II OZ 393/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2005 r., sygn. akt 6 II SA 2183/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2183/02 oddalającego skargę J. J. i M. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 czerwca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. oddalił skargę J. J. i M. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 czerwca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej W dniu 23 sierpnia 2004 r. J. J. otrzymała odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i od tego dnia rozpoczął bieg 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej przewidziany w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Termin ten upłynął bezskutecznie dnia 22 września 2004 r. W dniu 2 września 2004 r. J. J. złożyła wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwolnił skarżącą z kosztów sądowych i ustanowił dla niej adwokata. Dnia 8 grudnia 2004 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczył dla J. J. pełnomocnika w osobie adw. A. L.. Dnia 27 grudnia 2004 r. skarżąca udzieliła wyznaczonemu adwokatowi pełnomocnictwa. W dniu 6 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej wniosła skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2004 r. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J. J.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarga ta została wniesiona 106 dni po upływie terminu do wniesienia kasacji, nie zawiera jednak wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy niezależnie od przyczyny opóźnienia, skarga kasacyjna musi zostać odrzucona jako wniesiona po upływie terminu. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w dniu 16 lutego 2005 r. zażalenie złożyła J. J., która wniosła o jego uchylenie i uznanie, że przedmiotowa skarga została wniesiona w wymaganym prawem terminie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podniósł, iż przedmiotowe postanowienie Sądu stoi w rażącej sprzeczności ze stanowiskiem doktryny, jak również z zasadami logiki i zdrowego rozsądku. Jeżeliby uznać, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 22 września 2004 r., należy stwierdzić, iż wyznaczenie przez Sąd pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi, co nastąpiło w dniu 24 listopada 2004 r. było pozbawione sensu, gdyż termin ku temu bezskutecznie upłynął. Pełnomocnik skarżącej nie mógł wykonać ciążących na nim obowiązków wcześniej niż przed datą 8 grudnia 2004 r. Obowiązki te zostały mu dopiero tego dnia powierzone decyzją ORA w Warszawie i dopiero od tego momentu powinien być liczony 30 dniowy termin do wniesienia skargi, czemu pełnomocnik skarżącej zadośćuczynił 6 stycznia 2005 r. Pełnomocnik wskazał, iż w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2001 r. (IV CZ 163/01), SN potwierdził w pełni, "iż przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia kasacji przez pełnomocnika ustanowionego przez Sąd ustaje w dniu, w którym dowiedział się on o wyznaczeniu go pełnomocnikiem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie ma prawo wnieść wniosek o przywrócenie terminu, który wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl ustalonego orzecznictwa złożenie przez stronę wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu nie ma wpływu na bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej określonego w art. 177 § 1 w/w ustawy - por. postanowienie SN z dnia 27 września 2001 (II UZ 51/01, OSNP 2003/13/324), na to samo choć pośrednio wskazuje również orzeczenie SN z dnia 11 października 2001 r. przytoczone w zażaleniu. Niemożność wniesienia skargi kasacyjnej z przyczyn niezawinionych przez stronę może być jedynie podstawą do żądania przywrócenia terminu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, iż skarga kasacyjna została złożona przez pełnomocnika J. J. po upływie 30 dniowego terminu, który zaczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącej wyroku wraz z uzasadnienie tj. w dniu 23 sierpnia 2004 r. Skarga kasacyjna została natomiast wniesiona przez pełnomocnika w dniu 6 stycznia 2005 r. i nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W takiej sytuacji Sąd mógł jedynie orzec o jej odrzuceniu z powodu uchybienia terminu do jej złożenia. Zatem zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2005 r. należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.