II OSK 41/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2004r. sygn. akt. V SA/Wa 2098/04 o odrzuceniu skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 listopada 2004r., odrzucił skargę N. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismami z dnia 13 października 2004r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania skargi (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) aktualnego na dzień jej wniesienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, iż nie uzupełnienie w terminie braku skargi spowoduje jej odrzucenie Wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 8 września 2004 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 -dalej PPS A) WSA orzekł jak w sentencji postanowienia. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną z dnia 8 grudnia 2004 r. wniosła N. Sp. z o.o., stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie art. 13 § 2, 23 § 1 oraz art. 24 § 1 Kodeksu handlowego w zw. z art. 24 § 1 Kodeksu handlowego w zw. z art.9 ust.3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. nr 121, poz. 770 z późn. zm.) przez nieuwzględnienie znaczenia oraz skutków jawności rejestru handlowego, prawdziwości danych zawartych w rejestrze oraz zgodności tych danych ze zgłoszeniem. Skarżąca ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. I tak, zarzuciła naruszenie art. 29 PPSA poprzez uznanie, że organ Spółki nie wykazał swojego umocowania do sygn. akt II OSK 41/05 reprezentacji, art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 i 2 oraz 47 § 1 PPSA poprzez przyjęcie, że załączenie odpisu z rejestru handlowego stanowi ustawowy wymóg formalny skargi. Skarżąca podniosła również naruszenie art.5 8 § 1 pkt 3 oraz § 3 PPSA poprzez przyjęcie, że brak odpisu z rejestru sądowego stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jednym z podstawowych założeń ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 121 poz. 769, dalej ustawa o KRS) było utworzenie centralnego rejestru sądowego, prowadzonego w systemie informatycznym. Wprowadzone zmiany dostosowywały ustawę do wymagań przepisów prawa wspólnotowego oraz do zmian, które były związane z wejściem w życie 1 stycznia 2001 r. ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037). Artykuł 36 ustawy o KRS wskazuje, jakie podmioty podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Wśród tych podmiotów znajdują się spółki prawa handlowego - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy, podmiot podlegający wpisowi do rejestru przedsiębiorców, wpisany do ewidencji działalności gospodarczej lub do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy o KRS jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców. Widocznym efektem wpisu do rejestru przedsiębiorców jest zastąpienie dotychczasowego numeru rejestru handlowego B (RHB) numerem KRS. Wniosek o przerejestrowanie musiał być złożony do dnia 31 grudnia 2003 roku. Biorąc pod uwagę twierdzenie Skarżącej, iż Spółka nie jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, zwraca się uwagę, iż nie dopełniła ona obowiązku wskazanego w ustawie o KRS. Tym samym, kopia odpisu z rejestru handlowego po 31 grudnia 2003 r. nie może być dowodem istnienia i działalności firmy, której w ustawowym terminie nie wpisano do Krajowego Rejestru Sądowego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA 2150/03). W stosunku do pozostałych zarzutów, Sąd zważył co następuje: Nie ma wątpliwości, że osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez swoje organy. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. W tym przypadku będzie to Kodeks Spółek Handlowych. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Art. 29 PPS A wyraźnie stanowi, że przedstawiciel ustawowy, organ albo osoby (...) mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 58 § 1 niespełnienie wskazanych warunków formalnych skargi powoduje jej odrzucenie przez sąd administracyjny. Wskazane przesłanki dopuszczalności zaskarżenia wskazują warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Skarga do sądu administracyjnego, jako pierwsze pismo skarżącego powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, określonym w art. 46 § 1 i 2 PPSA oraz zawierać elementy określone w art. 57 PPSA (wymagania pisma w postępowaniu sądowym). Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 PPSA.