I OSK 1115/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.) Sędziowie Jolanta Rajewska NSA Małgorzata Borowiec Protokolant Iwona Sadownik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 885/04 w sprawie ze skargi P. w [...] i Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania nadzorczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz J. S. kwotę 280 zł. /dwieście osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE: Decyzją z dnia [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, iż decyzja Naczelnika Miasta [...] z dnia 18 kwietnia 1980 r. wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64), na mocy której za odszkodowaniem wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość oznaczoną jako działka nr 690/56 stanowiącą własność J. S., została wydana z naruszeniem prawa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podniósł, iż wskazana w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 kwietnia 1980 r. okoliczność, iż wywłaszczenie następuje zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym nie wyczerpuje obowiązku dokonania przez organ oceny prawnej wymaganej przepisami ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Organ wywłaszczeniowy nie dokonał bowiem oceny wniosku wywłaszczeniowego i nie wykazał w decyzji wywłaszczeniowej niezbędności przedmiotowej nieruchomości dla realizacji ogrodów działkowych, na który to cel wywłaszczono nieruchomość. Jednocześnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, iż z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, jakie wywołało przekazanie aktem notarialnym z dnia 4 listopada 1997 r. przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste P., nie jest możliwe stosownie do art. 158 § 2 kpa stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta Puławy z dnia 18 kwietnia 1980 r. Powyższą decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast J. S. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 2347/00 Sąd podzielając ocenę prawną dokonaną przez organ nadzoru skargę oddalił. Pismem z dnia 9 lipca 2003 r. J. S. wystąpiła do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z wnioskiem o wznowienie postanowienia zakończonego prawomocną decyzja z dnia [...], powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2003 r. ustalający, iż czynność prawna oddania gruntu w użytkowanie wieczyste P. jest nieważna w części dotyczącej ustanowienia tego prawa m.in. na przedmiotowej działce nr 690/56. Żądanie oparła na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Po wznowieniu postępowania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] w części dotyczącej stwierdzenia, że decyzja wywłaszczeniowa została wydana z naruszeniem prawa i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia 18 kwietnia 1980 r. w części dotyczącej wywłaszczenia działki nr 690/56 za odszkodowaniem. Po rozpatrzeniu wniosku P. o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy poprzednio przez siebie wydaną decyzję z dnia [...]. W obydwu decyzjach Minister Infrastruktury stwierdził, iż wskazywany przez skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2003 r. stanowi wystarczającą przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Na skutek wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi P. i Prezydenta Miasta [...] wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 885/04 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wznowienie postępowania administracyjnego ma nadzwyczajny charakter i z tego względu dopuszczalne jest tylko w sytuacji wystąpienia jednej z taksatywnie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa przesłanek. W rozpoznawanej sprawie – jak podkreślił Sąd – z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby istniała podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego. Postępowanie to zakończone zostało bowiem ostateczną decyzją z dnia [...], której rozstrzygnięcie opiera się na istniejącej w dacie wydawania decyzji notarialnej umowie cywilnoprawnej o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Dopiero wyrokiem sądu okręgowego z 2003 r. ustalono, że umowa notarialna jest nieważna. Nie można zatem uznać, aby wydanie wyroku stanowiło przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, na której to podstawie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wznowił postępowanie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ błędnie przyjął, że istnieje podstawa do wznowienia postępowania, a zaniechanie przez niego przed wydaniem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy czynności ustalenia, czy istotnie postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna dotknięte było wadą z