IV SA/Wa 851/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla rozbudowy drogi krajowej - oddala skargę - Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004r., po rozpatrzeniu odwołań B. i R. B., oraz A. i L. K., K. i M. K., U., M. i S. P., J., M., J. i R. Z., E. B., L. K., Z. P., M. K., I. S., R. M., A. S., S. P. i J. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] K.-P.-P.-B. na odcinku P. – K. od km 7+451,47 do km 21+518,48 i zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w obrębie gminy K. Decyzja organu naczelnego wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ naczelny podał, że w dniu 12 stycznia 2004r. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) został złożony do [...] Urzędu Wojewódzkiego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nr [...] K. – P. – P. – B. odcinek P. –K. od km 7+451,47 do km 21+518,48. We wniosku zwrócono się jednocześnie do Wojewody [...] o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniosek ten został uzupełniony w dniu 10 lutego 2004r. pismem, przy którym przekazano brakujące dokumenty, wymagane ustawą z dnia 10 kwietnia 2003r. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. orzekł o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] K.-P.-P.-B. na odcinku P. – K. od km 7+451,47 do km 21+518,48 i zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w obrębie gminy K. Od decyzji tej odwołania złożyli B. i R. B. oraz mieszkańcy osiedla D. w mieście K.: A. i L. K., K. i M. K., U., M. i S. P., J., M., J. i R. Z., E. B., L. K., Z. P., M. K., I. S., R. M., A. S., S. P. i J. S.. W dniu 22 lipca 2004r. wpłynęło do Ministra Infrastruktury pismo od U. P. uzupełniające odwołanie mieszkańców miasta K. B. i R. B. zaprotestowali przeciwko decyzji stwierdzając, że w koncepcji i w zaskarżonej decyzji jako podstawę opracowania wymieniono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 1993r., który utracił swoją moc 31.12.2003r., a pominięto plany opracowane po 1995r., które nadal obowiązują. Ponadto skarżący stwierdzili w odwołaniu, iż pominięcie w decyzji koncepcji obsługi komunikacyjnej dla terenów działalności gospodarczej położonych w Z. po obu stronach drogi nr [...] narusza prawa i interesy właścicieli gruntów, i zażądali poprowadzenia drogi serwisowej po zachodniej stronie drogi ekspresowej, od węzła K. do ul. [...] w P. Wnieśli również o wjazd na drogę serwisową, jak również o zachowanie istniejącego wjazdu. B. i R. B. stwierdzili w odwołaniu, że są w posiadaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2003r. wydanej przez Burmistrza Gminy K., ważnej do [...] stycznia 2006r. dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z zapleczem handlowo - usługowym oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w Z. Mieszkańcy osiedla [...] w K., położonego po północno-wschodniej stronie drogi [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku, lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucili decyzji naruszenie przepisów art. 7, 75 i 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, oraz uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, art. 7 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych poprzez brak uregulowania w zaskarżonej decyzji warunków ochrony interesów osób trzecich, art. 43 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez niedotrzymanie minimalnej, wynoszącej 20 m odległości budynków względem krawędzi jezdni w terenie zabudowanym, oraz art. 2, 21 i 74 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W piśmie uzupełniającym U. P. wyjaśnia, że istniejąca jedna jezdnia obwodnicy Kórnika, zbudowana w latach 70, jest drugą jezdnią projektowanej drogi dwupasmowej, a obecnie zbudowana powinna być jezdnia pierwsza, od strony miasta K., nie zaś po stronie zamieszkałego przez nią osiedla D. Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniach Minister Infrastruktury stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ naczelny wskazał, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w odwołaniu Państwa B., że podstawą opracowania koncepcji i decyzji jest nieaktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K., uchwalony w 1993r., i z zarzutem, iż nie uwzględniono w nich planów późniejszych. W decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej Wojewoda [...] nie powołał się na wyżej opisany plan zagospodarowania przestrzennego, ani też na żaden inny. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wojewoda wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie jest związany zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie uwzględniono również podniesionego w odwołaniu zarzutu, że w decyzji organu I instancji nie przedstawiono koncepcji obsługi komunikacyjnej dla terenów działalności gospodarczej położonych w Z. po obu stronach drogi [...]