II SA/Gd 634/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka, , po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Skarżący S. M. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o przyznanie mu zasiłku okresowego bezzwrotnego specjalnego z tytułu bezrobocia na okres trzech miesięcy począwszy od dnia 1 listopada 2002 r. do dnia 31 stycznia 2003 r. Po przeprowadzonej w dniu 31 października 2002 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego, z której wynikało, że skarżący nie spełnia przesłanek przyznania zasiłku okresowego bezzwrotnego specjalnego, ale spełnia przesłanki przyznania zasiłku okresowego z tytułu braku możliwości zatrudnienia, organ administracji zwrócił się do skarżącego z prośbą o sprecyzowanie wniosku. W odpowiedzi, skarżący oświadczył, iż jego wniosek ma dotyczyć pomocy pieniężnej ze względu na brak dochodu i bezrobocie art. 3 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej – 461 zł. Na wezwanie organu skarżący przedłożył zaświadczenie potwierdzające fakt zarejestrowania w urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego oraz brak propozycji zatrudnienia. Decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przyznał skarżącemu pomoc społeczną w formie zasiłku okresowego z tytułu braku możliwości zatrudnienia w wysokości 461 zł w okresie od miesiąca listopada 2002 r. do miesiąca grudnia 2002 r. Określono termin wypłaty świadczenia za miesiąc listopad na dzień 5 grudnia 2002 r., a za miesiąc grudzień na dzień 16 grudnia 2002 r. Uzasadniając decyzję organ administracji uznał, że skarżący spełnia wszystkie przesłanki przyznania zasiłku okresowego. Ustalając wysokość i okres, na który zasiłek został przyznany, organ wziął pod uwagę, iż skarżącemu udzielono pomocy w formie przyznania schronienia i posiłku w Noclegowni dla Bezdomnych w [...], którą można było kontynuować w [...] Centrum Pomocy Bliźniemu w [...], gdyby nie sprzeciw skarżącego oraz fakt, iż w miesiącach wrześniu i październiku 2002 r. skarżący pobierał zasiłek okresowy w wysokości 150 zł. Nadto stwierdzono, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] nie dysponuje jeszcze środkami na realizację świadczeń z pomocy społecznej na rok 2003. W odwołaniu skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy oraz, że błędnie zastosowano art. 31 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej do ustalonego stanu faktycznego, gdyż skarżący nie ma żadnego dochodu, a wskazany przepis ma zastosowanie do osób posiadających dochody. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował właściwe przepisy prawa. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby organ pierwszej instancji ustalił zasiłek w sposób nieprawidłowy bądź naruszył przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek został przyznany w listopadzie, albowiem skarżący dopiero w listopadzie przedłożył dokumenty niezbędne do przyznania zasiłku. Organ odwoławczy uznał, że wobec wszczęcia postępowania odwoławczego brak jest podstaw do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze skarżący ponownie przedstawiał argumenty mające świadczyć o tym, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem wskutek błędów proceduralnych popełnionych przez organ odwoławczy, co narusza art. 45 § 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Wskazał również na błędne zastosowanie art. 31 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 56 § 1 pkt 2 K.p.a., jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania w kwocie 60 000 zł za wyrządzoną mu szkodę niematerialną. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zgodnie z obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. nr 64, póz. 414 ze zm.), zasiłek okresowy z pomocy społecznej mógł być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego osoby lub rodziny ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1, a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb, w szczególności ze względu na brak możliwości zatrudnienia. Okres, na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Zasiłek okresowy ustalało się do wysokości stanowiącej różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowym rodziny, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1, a dochodem tej osoby lub rodziny, nie niższej jednak niż 19 zł na rodzinę. Wobec powyższego organ administracji, działając w interesie skarżącego, po sprecyzowaniu przez niego wniosku o pomoc społeczną przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do przyznania skarżącemu zasiłku okresowego z pomocy społecznej ze względu na brak możliwości zatrudnienia. W toku wszczętego postępowania organ administracji posłużył się i oparł swoje ustalenia na zaktualizowanym wywiadzie środowiskowym z dnia 31 października 2002 r., który mógł stanowić wiarygodny dowód na okoliczność sytuacji materialnej i osobistej skarżącego oraz na dokumentach potwierdzających fakt rejestracji skarżącego jako bezrobotnego i brak propozycji zatrudnienia i przekwalifikowania dla niego. Ponadto, skarżący udokumentował własną aktywność w poszukiwaniu zatrudnienia. W świetle powyższego oczywistym było, że skarżący spełnia przesłanki z art. 31 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Po pierwsze, spełnia kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, gdyż nie posiada żadnego dochodu, a więc tym samym takiego, który przekraczałby kwotę 461 zł. Po drugie zaś, ze względu na brak możliwości zatrudnienia nie uzyskuje dochodów oraz zasobów pieniężnych, które wystarczałyby na zaspokojenie jego niezbędnych potrzeb. W świetle powyższego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga skarżącego niezasadna. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Wobec tego, że skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ administracji w zakreślonym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.