pkt 8 art. 145 § 1 kpa, było naruszeniem art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje obu instancji z uwagi na uchybienie proceduralne, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Od powyższego wyroku w ustawowym terminie J. S. za pośrednictwem pełnomocnika wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżyła w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. Skargę kasacyjną oparła na podstawie: - naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzez błędną wykładnię przepisów art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa prowadzącą do niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; - naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy ustalaniu, że ocena przyczyn wznowienia postępowania w uzasadnieniu postanowienia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]. przy jej powtórzeniu w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] może prowadzić do jego zastosowania jako przesłanki samodzielnej lub użytej łącznie z innymi przesłankami; - naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (poprzez uznanie przez Sąd, że organ orzekający zaniechał czynności ustalenia, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna dotknięte było wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa nie mającego potwierdzenia w aktach sprawy i co nie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku) prowadzące do niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej zakwestionował słuszność sformułowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzutu dokonania przez organ administracji oceny przyczyn wznowienia postępowania jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu tegoż postępowania. Stwierdził bowiem, iż powołana okoliczność nie spowodowała ograniczenia prawa żadnej ze stron postępowania, ani też nie wywarła żadnego wpływu na dalsze postępowanie, a zatem nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniósł również, iż drugi z zarzutów - zaniechanie przez organ czynności ustalenia, czy istotnie postępowanie, w którym zapadała decyzja ostateczna dotknięte było wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa – nie został w żaden sposób uzasadniony przez Sąd i nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Strona skarżąca zauważyła także, iż organ błędnie przyjął za podstawę wznowienia postępowania administracyjnego art. 145 § 1 pkt 8 kpa, mimo że skarżąca wystąpiła do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o wznowienie postępowania nadzorczego na podstawie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podkreślił jednak, że to błędne uzasadnienie organu administracji nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli w sprawie istniały materialne przesłanki do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, zdaniem strony skarżącej, taka przesłanka istnieje. Stwierdzona wyrokiem sądu okręgowego nieważność umowy przekazania nieruchomości w wieczyste użytkowanie P. wywołuje skutki ex tunc, a więc od dnia zawarcia tej umowy. Okoliczność faktyczna nieważności umowy występowała zatem już w dacie wydania decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...], nie była jednak wtedy znana organowi orzekającemu. Sąd błędnie przyjął, że art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga, aby dowód uzasadniający twierdzenie, że dana okoliczność faktyczna istniała w dacie decyzji także istniał w dacie decyzji, a tylko nie był organowi orzekającemu znany. Tymczasem powyższy przepis – zdaniem strony skarżącej - stanowi, że do wznowienia postępowania wystarczy, aby jedynie nieznana organowi orzekającemu istotna okoliczność faktyczna istniała w dacie decyzji. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 13 stycznia 2001 r., sygn. akt III RN 125/99; i wyrok z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt III RN 75/01) odnoszącego się do art. 145 § 1 pkt 5 kpa przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poglądu, że sprawy będącej przedmiotem skargi nie można było wznowić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest naruszeniem prawa materialnego. Podkreślił, iż Sąd pierwszej instancji wydany w sprawie wyrok oparł na błędnym poglądzie "istnienia w dacie wydania decyzji z dnia [...] notarialnej umowy cywilnoprawnej o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej", a ponadto udzielił błędnych ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania. Strona skarżąca stwierdziła także, iż błędna wykładnia art. 145 § 1 pkt 5 kpa w połączeniu z nie znajdującym potwierdzenia w aktach sprawy zarzutem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ zaniechał czynności ustalenia, czy w sprawie istniały