości 302 zł miesięcznie, a od dnia 1 września 1998 r. w wysokości 318 zł miesięcznie. W związku z wprowadzoną od dnia 1 stycznia 1999 r. zmianą ustawy o pomocy społecznej nowymi zasadami przyznawania zasiłków stałych, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 29 stycznia 1999 r., nr [...] stwierdził wygaśnięcie wyżej opisanej decyzji własnej na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. Następnie decyzją z dnia 29 stycznia 1999 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 27 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przyznał M. K. zasiłek stały od dnia stycznia 1999 r. do dnia 28 lutego 2000 r. w wysokości 318 zł miesięcznie. Świadczenie to zostało podwyższone do kwoty 348 zł miesięcznie od dnia 1 czerwca 1999 r. decyzją z dnia 6 lipca 1999 r., nr [...]. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, po rozpatrzeniu wniosku M. K. o przyznanie zasiłku stałego, decyzją z dnia 8 marca 2000 r., nr [...] ponownie przyznał wnioskodawczyni zasiłek stały od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 28 lutego 2001 r. w wysokości 348 zł miesięcznie, którego wysokość zmieniono decyzją z dnia 19 lipca 2000 r., nr [...] i z dniem 1 czerwca 2000 r. podwyższono do kwoty 364 zł miesięcznie. Po upływie ww. okresu, na jaki zasiłek został przyznany, M. K. ponownie zwróciła się m.in. o przyznanie jej zasiłku stałego z tytułu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2001 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, powołując się na przepisy art. 27 ust. 1 i 2b oraz art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, odmówił M. K. przyznania pomocy w formie zasiłku stałego od dnia 1 marca 2001 r., ponieważ Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, do którego - na podstawie art. 27 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej - organ zwrócił się o wydanie opinii, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2001 r. stwierdził, że stan zdrowia dziecka wnioskodawczyni nie powoduje konieczności sprawowania nad nim opieki polegającej na stałej, bezpośredniej i osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym oraz rehabilitacyjnym w zakresie uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia, gdyż dziecko jest samodzielne. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. K. Opinii wydanej przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności zarzuciła, iż wydana została bez dokonania dodatkowych badań jej niepełnosprawnej córki i jest niezgodna ze stanem faktycznym. Dokonane w niej ustalenia są sprzeczne z dotychczasowymi opiniami lekarskimi, które każdorazowo podejmowane były po przeprowadzeniu szczegółowych badań. Stan zdrowia córki, która choruje na padaczkę, a nadto u której stwierdzono patologię okolicy potylicy, nie uległ zmianie. Podniosła, że schorzenia te w znacznym stopniu ograniczają zdolności dziecka do samodzielnego funkcjonowania. Córka wymaga sprawowania nad nią stałej opieki, która przejawia się w konieczności systematycznego podawania leków, uczęszczania na badania i kontrole lekarskie oraz pomocy w nauce. Z tych względów wniosła o przeprowadzenie dowodu z badań lekarskich, które uwzględniałyby wszelkie aspekty choroby córki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2001 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby chore na padaczkę dziecko M. K. wymagało sprawowania nad nim bezpośredniej opieki ze względu na swój stan zdrowia, powołał się na treść postanowienia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Kolegium stwierdziło, że pomimo choroby córka samodzielnie wykonuje wszystkie czynności życiowe, uczęszcza do szkoły ogólnokształcącej, w której przebywa bez opieki matki przez około 30 godzin tygodniowo. Zdaniem organu dziecko nie wymaga ciągłej, bezpośredniej i osobistej opieki uniemożliwiającej podjęcie pracy przez zainteresowaną. Tym samym nie spełnia ona przesłanek określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej do przyznania zasiłku stałego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. K. Zarzuciła kolegium podjęcie zaskarżonej decyzji bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co skutkuje naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu organ powołał się bowiem jedynie na treść wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności i na tej podstawie dokonał niekorzystnych dla skarżącej ustaleń. Natomiast w odwołaniu strona podnosiła, że przedmiotowa opinia jest sprzeczna ze znajdującymi się w aktach sprawy dotychczasowymi opiniami lekarzy o stanie zdrowia jej niepełnosprawnej córki. Podkreśliła, że z zaświadczeń lekarskich, wydanych po przeprowadzeniu szczegółowych badań, wynika, że dziecko skarżącej ze względu na stan zdrowia (który się nie poprawia) wymaga stałej opieki pielęgnacyjnej i systematycznego współdziałania w postępowaniu leczniczym. Rozbieżności te, pomimo zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, nie zostały przez organ odwoławczy usunięte. Dodała również, że w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji zmieniło się brzmienie przepisu art. 27 przepis, zaś art. 27 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej już nie obowiązywał, gdyż utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2002 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podzielił zarzuty skarżącej w części dotyczącej zmiany brzmienia art. 27 ustawy o pomocy społecznej, jednakże stwierdził, że zmiany dotyczyły kryterium dochodowego osoby ubiegającej się o zasiłek stały. Wskazał, że_przesłanki do przyznania tego rodzaju świadczenia nie uległy zmianie. Natomiast skreślony art. 27 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2002 