. W punkcie V decyzji Wojewody [...], w wymaganiach dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich umieszczono zapis zobowiązujący inwestora do zachowania warunków wynikających z Porozumienia zawartego w dniu 30 kwietnia 2004r. pomiędzy Burmistrzem K. a GDDKiA w sprawie realizacji dróg dojazdowych w miejscowościach J., Z., K. i G. W myśl tego porozumienia władze Gminy K. w uzgodnieniu z GDDKiA postanowiły w celu polepszenia obsługi komunikacyjnej terenów powyższych miejscowości, zrealizować drogi dojazdowe do drogi krajowej [...], zarówno po jej zachodniej, jak i wschodniej stronie. Zgodnie z powyższymi ustaleniami Burmistrz miasta K. wszczął już postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla powyższych inwestycji, powiadamiając o tym właścicieli nieruchomości, oraz przedstawiając przebieg planowanych dróg na załącznikach graficznych. Odnośnie żądania Państwa B. zachowania istniejącego bezpośredniego wjazdu na drogę krajową [...], stwierdzono, że w trakcie prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania administracyjnego inwestor wypowiedział się negatywnie w odniesieniu do powyższego żądania. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia 11 marca 2004r. wyjaśniła, że ze względu na przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 43 poz. 430/, w którym określono odstępy między węzłami, na których jest możliwość wjazdu i zjazdu z drogi ekspresowej, wykonanie bezpośrednich zjazdów pomiędzy węzłem "K." i węzłem "K." jest niemożliwe. Posiadanie przez Państwa B. decyzji dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z zapleczem handlowo-usługowym oraz infrastrukturą techniczną na działce [...] w Z. nie może być podstawą do zaplanowania inwestycji budowy drogi ekspresowej niezgodnie z powyższym przepisem. Zdaniem Ministra Infrastruktury, nie zasługuje również na uwzględnienie zawarty w odwołaniu mieszkańców osiedla [...] zarzut naruszenia przepisów art. 7, 75 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, oraz uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy doprowadziło zdaniem skarżących do wydania przez Wojewodę [....] decyzji ustalającej lokalizację nowej jezdni drogi [...] po złej stronie istniejącej już jezdni, czyli od strony osiedla [...], a nie od strony miasta K. Z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania wynika, że Wojewoda [...] nie naruszył powyższych przepisów k.p.a., ponieważ zapoznał się ze wszystkimi wnioskami i dokumentami, które wpłynęły po wszczęciu postępowania administracyjnego. W celu wyjaśnienia zastrzeżeń, zgłaszanych przez mieszkańców K. i początkowo Burmistrza K., Wojewoda [...] zorganizował dwa spotkania z udziałem projektantów i GDDKiA. Na spotkaniach tych rozważano możliwość uwzględnienia propozycji mieszkańców osiedla [...], niemniej zdecydowano, że większość argumentów przemawia za utrzymaniem usytuowania projektowanej jezdni drogi [...] po stronie północno-wschodniej, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Za tą lokalizacją przemawiały względy techniczne, czyli: nachylenie istniejącej jezdni w stronę K., sposób wprowadzenia dwujezdniowej drogi do istniejącej jednojezdniowej, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Z analizy dokumentacji wynika, że północno - wschodnia lokalizacja drugiej jezdni planowana była od dawna. Świadczy o tym zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r., mówiący: "ustala się przebieg projektowanej drugiej jezdni dla drogi [...] po wschodniej stronie istniejącego pasa", i trudno zgodzić się z opinią skarżących, iż zmiany dokonane w zakresie komunikacji powyższą uchwałą były nieuprawnione. Powyższa koncepcja rozbudowy drogi była przedstawiona i przyjęta przez radnych na posiedzeniu [...] sesji Rady Miejskiej w K. w 2001 r., na wyjazdowym posiedzeniu Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy Generalnym Dyrektorze Dróg Publicznych w dniu [...] lutego 2002r, oraz na spotkaniach z mieszkańcami. Organ naczelny nie podzielił opinii odwołujących się, że argumentem świadczącym o istnieniu już "drugiej jezdni" od strony osiedla [...] i konieczności budowy "pierwszej jezdni" po stronie miasta K. jest decyzja wywłaszczeniowa Urzędu Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 1975r, gdzie wskazane przez odwołujących działki zlokalizowane są na terenie istniejącego pasa drogowego. Określenie w decyzji wywłaszczeniowej działek "pod drugą jezdnię" nie stanowi podstawy dla przebiegu obecnie wnioskowanej "drugiej nitki" drogi ekspresowej nr [...]. Z określenia zawartego w powyższej decyzji, że "inwestycja jest w trakcie wykonywania" można wnioskować, że pojęcie "drugiej jezdni" odnosiło się do przebiegu drogi na dzień wydania decyzji, czyli zrealizowanej, istniejącej obecnie jezdni. Odnosząc się ponadto do zarzutu postawionego Wojewodzie [...], że nie rozpatrzył i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i całego materiału dowodowego, Minister Infrastruktury zauważył, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę (w oparciu o przedstawiony wniosek), a nie do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Nie ma też obowiązku przeprowadzania kalkulacji kosztów realizacji projektu. Za realizację planowanego przedsięwzięcia odpowiedzialna jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, i ona samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, przy czym zgodnie z przepisem art. 10 powyższej ustawy w sprawach lokalizacji dróg krajowych nie ma obowiązku stosować się do przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Minister nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, z powodu braku ustalenia w