II OSK 1133/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiego Konsorcjum Budowlanego w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2005 r. II SAB/Bk 34/05 w sprawie ze skargi Polskiego Konsorcjum Budowlanego (...) w Z. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie nieprzekazania akt sprawy dotyczących ustalenia warunków zabudowy - postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 21 czerwca 2005 r. odrzucił skargę Polskiego Konsorcjum Budowlanego (...) w Z. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie nieprzekazania akt sprawy dotyczących ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z przepisem art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153. poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej "ustawą" sądowa kontrola działalności administracyjnej obejmuje orzekanie przez sądy w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 ustawy. Bezczynność ta powinna więc dotyczyć niewydania decyzji administracyjnych, postanowień wymienionych w przepisie art. 3 par. 2 pkt 2 i 3 wskazanej wyżej ustawy lub innych niż wskazane aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - w sytuacji, gdy akty takie powinny być wydane. Dlatego Sąd I instancji uznał, że skarga na bezczynność nie przysługuje na czynność faktyczną /techniczną/, polegającą na nieprzesłaniu akt sprawy i stwierdził, że w takiej sytuacji skarżący mogliby zaskarżyć bezczynność organu wyznaczonego do rozpoznania sprawy, polegającą na nierozpoznaniu sprawy, która powinna być załatwiona wydaniem decyzji, a nadto mogą wnieść skargę do organu nadzorującego Prezydenta Białegostoku na nieprawidłową działalność tego organu. Polskie Konsorcjum Budowlane (...) wniosło skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie, zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy poprzez uznanie, że skarga na bezczynność nie przysługuje na czynność techniczną polegającą na nieprzesłaniu akt sprawy oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku była bezczynność organu administracji - Prezydenta Miasta B., przejawiająca się w nieprzekazaniu Burmistrzowi Miasta i Gminy w Ł. akt spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy, pomimo wyłączenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku postanowieniami z 9 grudnia 2004 r. Prezydenta Miasta B. od załatwienia powyższych spraw i wyznaczenia jako organu właściwego Burmistrza Miasta i Gminy w Ł. Sąd I instancji w zaskarżanym postanowieniu uznał, że bezczynność organu administracji w zakresie przekazania akt nie może być zakwalifikowana jako jedna z czynności i aktów opisywanych w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy, co skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem stosownie do regulacji art. 3 par. 1 ust. 4 ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu /tj. decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie/, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z brzmieniem uchwały NSA z dnia 8 września 2003 r. OPS 2/03 /ONSA 2004 Nr 1 poz. 5/ odnoszącej się do identycznej regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku /postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. OSK 247/04/. Przesłanie akt przez Prezydenta Miasta B. stanowi czynność, od której uzależniona jest realizacja prawa skarżącej do rozpatrzenia jej wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez Burmistrza Miasta i Gminy w Ł., tj. organ, który po wszczęciu postępowania w tych sprawach przed Prezydentem Miasta B. został uznany za właściwy do ich rozpoznania. Istnieje więc ścisły związek pomiędzy przesłaniem akt sprawy, a realizacją prawa skarżącej do rozpoznania jej spraw w postępowaniu administracyjnym przez właściwy organ wskazany w powołanych wyżej postanowieniach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku. Treść tych postanowień rodzi więc po stronie Prezydenta Miasta Białystok obowiązek wykonania czynności, o której mowa w art. 65 par. 1 Kpa, czyli niezwłocznego przesłania akt sprawy do organu właściwego /Burmistrza Miasta i Gminy Ł./, co umożliwi realizację prawa skarżącej do rozpoznania jej sprawy przez ten organ. W związku z powyższym wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, że czynność przesłania akt organowi właściwemu do rozpoznania sprawy nie podpada pod dyspozycję art. 3 par. 2 ust. 4 ustawy, należy uznać za chybiony. Od wykonania tej czynności zależy bowiem realizacja uprawnienia strony do rozpoznania jej sprawy przez właściwy organ wskazany w ostatecznym orzeczeniu organu administracji. W takim wypadku uznać należy, że stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie, a więc brak podstaw do uznania takiej skargi za niedopuszczalną. Za nie znajdujące uzasadnienia w przepisach prawa należy uznać także twierdzenie zawarte w zaskarżanym postanowieniu, że w opisanej sytuacji faktycznej skarżący mogliby zaskarżyć bezczynność organu wyznaczonego do rozpoznania sprawy. Organ ten bowiem, wobec nieprzesłania akt, jeszcze nie wszczął postępowania w powyższych sprawach, a zatem wniesienie skargi na jego bezczynność byłoby bezprzedmiotowe. Wobec brzmienia sentencji oraz wymowy uzasadnienia postanowienia niezrozumiałe jest także umieszczenie w jego treści twierdzenia "Skarga na bezczynność do Sądu przysługuje natomiast na czynność faktyczną /techniczną/ polegającą na nieprzesłaniu akt sprawy". W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że wniesienie skargi w sprawie jest dopuszczalne i winna ona zostać rozpoznana przez Sąd I instancji, na podstawie art. 185 par. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.