VI SA/Wa 1981/04

Dnia 21 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.), Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska, Asesor WSA Małgorzata Grzelak, Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 roku sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 roku nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2004 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] maja 2004 roku nr [...] o nałożeniu na "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. kary pieniężnej w wysokości 2000,00 złotych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 33 ust.1, art. 33 ust. 3a, art. 33 ust. 3b, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz lp. 1.1.7 załącznika do ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił brak zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Powyższe zostało stwierdzone w wyniku kontroli drogowej pojazdu marki M. o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] marca 2004 roku na drodze krajowej nr [...]. Pojazdem kierował P. R. – pracownik kontrolowanej firmy. W toku przeprowadzonego postępowania, "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. przedstawiła zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydane [...] listopada 2002 roku przedsiębiorcy J. K.. Na podstawie informacji uzyskanych w Urzędzie Gminy w S. organ ustalił, że przedsiębiorstwo J. K. "K." rozpoczęło działalność gospodarczą [...] marca 1989 roku i zostało wykreślone z ewidencji działalności gospodarczej [...] grudnia 2003 roku decyzją z dnia [...] grudnia 2003 roku nr [...]. Firma "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym [...] marca 2003 roku i nie zgłosiła wykonywania przewozów na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do jej podstawowej działalności gospodarczej. Zdaniem organu, skoro kontrolowana spółka nie posiadała wymaganego art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym zaświadczenia, to nie mogła wykonywać przewozów na potrzeby własne. Na rozstrzygnięcie nie miał wpływu argument strony, że przedsiębiorstwo J. K. "K." zostało wniesione jako aport do spółki "K." Sp. z o.o z siedzibą w S.. Przedmiotem wkładu mogą być wyłącznie zbywalne prawa majątkowe, nie zaś decyzje administracyjne. Nałożona kara pieniężna znajduje swoje uzasadnienie prawne w art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Wysokość kary określa załącznik do ustawy. Pod poz. lp. 1.1.7 sankcjonuje on wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne karą w wysokości 2000,00 złotych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 104 i 217 § 1 i 2 ust. 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że zaświadczenie o wykonywaniu transportu drogowego na potrzeby własne jest decyzją, 2. art. 551 i 552 kc poprzez zaprzeczenie, iż w skład przedsiębiorstwa wchodzą wszystkie składniki niemajątkowe i majątkowe powiązane ze sobą funkcjonalnie i przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych oraz zaprzeczenie, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, 3. art. 158 kodeksu spółek handlowych poprzez zaprzeczenie, iż przedmiotem aportu nie mogą być określone nadane uprawnienia, które dotyczą składników majątku, które są przedmiotem wkładu rzeczowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Bezspornym w sprawie jest, że w dniu kontroli, tj. [...] marca 2004 roku, został zatrzymany do kontroli pojazd należący do skarżącej spółki, którego kierowca - pracownik spółki - nie przedstawił do kontroli wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Przedsiębiorca wykonywał przewóz rzeczy na potrzeby własne. W toku postępowania administracyjnego, a także w złożonej skardze, skarżący powoływał się na zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, wydane w dniu [...] listopada 2002 roku przedsiębiorcy J. K., które w jego ocenie weszło aportem do "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S.. Spółka jako następca prawny przedsiębiorcy J. K. stała się właścicielem samochodów i w konsekwencji także zaświadczeń potwierdzających zgłoszenie o wykonywaniu transportu. Pomimo zmiany formy prowadzonej działalności te same samochody wykonywały ten sam rodzaj transportu. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w obowiązującym prawie, a mianowicie art. 158 k.s.h. oraz art. 551 i 552 k.c. Istotą sporu w sprawie niniejszej jest więc ocena, czy zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie wykonywania przewozu na potrzeby własne przez przedsiębiorcę J. K. wywiera skutki prawne skuteczne także wobec "K." Sp. z o.o. Zgodnie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W ustępie 3 art. 33 ustawy określone zostały składniki tego zaświadczenia. Zawiera ono: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. Obowiązek uzyskania zaświadczenia obciąża więc przedsiębiorcę i zaświadczenie jest z nim związane. Zaświadczenie potwierdzające wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne związane z konkretnym podmiotem nie może zaświadczać o wykonywaniu tego rodzaju przewozu przez inny podmiot. Przeczy temu istota i charakter zaświadczenia. Odmienna interpretacja byłaby sprzeczna z treścią art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Prowadzenie przewozów na potrzeby własne zgłasza konkretny przedsiębiorca. Zaświadczenie potwierdza tylko zgłoszenie, nie jest więc żadnym uprawnieniem powstałym w wyniku decyzji organu. Skoro tak, to oznacza, iż na każdym przedsiębiorcy, chcącym wykonywać przewóz na potrzeby własne, ciąży obowiązek zgłoszenia jego wykonywania i uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego ten fakt. To zaświadczenie nie może być przedmiotem jakiejkolwiek czynności prawnej, albowiem jest konsekwencją dokonanego zgłoszenia przez konkretnego przedsiębiorcę. Ze względu na to, że zaświadczenie związane było z osobą przedsiębiorcy J. K., stało się prawem niezbywalnym, a jako prawo niezbywalne nie mogło być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej, bo taką jest przecież spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Stanowi o tym art. 14 k.s.h., który dotyczy wyłącznie spółek kapitałowych. Wobec jednoznacznej regulacji przewidzianej art. 14 k.s.h., bezprzedmiotowym jest odwoływanie się przez skarżącego do przepisów kodeksu cywilnego w szczególności art. 551 i 55 2 k.c. i art. 158 k.s.h. Mając powyższe na uwadze sąd uznał zarzuty skarżącego za nietrafne i nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a dotyczących materii będącej przedmiotem sprawy niniejszej. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.