VII SA/Wa 480/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek ( spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi L.Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2003r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wg projektu indywidualnego wraz z infrastrukturą techniczną tj. przyłącze energetyczne, wodno-kanalizacyjne oraz wjazd na posesję – na działce nr [...], położonej w R. przy ul: W. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny wskazał, iż wnioskodawczyni L.Ł. udowodniła, iż w dacie wydania kwestionowanej decyzji była właścicielką działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonej inwestycji, w wyniku nabycia spadku po L. i J. H. Zdaniem organu decyzja z dnia [...] kwietnia 2003r. rażąco naruszyła przepis art. 5 Prawa budowlanego z 1994r. Wydana w sprawie przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2002r. nie zawierała postanowień, co do lokalizacji inwestycji w granicy działek sąsiednich. Wobec tego o usytuowaniu budynku winien zdecydować organ architektoniczno-budowlany uwzględniając przesłanki, w tym również art. 5 Prawa budowlanego oraz zgodność z przepisami w tym warunkami technicznymi. Kwestionowana decyzja rażąco narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany w granicy budynek nie będzie przylegał do żadnych budynków na działkach sąsiednich. Sąsiednie działki nie są, bowiem zabudowane. Usytuowana inwestycja o wysokości 7,55m wprowadza ograniczenia dla ewentualnego dalszego inwestowania na tej działce np.: dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, co w konsekwencji stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i M.K., zarzucając jej naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 5 Prawa budowlanego z 1994r. i § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. – poprzez uznanie, że nastąpiło ich rażące naruszenie; - art. 75 kpa poprzez podjęcie rozstrzygnięcia sprzecznego z materiałem dowodowym. Zdaniem odwołujących nietrafny jest pogląd decyzji, iż kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] nie wypełniła dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego z 1994r. Projekt budowlany poddany został wszechstronnej analizie, m.in., co do ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W sprawie nie zachodzą przesłanki, z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Usytuowanie inwestycji nie narusza interesów osób trzecich, a w tym wnioskodawczyni. L.Ł. przez cały czas była informowana o przebiegu postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. Organ odwoławczy powołał się na wyjątkowy charakter stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji i konieczność jednoznacznego ustalenia sprzeczności treści kwestionowanej decyzji z treścią zastosowanego przepisu prawa. Usytuowanie projektowanego budynku ścianą bez otworów okiennych bezpośrednio przy granicy z działka sąsiednią, jest zgodne z § 12 ust 6 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli m.in. wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt zagospodarowania działki stanowiący część zatwierdzonego projektu budowlanego jest zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 8 lipca 2002r., a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu nie zawiera ustaleń dotyczących usytuowania obiektów w granicy działek. Wynikająca zaś z art. 5 ust 1. pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich winna być interpretowana w oparciu o przesłanki obiektywne m.in. zgodność z przepisami. Stwierdzenie, iż sporny obiekt ogranicza dalsze inwestowanie na działce nr 81 dla przebudowy budynku mieszkalnego stanowić może jedynie naruszenie interesów faktycznych a nie prawnych skarżących. Skargę na tą decyzję złożyła L.Ł. podnosząc, iż decyzja ta nie ustosunkowuje się do argumentacji zawartej w decyzji organu pierwszej instancji o obowiązku usytuowania obiektu 3 lub 4 m od działek sąsiednich. Ponadto skarżąca przez celowe działanie organu pozbawiona była udziału w postępowaniu zwykłym. Organ odwoławczy ponadto nie podważył dowodu Wojewody [...] o zaniedbaniu przez organ architektoniczno-budowlany sprawdzenia zgodności zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Usytuowanie inwestycji nie spełnia ani wymogów § 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r., ani też § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. o warunkach technicznych. O naruszeniu tych przepisów świadczy postępowanie organów nadzoru budowlanego i stanowisko tego organu zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2004r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, ocenia, zatem czy decyzja odpowiada prawu i czy prowadzone postępowanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ prowadzący postępowanie ogranicza się do ustalenia istnienie bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Skoro organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym i wydał odmienną decyzję – odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. – winien przede wszystkim szczegółowo wyjaśnić, dlaczego zdaniem tego organu kwestionowana decyzja nie naruszała, jak przyjął organ pierwszej instancji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ ten powołał się na przepis § 12 ust. 6 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji), który dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z argumentacji jednak decyzji odwoławczej wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera ustaleń dotyczących usytuowania obiektu w ostrej granicy z działkami sąsiednimi. Nie zawiera również takich ustaleń miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W kontekście takich ustaleń organ odwoławczy winien wobec tego jednoznacznie stwierdzić, czy usytuowanie obiektu narusza przepisy § 12 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.czy też nie. W przypadku uznania, iż projektowana inwestycja nie spełnia wymogów § 12 rozporządzenia, organ administracyjny musi ocenić czy zaistniałe naruszenie przepisów należy uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W kontekście zaś ewentualnych naruszeń trzeba również oceniać ochronę interesów właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.