III SA/Wa 2466/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia - WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2005r. sprawy ze skargi [...] "B." Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zarządzenia pokrycia należności i wydania ruchomości. postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej wpis w kwocie [...] Postanowieniem z dnia [...] października 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] września 2004r. wydania zarządzenia pokrycia należności i wydania ruchomości. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z definicją ustawową zawartą w przepisie art. 1a pkt 13 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj: Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.; dalej u.p.e.a.) wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku. W art. 5 tego aktu enumeratywnie wymieniono podmioty, które mogą żądać wykonania obowiązku, przy czym chodzi tutaj jedynie o obowiązki określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a. W związku z powyższym skarżącej nie można było uznać za wierzyciela w rozumieniu ustawy egzekucyjnej i wystawione przez nią tytuły wykonawcze nie były tytułami, o których mowa w ustawie, a więc wniesione żądanie zarządzenia pokrycia należności pieniężnej ze środków Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz wydania ruchomości na podstawie art. 69 § 1 powołanej ustawy było niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej w sferze egzekucji administracyjnej określa art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej u.p.p.s.a). Wedle tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Oznacza to, iż poza zakresem kontroli sądów administracyjnych pozostają wszystkie te postanowienia, na które zażalenie nie służy. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż zostało ono wydane w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Świadczy o tym przywołanie w podstawie prawnej postanowienia między innymi przepisów art. 17 § 1 i art. 69 § 1 tej ustawy. W tej sytuacji Sąd zauważa, iż zarówno w myśl powołanego art. 17 § 1 u.p.e.a., jak i znajdującego w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie na mocy odesłania z art. 18 u.p.e.a., przepisie art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 t.j.; dalej k.p.a.) zażalenie na postanowienie przysługuje jedynie w przypadkach bezpośrednio wskazanych w treści ustawy. Dlatego też, wobec braku przepisu, które przewidywałby możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w rozpatrywanej sprawie, Sąd stwierdził, iż jego kontrola pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego ustaloną na podstawie art. 3 § 2 u.p.p.s.a. W tej sytuacji, pomimo błędnego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego zawartego w zaskarżonym postanowieniu, Sąd jako niewłaściwy nie mógł ocenić jego legalności. Zgodnie z art. 232 § 1 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.p.s.a. zobowiązany był odrzucić skargę wniesioną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego i zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie [...].