II OSK 1163/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr) Sędziowie Maria Czapska-Górnikiewicz Jerzy Stankowski Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2005 r. sygn. akt SA/Sz 1904/03 w sprawie ze skargi J. W.. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazano współwłaścicielom budynku przy ul. Z. w K., J. W. i A. K., wykonanie robót mających na celu zabezpieczenie tego budynku przed zawaleniem – wniesioną skargę oddalił. Odnosząc się do zarzutu skargi, że katastrofalny stan budynku został zawiniony wyłącznie przez A. K. i że obowiązek wykonania stosownych napraw powinien obciążać wyłącznie A. K. Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2002 r., Sąd ten uchylił poprzednią decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej osób zobowiązanych do wykonania czynności mających na celu zabezpieczenie budynku i stwierdził, że obowiązek ten spoczywa na wszystkich współwłaścicielach. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ jak i sąd ponownie rozpatrując sprawę, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w wyroku. Istniejący spór sprowadza się do tego, kto ponosi odpowiedzialność za zaistniały stan budynku i kto ponosić będzie koszty remontu czy zabezpieczenia. Okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem na dzień wydawania decyzji spełnione były przesłanki z art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r., to trafnie i zgodnie z tym przepisem oraz oceną wyrażoną w wyroku Sądu z dnia 10 lipca 2002 r., organ II instancji miał obowiązek wydać decyzję wobec wszystkich współwłaścicieli. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. W. reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powyższej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "przez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono przepisy postępowania i czy miało ono wpływ na wynik sprawy". - art. 145 § 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 powyższej ustawy "przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 i art. 10 § 1 k.p.a." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż ani organy administracji, ani Sąd nie uwzględniły wielokrotnie akcentowanego i dokumentowanego przez skarżącą zarzutu, że zły stan budynku jest wynikiem działań współwłaściciela tego budynku A K. . Zdaniem autora skargi, ustalenie w jakim stopniu współwłaściciel przyczynił się do zaistnienia takiego stanu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono także, iż skarżąca nie została powiadomiona o terminie rozprawy administracyjnej, co stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaś zaskarżonego wyroku, jak również decyzji organu administracji jest lakoniczne, nie zawiera oceny wszystkich zarzutów skarżącej i nie informuje strony o zakresie przeprowadzonych czynności kontrolnych i ich weryfikacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 powyższej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Przepis art. 66 powyższej ustawy, będący podstawą materialnoprawną decyzji skarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania decyzji nakazującej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Stosownie do art. 61 powyższej ustawy, adresatem tej decyzji jest właściciel lub zarządca obiektu. W sprawie niniejszej obiekt, będący przedmiotem wydanych decyzji stanowi współwłasność skarżącej J. W. i A. K. Obowiązek utrzymania tego obiektu w należytym stanie technicznym ciąży więc na obydwojgu współwłaścicielach łącznie i obydwoje współwłaściciele są adresatami decyzji wydawanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Ocena, który ze współwłaścicieli obiektu budowlanego ponosi winę czy odpowiedzialność za zaistniały stan, wyczerpujący dyspozycję art. 66, nie należy do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji. Wszelkie sprawy pomiędzy współwłaścicielami wynikłe na tym tle nie należą do administracyjnej drogi postępowania i podlegają kognicji sądów powszechnych. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niedokonania w sprawie niniejszej ustaleń w tych kwestiach, są pozbawione podstaw. Skarżąca nie tylko nie kwestionuje ale wręcz przyznaje, akcentuje i dokumentuje fakt, iż obiekt, którego jest współwłaścicielką znajduje się w złym stanie technicznym, grożącym zawaleniem. W tych okolicznościach wydany na podstawie art. 66 Prawa budowlanego nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie może budzić wątpliwości, jak również nie może budzić wątpliwości skierowania tego nakazu do obydwojga współwłaścicieli, tym bardziej że prawomocnym wyrokiem Sądu, który z mocy art. 153 powyższej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) wiąże ten Sąd oraz organy administracji i w dalszym postępowaniu, przesądzone zostało, że decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości obiektu musi być skierowana do obydwojga współwłaścicieli. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.