przesłanki do wznowienia postępowania, nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem postępowanie administracyjne przeprowadzone po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musiałoby zakończyć się decyzją analogiczną do już wydanej z poprawionym tylko uzasadnieniem. Zakwestionował również pogląd Sądu jakoby wydanie przez sąd okręgowy wyroku stwierdzającego nieważność czynności prawnej oddania gruntu w użytkowanie wieczyste P. nie mogło stanowić podstawy wznowienia postępowania wyrażonej w art. 145 § 1 pkt. 8 kpa. Zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w tej kwestii naruszenie prawa materialnego i stwierdził, iż powyższa ocena prawna nie może być przesłanką do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ pomimo błędnego uzasadnienia decyzja odpowiada prawu. Podkreślił, że utrzymanie w mocy wyroku Sądu oraz wyrażonych w nim wskazań co do dalszego postępowania administracyjnego będzie stanowiło naruszenie prawa, a w konsekwencji doprowadzi do wniosku, iż tak interpretowany art. 145 § 1 kpa jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy przewidują ochronę prawa własności. Na marginesie zauważył, że nie upłynął jeszcze, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze P., okres przedawnienia z art. 146 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. – Okręgowy Zarząd w [...] (zwany dalej stroną przeciwną) stwierdził, iż argumenty strony skarżącej mają tylko luźny związek ze stanem faktycznym i obarczone są błędem co do interpretacji przepisów, dlatego też nie zasługują na uwzględnienie. W związku z powyższym wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej. Strona przeciwna podkreśliła, iż pierwsze przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne o zwrot wywłaszczonego gruntu przebiegało zgodnie z prawem procesowym, o czym świadczą decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] oraz utrzymujący ją w mocy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002 r. Natomiast wznowienie postępowania z uwagi na zapadły przed sądem okręgowym wyrok stwierdzający nieważność umowy cywilnoprawnej przekazującej P. w wieczyste użytkowanie sporny grunt nie znajdowało, w opinii P., podstawy prawnej w art. 145 § 1 pkt. 5 i 8 kpa, gdyż nie zaistniały żadne nowe okoliczności w sprawie, ani też nie nastąpiło uchylenie żadnej decyzji ani orzeczenia sądu. Wzmiankowany wyrok, jak podnosi strona przeciwna, nie stoi przecież na przeszkodzie zawarciu nowej umowy o przekazanie spornego kawałka gruntu w wieczyste użytkowanie. Ponadto, jak podkreślił P., użytkowanie wieczyste spornego gruntu uzyskał w drodze zmiany przepisów, które to dały podstawę do zamiany nabytego dotychczas użytkowania zwykłego, stąd też jego zdaniem podstawą do wznowienia postępowania byłoby dopiero "podważenie przez Sąd decyzji o użytkowaniu (zwykłym) gruntu". W odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdzono również, iż kwestionowane przez stronę skarżącą, naruszenie terminów do wznowienia postępowania miało miejsce "zarówno w pierwszym przypadku (2000 r.) jak i w drugim (2003 r.)", ponieważ w sprawie nie znajduje zastosowania art. 145 § 3 kpa. Zauważono ponadto, że w skardze kasacyjnej wielokrotnie powoływany jest zarzut naruszenia prawa materialnego, ale wskazywane są przepisy proceduralne (zarówno kpa jak i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). P. podtrzymał wyrażane dotychczas w niniejszej sprawie stanowisko, iż "decyzje wydane przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz Ministra Infrastruktury dotknięte były wadą naruszenia postanowień zawartych w art. 146 § 1 i art. 156 § 2 kpa, a także jak słusznie podnosi WSA przy wznowieniu postępowania właściwy był inny organ." Strona przeciwna stwierdziła także, że dawny opis spornej działki nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy w całości mieściła się ona w obrębie terenu ogródków działkowych, czy tylko w części, czy też w ogóle znajdowała się poza tym terenem. Natomiast przeprowadzone przed Sądem Rejonowym w Puławach wyjaśnienia z uwagi na braki dokumentacyjne nie potwierdziły wersji przedstawionej przez skarżącą. W pełni podzielono stanowisko wyrażone w skarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarówno co do interpretacji przepisów dotyczących terminów do wznowienia postępowania jak i samych podstaw wznowienia. Ponadto zaakcentowano, iż organy państwowe nagminnie pomijają w decyzjach orzekających zwrot gruntu kwestię odszkodowania dla indywidualnych użytkowników działek jak i dla P. za utraconą własność znajdującą się na działkach objętych daną decyzją. Pismem z dnia 6 czerwca 2006 r. P. – Okręgowy Zarząd w [...] uzupełnił swoje stanowisko w sprawie o szczegółowe przedstawienie przebiegu postępowania administracyjnego i sądowego w przedmiotowej sprawie. Podkreślił, że "wszystkie wydane po 29.09.2000 r. wznowienia sprawy przez Prezesa UM i RM jak i Ministerstwo Infrastruktury są nieważne". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia 18 kwietnia 1980 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w Puławach oznaczonej nr 690/56 i stwierdził, że decyzja z dnia 18 kwietnia 1980 r. w części dotyczącej działki nr 690/56 - stanowiącej przed wywłaszczeniem własność J. S. – została wydana z naruszeniem prawa. Z uzasadnienia decyzji Prezesa wynika, że choć zachodzą przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nie można stwierdzić nieważności decyzji wywłaszczeniowej wobec tego, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki, bowiem aktem notarialnym z dnia 4 listopada 1997 r. przedmiotowa działka została oddana P. w użytkowanie wieczyste. Wniosek J. S. o wznowienie postępowania dotyczy właśnie tej decyzji. Po wznowieniu postępowania Minister Infrastruktury dokonując weryfikacji decyzji z dnia [...], uchylił tę decyzję i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia 18 kwietnia 1980 r. w części dotyczącej działki nr 690/56. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli tej decyzji, w wyroku z dnia 23 czerwca 2005 r. stanął na stanowisku, że brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, który to przepis został wskazany jako podstawa prawna decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 kpa, jak również organ nie przeprowadził postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa. Jednakże wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania tj. decyzji z dnia [...], jak i w decyzji utrzymującej ją w mocy z dnia [...] Minister Infrastruktury ustosunkował się do przyczyny wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie i podał jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia [...]. Organ wydając obydwie decyzje wskazał, że podstawą wznowienia postępowania jest prawomocny wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w Lublinie z dnia 30 czerwca 2003 r., w którym to Sąd ustalił, że czynność oddania działki oznaczonej nr 690/56 w użytkowanie wieczyste na rzecz P. w drodze umowy cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego jest nieważna. Umowa zawarta w formie aktu notarialnego użytkowania wieczystego stanowiła podstawę rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] w zakresie rozstrzygnięcia, że decyzja wywłaszczeniowa z dnia 18 kwietnia 1980 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż oddanie przedmiotowej działki w użytkowanie wieczyste wywołało nieodwracalne skutki prawne i dlatego można zastosować jedynie art. 156 § 2 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż stwierdzenie nieważności czynności oddania działki nr 690/56 w użytkowanie wieczyste stanowi przesłankę wznowienia postępowania na gruncie art. 145 § 1 pkt. 8 kpa. Przyczyna wskazana przez organ co prawda nie mieści się w podanej podstawie prawnej tj. art. 145 § 1 pkt 8, co słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale obowiązkiem Sądu było rozważenie wszystkich podstaw wskazanych w art. 145 § 1 kpa. Podniesiona okoliczność stanowi przyczynę wznowienia postępowania i znajduje uzasadnienie w pkt 7 § 1 art. 145 kpa. Rozstrzygnięcie prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego zagadnienia oddania działki w użytkowanie wieczyste stanowi bowiem w myśl wskazanego przepisu zagadnienie wstępne, które zostało rozstrzygnięte przez sąd w sposób odmienny od oceny przyjętej przez organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji z dnia [...]. Jak już wyżej zostało powiedziane, to właśnie umowa o oddaniu działki w użytkowanie wieczyste stanowiła podstawę przyjętego w tej decyzji rozstrzygnięcia. Między umową cywilnoprawną zawartą w formie aktu notarialnego, a wyrokiem sądu powszechnego zachodzi istotna różnica, którą organ wykazał w zaskarżonej decyzji. Podanie przez organ jako podstawy wznowienia pkt 8 § 1 art. 145 kpa zamiast pkt 7 tego przepisu nie skutkuje jednak uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą). Warunkiem uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl tego przepisu jest bowiem ustalenie, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy tzn. Sąd musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby mieć inny wynik. Samo zaś wskazanie niewłaściwego podpunktu przepisu stanowiącego podstawę wznowienia postępowania nie mieści się w ramach tej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy jest zasadny. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.