II SA/Rz 203/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym - skargę oddala - II SA/Rz 203/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] nakładającą na spółkę A. sp. z o. o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 7.560 złotych za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych bez właściwego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w P. wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. nie narusza prawa. Podkreślił, że postępowanie kontrolne wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm nacisku na piątą oś składowa o 24,02 kN. Stwierdzenie tego faktu było wystarczającą podstawą do zastosowania przepisów nakładających karę dla przewoźnika, którego pojazd nie spełnia warunków określonych przepisami prawa. Organ odwoławczy odniósł się również do zastrzeżeń, które w postępowaniu odwoławczym podnosiła strona odwołująca i wskazał, że złożone wyjaśnienia na temat przyczyn przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś naczepy, w szczególności uszkodzenie zawieszenia na skutek najechania dziury w nawierzchni drogi nie mogą być podstawą do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., gdyż taka okoliczność nie uchyla obowiązku nałożenia kary. Kara za przekroczenie ponadnormatywnego nacisku na oś pojazdu ma być nakładana zawsze wtedy, gdy stwierdzone zostanie przekroczenie nacisku i nie jest ono związane z zawinieniem kierowcy, czy jego wiedzą co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków. Dla organu odwoławczego poza sporem pozostaje, że stan techniczny pojazdu obciąża w czasie ruchu kierowcę, a niezależnie od tego po drogach publicznych można poruszać się tylko pojazdami sprawnymi, bo takie są wymogi prawa. Przy czym naruszenie takiego obowiązku nie ma wpływu na wymierzanie kar z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków w pojeździe. Z tego też względu wskazywane przez stronę okoliczności, w czasie których mogło dojść do awarii zawieszenia, nie mają wpływu na poprawność ocenianej decyzji. Z decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. nie zgodziła się spółka A. spółka z o. o. z siedzibą w W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o rozpoznanie jej sprawy i wskazała, że przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi naczepy spowodowane było awarią, do której mogło dojść w czasie drogi z W. do P. na skutek najechania na dużą dziurę w nawierzchni drogi. Z takich powodów skarżąca wniosła o nienaliczanie kary, gdyż jest ona dla spółki niemożliwa do poniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na akty i działania administracji, które zostały przez ustawę wskazane. Sądy oceniają działania administracji z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującym prawem, przy czym na podstawie art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie są związane zarzutami skargi, jej podstawami ani formułowanymi w skardze wnioskami. Sądy rozpoznają skargę w granicach danej sprawy. Tak wyznaczony zakres sądowej kontroli zmusza do stwierdzenia, że skarga spółki A. spółka z o. o. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. nr 71, z 2000 r., poz. 838 ze zm./, gdyż ustawa w tej treści ma zastosowanie do rozpoznawanej sprawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów wskazanych w ust. 2 pkt 3 tego przepisu pobiera się kary pieniężne. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd poza sporem pozostaje stwierdzenie, że pojazd marki Mercedes o nr. rej. [...] na jednej osi przekroczył dopuszczone prawem naciski przez co poprawnie przez organy został zakwalifikowany jako nienormatywny. Stwierdzenie tego faktu w ramach postępowania kontrolnego stanowiło wystarczającą podstawę do nałożenia kary. W trakcie ważenia samochodu kierowca faktu przekroczenia nacisku nie kwestionował. Zażądał ponownego zważenia, gdyż jak podał zapomniał uzupełnić powietrze w poduszkach pneumatycznych zawieszenia pojazdu /naczepy/. Wskazanie takiej okoliczności pomiaru powtórnego nie było zdaniem organów podstawą do ponownego zważenia pojazdu, a odmowa dokonania takiej czynności nie stanowiła naruszenia prawa dającego podstawę do orzekania o wadliwości decyzji nakładającej karę. Sąd podziela takie stanowisko i zauważa, że kierowca kwestionując pierwszy pomiar na wadze wskazał jako podstawę rekontroli "nieuzupełnienie powietrza w zawieszeniu". Ta okoliczność nie została jednak potwierdzona przez skarżącą w późniejszym postępowaniu, gdyż ta w odwołaniu podnosiła jako wadę pomiaru uszkodzenie podwozia na skutek ruchu pojazdu. Zdaniem Sądu tak niekonsekwentne określanie podstaw ponownego ważenia pojazdu nie może być podstawą do zakwestionowania ustaleń wagi z protokołu z dnia 16 września 2003 r. z godz. 131, zwłaszcza że kierowca obecny przy badaniu nie wnosił żadnych zarzutów co do sposobu ważenia. Podnoszone okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na przekroczenie nacisków na oś naczepy bez względu na to jaki miałaby charakter i jakiego były pochodzenia nie mogły mieć żadnego wpływu na ustalenie kary. Dlatego Sąd nie uznaje za naruszenie istotne tych działań organów, które nie wyjaśniły przyczyny przekroczenia nacisków na oś, a które zdaniem skarżącej mogły mieć znaczenie dla orzekania w sprawie. Sąd przyjmuje także poprawność w zakresie ochrony praw skarżącej w postępowaniu przez uczestniczenie w czynnościach kontrolnych kierowcy, gdyż przyjmuje, że w tym postępowaniu kierowca jest uprawniony do działania w imieniu skarżącej. Uprawnienie takie wynika z konstrukcji prawnej posługiwania się osobą trzecią w wykonywaniu przewozu oraz z art. 3 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów z dnia 19 maja 1956 r. /Dz. U. nr 49, z 1962 r., poz. 238/ zgodnie z którym przewoźnik jak za własne odpowiada za czynności pracowników i innych osób którymi się posługuje. Z tych powodów Sąd mając na uwadze treść art. 151 prawa o p.s.a. skargę oddalił.