r., zatem obowiązywał w dniu rozstrzygania sprawy przez organ I instancji. Zdaniem organu podnoszone przez skarżącą okoliczności nie stanowią podstawy do uwzględnienia skargi. Na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. skarżąca oświadczyła, że ze względu na bezpieczeństwo dziecka i stan zaawansowania jego choroby musiała zaprowadzać córkę do szkoły i ją z niej odbierać. Dziecko nie mogło poruszać się samodzielnie poza domem. Okoliczność tą potwierdza fakt, że zarówno w przeszłości, jak i po wydaniu zaskarżonej decyzji dziecko objęte było indywidualnym tokiem nauczania, a matkę zobowiązano do szczególnej pieczy. Obowiązki te uniemożliwiały skarżącej podjęcie zatrudnienia. Przedłożyła dwa orzeczenia o niepełnosprawności, dwa orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz protokół ze spotkania zespołu wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż rozpatrujące sprawę organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, zasiłek stały przysługiwał osobie zdolnej do pracy, lecz niepozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza półtorakrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4, a dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność wraz ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1019 ze zm.). Podkreślić przy tym należy, że powołany przepis w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji miał inne brzmienie i stanowił, że zasiłek stały przysługiwał (...), jeżeli dochód rodziny nie przekracza dwukrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4, a dziecko jest uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego. Orzekające w sprawie organy administracyjne przyjęły, iż stan zdrowia dziecka skarżącej nie wymaga sprawowania nad nim opieki w sposób, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Dokonując ustalenia w tym zakresie organy odwołały się do opinii wyrażonej, na wniosek Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, której podstawą wydania był art. 27 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten, wprowadzony nowelą z dnia 8 października 1999 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 1001), nakładał na kierownika ośrodka pomocy społecznej - w wypadku wystąpienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących konieczności sprawowania stałej, bezpośredniej opieki nad dzieckiem i jego pielęgnacji w zakresie uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia - obowiązek zasięgnięcia opinii powiatowego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności w tym zakresie. Opinia ta stanowi jedynie dowód w sprawie, w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Organ nie ma zatem obowiązku bezwzględnego jego uznania. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 9/00 (nie publ.) do wydania opinii przez powiatowy zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności na podstawie przepisu art. 27 ust. 2b ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ma zastosowanie przepis art. 106 k.p.a. ze zmianami wynikającymi ze wskazanej ustawy. Zatem przedmiotowa opinia ma moc dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, o ile został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ w zakresie jego działania, przy czym nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego (art. 73 § 1 i 3 k.p.a.). Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w drodze postanowienia podjętego w dniu 20 kwietnia 2001 r. i podpisanego przez dwóch członków składu, w tym przewodniczącego, stwierdził na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, że stan zdrowia dziecka nie powoduje konieczności sprawowania opieki polegającej na stałej, bezpośredniej i osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym oraz rehabilitacyjnym w zakresie uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia przez osobę ubiegającą się o zasiłek stały. Od powyższego postanowienia nie służyło zażalenie, zgodnie z art. 43 ust. 3d ustawy o pomocy społecznej, jednakże - jak wynika z akt sprawy - skarżąca w odwołaniu od decyzji Dyrektora MOPS kwestionowała opinię zespołu co do oceny konieczności sprawowania stałej opieki i pielęgnacji, zaś materiały w sprawie budzą zasadnicze wątpliwości co do wydanej opinii. W czasie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywały zasady wydawania opinii przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 stycznia 2001r. (Dz. U. Nr 7, poz. 60 ). § 15pkt 3 stanowił, że wydając opinię zespół pod uwagę bierze w szczególności m. inn. "możliwość samodzielnego uczęszczania przez dziecko do szkoły ogólnodostępnej". Nie ma wątpliwości, że przez "samodzielne uczęszczanie" należy rozumieć nie tylko możliwość przebywania w szkole ale i możliwość samodzielnego dotarcia z domu do szkoły i z tejże do domu. Ta kwestia nie znalazła żadnego odbicia w przedmiotowej opinii, która praktycznie nie zawiera uzasadnienia, gdyż za takie nie sposób uznać lakonicznego zwrotu "Dziecko samodzielne, ostatnie badanie eeg b. zman". Uchybia to przepisowi § 20 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, który nakłada obowiązek uzasadnienia postanowienia zawierającego opinię. Uzasadnienie to powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Jest oczywiste, że wymogi te nie zostały spełnione. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych licznych zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia dziecka, z których ostatnie wystawione zostało w dniu 9 lutego 2001 r. wynika wprost, że stan zdrowia N. K. wymaga stałej opieki pielęgnacyjnej, systematycznego współdziałania w postępowaniu leczniczym lub rehabilitacyjnym. Z dokumentacji medycznej wynika również, że dziecko jest pod stała opieką neurologiczną oraz Poradni Zdrowia Psychicznego. Podkreślić także należy, że dziecko skarżącej właśnie z uwagi na stan zdrowia i wskazania lekarskie okresowo kwalifikowane było do nauczania indywidualnego (dowód: orzeczenia kwalifikacyjne z dnia 24 marca 1998 r., 2 listopada 1999 r. oraz przedłożone na rozprawie orzeczenia z dnia 12 grudnia 2003 r. i 24 kwietnia 2002 r.). Nadto zaświadczenie lekarskie z dnia 14 marca 2001 r. potwierdza podnoszoną konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem w drodze do szkoły ze względu na możliwość wystąpienia napadów, a także na polekowe zaburzenia koncentracji. Te kwestie - w szczególności możliwość samodzielnego odbywania drogi z domu do szkoły i z tejże do domu - nie zostały przez organy administracji należycie wyjaśnione. Nie sposób bowiem za takowe uznać dokonananego przez pracownika socjalnego telefonicznie ustalenia, że pedagog szkolny nie jest w stanie potwierdzić czy skarżąca faktycznie odprowadza córkę do szkoły i ją osobiście odbiera. Również sam fakt przebywania dziecka w szkole przez około 30 godzin tygodniowo, na który powołuje się organ odwoławczy, nie przesądza, iż nie wymaga ono opieki, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a skarżąca może podjąć zatrudnienie. Wskazać należy, że zajęcia lekcyjne rozpoczynają się, a także kończą o różnych porach, stąd też podjęcie przez skarżącą pracy zarobkowej w normowanym czasie pracy przy konieczności pomocy dziecku w drodze do szkoły wydaje się być znacznie utrudnione. Organy administracji rozpatrując powyższą sprawę naruszyły zatem przepisy prawa procesowego, a więc art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., nakazujące podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także dokonywanie oceny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd stwierdza także, że naruszony został art. 10 k.p.a., gdyż nie zapewniono skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Nie kwestionując wagi dowodowej orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 20 kwietnia 2001 r., podnieść należy, że stanowi ono jeden z dowodów istotnych w sprawie. Rzeczą organów administracji było natomiast rozpatrzenie także innych dowodów, w szczególności znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji medycznej o stanie zdrowia córki skarżącej w oparciu, o którą w roku 1998 i w latach następnych przyznawano skarżącej zasiłek stały, przytoczonego wyżej zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że wymaga ona opieki matki w drodze do szkoły, opinii pedagogów szkolnych, które mówią o trudnościach dziecka w prawidłowym funkcjonowaniu w szkole, a także wyjaśnień skarżącej dotyczących zakresu koniecznej opieki, nie co do stanu zdrowia dziecka, bo ten jest bezsporny, lecz co do zakresu opieki matki, w szczególności konieczności udzielania osobistej pomocy w drodze do szkoły, konieczności utrzymywania ze sobą stałego kontaktu podczas pobytu w niej dziecka w przypadku wystąpienia ataku epilepsji, sprawowania opieki w okresie, gdy dziecko objęte jest indywidualnym nauczaniem i w tym czasie nie uczęszcza do szkoły. W uzasadnieniu decyzji (które powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.) organy powinny wskazać, z jakich powodów nie dały wiary ww. dowodom. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2001r. sygn. akt SA/Bk 1544/00 (ONSA z 2002 r. Nr 2, poz. 83) stwierdził, a stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że przesłanka konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem powinna być oceniana według współczesnych standardów życia i zgodnie z generalnymi celami pomocy społecznej określonymi w ustawie. Pomoc społeczna jest bowiem według art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej instytucją mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych i powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób. Tym samym starania matki o usamodzielnienie i wykształcenie niepełnosprawnego dziecka zasługują na wsparcie ze strony pomocy społecznej. Rozpatrując sprawę ponownie należy mieć na względzie następujące okoliczności. Z dniem 1 maja 2004r. weszła w życie ustawa z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), która w art. 160 postanowiła, że traci moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. W art. 150 tej ustawy przewidziano, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Ponieważ rozpoznawana sprawa z wniosku wniesionego w dniu 8 marca 2001r. nie została zakończona decyzją ostateczną, wobec jej uchylenia niniejszym wyrokiem na skutek kontroli zgodności z prawem, do wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku stałego stosować należy przepisy dotychczasowe, to jest ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. w brzmieniu obowiązującym na dzień jej uchylenia i nie dłużej niż do dnia 1 maja 2004r., o ile skarżąca odpowiadać będzie w tym okresie ustawowym przesłankom wynikającym z przepisu art. 27 ust. 1 wskazanej ustawy. Natomiast przyznanie świadczenia będącego od dnia 1 maja 2004 r. rozpatrywać należy na zasadach, wynikających z ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), która w art. 58 reguluje sytuację osób otrzymujących zasiłek stały na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej do dnia wejścia w życie ustawy w związku z pielęgnacją dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6 b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił decyzje organów obydwu instancji. Sąd nie zawarł w wyroku obligatoryjnego rozstrzygnięcia wynikającego z przepisu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, gdyż w przypadku decyzji negatywnej orzeczenie takie jest bezprzedmiotowe.