I SA/Wa 858/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Krystyna Kleiber WSA Daniela Kozłowska (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi P [...] Krajowej Rady w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz P [...] Krajowej Rady w W. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 858/04 U z a s a d n i e n i e Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] października 1954 r. o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako parcela [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją z [...] kwietnia 2004 r., [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2000 r. wystąpił Okręgowy Zarząd [...] P [...]. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r., sygn. I SA 1010/02 oddalił skargę Prezydenta Miasta K. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2000 r. Skoro decyzja z [...] sierpnia 2000 r. była już oceniana pod względem legalności przez organ nadzorczy, a jej zgodność z prawem potwierdził sąd administracyjny, to należy uznać, iż nie jest dopuszczalne prowadzenie ponownego postępowania nadzorczego w przedmiotowej sprawie, bowiem decyzja wydana w takim postępowaniu byłaby dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.[...] wniósł o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 10 § 1, art. 61 § 4 w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych. P [...] nie został powiadomiony o postępowaniu zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2000 r. Część przedmiotowej nieruchomości, oznaczona obecnie jako działki nr [...] i [...], jest użytkowana przez p. Skarżącemu przysługiwały prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu z [...] października 1954 r. P"[...]" w K., który zagospodarował część wymienionej nieruchomości istnieje od [...] r. i na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych stał się p. Naruszony został także art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy, który wprowadził odrębną od gruntu własność obiektów P [...] i użytkowników działek. Podmioty te uzyskały prawo własności konkretnych obiektów, co w przypadku potwierdzenia tej okoliczności powinno skutkować rozważeniem ich udziału w postępowaniu – stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. Bez znaczenia jest podnoszona przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Prezydenta Miasta K. na decyzję z [...] marca 2002 r., skoro o tym postępowaniu P [...] nie został powiadomiony. Postępowanie zakończone decyzją z [...] marca 2002 r. nie dotyczyło zresztą działek nr [...] i [...], użytkowanych przez P [...] – O "[...]", lecz sąsiednich działek nr [...] i [...], użytkowanych przez K., a powstałych również w wyniku podziału parceli [...]. O decyzji z [...] sierpnia 2000 r. skarżący dowiedział się od pełnomocnika W. B., poprzedniego właściciela tej nieruchomości. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie wskazując, że jej zarzuty nie przedstawiają nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w postępowaniu odwoławczym, a stanowią jedynie powtórzenie zarzutów, do których organ ustosunkował się w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Równocześnie przepis art. 133 § 1 tej ustawy przewiduje, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W aktach nadesłanych Sądowi przez Ministra Infrastruktury brak wniosku P [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] października 1954 r. o wywłaszczeniu nieruchomości, oznaczonej jako parcela kat. [...]. Przedstawione akta nie zawierają również wymienionego orzeczenia z 1954 r., akt wywłaszczeniowych, ani aktualnego stanu tej nieruchomości – w tym dotyczących ewentualnego jej podziału i podmiotów, które nią władają. Z tych względów Sąd oparł się na aktach dostępnych w dniu zamknięcia rozprawy – zgodnie z powołanym już wcześniej art. 133 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie znając treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] sierpnia 2000 r. nie może dokonać oceny, czy decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] grudnia 2003 r. odnosi się do przedstawionych w tym wniosku zarzutów. W decyzji z [...] grudnia 2003 r. organ podał, że P [...] wskazywał na naruszenie przez kwestionowaną decyzję art. 32 ustawy z 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych. Jest to jedyny zarzut wniosku, przytoczony przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w tej decyzji, lecz w ogóle nie poddany jakiejkolwiek ocenie, a więc decyzja ta narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P [...] podniósł szereg argumentów, w tym dotyczących braku jego udziału w postępowaniu nadzorczym dotyczącym orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] października 1954 r., wskazując na swój interes prawny w tym postępowaniu. Wnioskodawca podniósł, że część wywłaszczonej parceli [...] – działki nr [...] i [...] – wchodzi w skład O "[...]", który został założony w 1961 r. na nieruchomości przekazanej mu w użytkowanie przez Skarb Państwa. Z tej okoliczności P [...] wywodzi, że kwestionowana decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wniosek zawierał także zarzut, że postępowanie nadzorcze oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie dotyczyło P [...] i działek nr [...] i [...], lecz sąsiednich nieruchomości, tj. działek [...] i [...], użytkowanych przez K. Przedstawione wyżej zarzuty P [...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie były ocenione przez Ministra Infrastruktury w zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził tylko, że decyzja z [...] sierpnia 2000 r. była już oceniana pod względem legalności, a jej zgodność z prawem potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że nie jest dopuszczalne ponowne postępowanie w takiej sprawie. W ocenie Sądu są to argumenty właściwe dla decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 3 k.p.a.), a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2004 r. Rozstrzygając merytorycznie organy obowiązane były, stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a., do przedstawienia w niej uzasadnienia faktycznego, które w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast zaskarżona decyzja nie tylko nie zawiera żadnego odniesienia się do przedstawionych przez skarżącego zarzutów zawartych w jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ale nawet ich nie przytacza. W tej sytuacji zawarte w decyzji Ministra Infrastruktury stwierdzenie, że została wydana "po rozpatrzeniu wniosku oraz całości akt sprawy" należy ocenić jako nieuprawnione. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.