decyzji organu wojewódzkiego z dnia 9 czerwca 2004r. warunków ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, iż na stronie 9 w punkcie V decyzji, Wojewoda [...] wymienił warunki jakie będą musiały być uwzględnione podczas opracowywania projektu technicznego planowanej inwestycji. Odpowiadając na zarzuty dotyczące niewłaściwej ochrony akustycznej zawartej w decyzji organu I instancji a także tego, iż a raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest niekompletny i nierzetelny organ naczelny wskazał, że na stronie 6 decyzji, w punkcie III zapisano, że w miejscowości D. po stronie wschodniej trasy [...] projektowany jest ekran akustyczny jako podstawowe rozwiązanie, a rezygnacja z budowy ekranu możliwa jest tylko w przypadku zmiany przeznaczenia budynków mieszkalnych na cele niemieszkalne, lub w przypadku ich wyburzenia. Wskazano, że zmiana na okna dźwiękoszczelne może być uzasadniona tylko w przypadkach pojedynczo usytuowanych budynków mieszkalnych. Zarzut niekompletności i nierzetelności raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie jest poparty żadnymi argumentami merytorycznymi, i trudno się do niego odnieść. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych podniesiony przez odwołujących się. Odległość od drogi ekspresowej określona jest od zewnętrznej krawędzi jezdni tej drogi, a nie od krawędzi drogi dojazdowej, która może być zlokalizowana w liniach rozgraniczających drogi krajowej, i stanowi obsługę przyległych terenów. Nie można do niej stosować przepisów dotyczących drogi ekspresowej. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że budynki w D., z wyjątkiem jednego położonego przy ulicy [...] przeznaczonego do wykupu, usytuowane są w odległości większej niż 20 metrów od krawędzi jezdni. Zdaniem Ministra Infrastruktury nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że decyzja organu I instancji narusza przepisy art. 2, 21 i 74 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. wydana została zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), a więc nie narusza prawa. Zapewniony został społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu, i przeprowadzane były konsultacje społeczne. Wprawdzie przepis art. 21 Konstytucji chroni własność, ale też ust. 2 tego artykułu dopuszcza wywłaszczenie dokonywane na cele publiczne, za słusznym odszkodowaniem. Słuszności odszkodowania dochodzić będzie można w trakcie odrębnego postępowania prowadzonego na etapie pozyskiwania nieruchomości pod inwestycję. Nie został również naruszony artykuł 74 Konstytucji, ponieważ w decyzji wskazano warunki jakie musi spełnić projekt techniczny planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska. Ponieważ, zdaniem Ministra Infrastruktury decyzja Wojewody [...] z dnia z dnia [...] czerwca 2004r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie naruszała prawa, należało utrzymać ją w mocy. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 75 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz przepisów ustawy o drogach publicznych jak też przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów ustawy o ochronie środowiska. Ponadto skarżąca wskazała, że organy obu instancji błędnie zastosowały w sprawie jedynie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ponieważ w odniesieniu do planowanych dróg dojazdowych o znaczeniu lokalnym powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podniosła, że w sprawie nie przeanalizowano dokładnie całego materiału dowodowego i nie wyjaśniono dlaczego nowa nitka drogi ma przebiegać od strono osiedla [...] nie zaś po stronie przeciwnej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym obowiązującym w dacie wydania tych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zgodnie z zakresem swojej właściwości, nie stwierdził podstaw do uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia z dnia [...] czerwca 2004r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] K.-P.-P.-B. na odcinku P. – K. od km 7+451,47 do km 21+518,48 i zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w obrębie gminy K. prawidłowo została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.). Przedmiotowa przebudowa drogi krajowej obejmuje także (oprócz budowy drugiej jezdni) budowę wewnętrznych dróg dojazdowych, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania drogi krajowej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Określenie zatem sposobu połączenia drogi krajowej z innymi drogami publicznymi powinno nastąpić w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia prawa i niedostatecznego zbadania sprawy przez organy obu instancji stwierdzić należy, że są one niezasadne. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy doprowadziło zdaniem skarżącej do wydania przez Wojewodę [...] decyzji ustalającej lokalizację nowej jezdni drogi [...] po niewłaściwej stronie istniejącej już jezdni, czyli od strony osiedla [...], a nie od strony miasta K. Z akt sprawy wynika, że działające w sprawie organy zapoznały się ze wszystkimi wnioskami i dokumentami, które wpłynęły po wszczęciu postępowania administracyjnego. W celu wyjaśnienia zastrzeżeń, zgłaszanych przez mieszkańców K. i początkowo Burmistrza K., Wojewoda [...] zorganizował dwa spotkania z udziałem projektantów i GDDKiA. Na spotkaniach tych rozważano możliwość uwzględnienia propozycji mieszkańców osiedla [...], niemniej zdecydowano, że większość argumentów przemawia za utrzymaniem usytuowania projektowanej jezdni drogi [...] po stronie północno-wschodniej, zgodnie ze złożonym przez inwestora wnioskiem. Za tą lokalizacją przemawiały względy techniczne, czyli: nachylenie istniejącej jezdni w stronę K., sposób wprowadzenia dwujezdniowej drogi do istniejącej jednojezdniowej, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Z analizy dokumentacji wynika, że północno - wschodnia lokalizacja drugiej jezdni planowana była od dawna. Jako przykład takiego usytuowania drugiej jezdni drogi można przytoczyć zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r., mówiący: "ustala się przebieg projektowanej drugiej jezdni dla drogi [...] po wschodniej stronie istniejącego pasa". Powyższa koncepcja rozbudowy drogi była przedstawiona i przyjęta przez radnych na posiedzeniu [...] sesji Rady Miejskiej w K. w 2001 r., na wyjazdowym posiedzeniu Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy Generalnym Dyrektorze Dróg Publicznych w dniu [...] lutego 2002r, oraz na spotkaniach ze społeczeństwem. Trudno również zgodzić się ze stanowiskiem, że argumentem świadczącym o istnieniu już "drugiej jezdni" od strony osiedla [...] i konieczności budowy "pierwszej jezdni" po stronie miasta K. jest decyzja wywłaszczeniowa Urzędu Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 1975r, gdzie wskazane w odwołaniach stron postępowania działki zlokalizowane są na terenie istniejącego pasa drogowego. Określenie w decyzji wywłaszczeniowej działek "pod drugą jezdnię" nie stanowi podstawy dla przebiegu obecnie wnioskowanej "drugiej nitki" drogi ekspresowej nr [...]. Odnosząc się ponadto do zarzutu postawionego przez skarżącą Wojewodzie [...], że nie rozpatrzył i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i całego materiału dowodowego, należy stwierdzić, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, a nie do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Nie ma też obowiązku przeprowadzania kalkulacji kosztów realizacji projektu. Minister Infrastruktury w uzasadnieniu swojej decyzji, słusznie wskazał, że za realizację planowanego przedsięwzięcia odpowiedzialna jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, i ona samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, przy czym zgodnie z przepisem art. 10 powyższej ustawy w sprawach lokalizacji dróg krajowych nie ma obowiązku stosować się do przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaproponowane przez inwestora, we wniosku rozwiązania podlegają kontroli organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej musi zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 7 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy) Decyzja organu I instancji utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury na stronie 9 w punkcie V wymienia warunki jakie będą musiały być uwzględnione podczas opracowywania projektu technicznego planowanej inwestycji. Za niezasadne uznać należy także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ochrony środowiska. W decyzji organu wojewódzkiego stwierdzono, że w miejscowości D. po stronie wschodniej trasy [...] projektowany jest ekran akustyczny jako podstawowe rozwiązanie, a rezygnacja z budowy ekranu możliwa jest tylko w przypadku zmiany przeznaczenia budynków mieszkalnych na cele niemieszkalne, lub w przypadku ich wyburzenia. Wskazano, że zmiana na okna dźwiękoszczelne może być uzasadniona tylko w przypadkach pojedynczo usytuowanych budynków mieszkalnych. Zarzut niekompletności i nierzetelności raportu oddziaływania inwestycji na środowisko podnoszony w odwołaniach stron nie był poparty żadnymi argumentami merytorycznymi. Nie jest również zasadny podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisów art. 43 ustawy o drogach publicznych podniesiony przez skarżącą. Odległość od drogi ekspresowej określona jest od zewnętrznej krawędzi jezdni tej drogi, a nie od krawędzi drogi dojazdowej, która może być zlokalizowana w liniach rozgraniczających drogi krajowej, i stanowi obsługę przyległych terenów. Nie można do niej stosować przepisów dotyczących drogi ekspresowej. Z akt sprawy wynika, że budynki w D., z wyjątkiem jednego położonego przy ulicy [...] przeznaczonego do wykupu, usytuowane są w odległości większej niż 20 metrów od krawędzi jezdni. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] K.-P.-P.-B. na odcinku P. – K. od km 7+451,47 do km 21+518,48 i zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w obrębie gminy K. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Osoby zainteresowane miały zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu. Przed wydaniem decyzji przeprowadzane były konsultacje społeczne. W zakończeniu należy dodać, że jak słusznie wskazał Minister Infrastruktury, przepis art. 21 Konstytucji RP chroni własność, ale też ust. 2 tego artykułu dopuszcza wywłaszczenie dokonywane na cele publiczne, za słusznym odszkodowaniem. Kwestie dotyczące odszkodowania będą rozpatrywane w trakcie odrębnego postępowania prowadzonego na etapie pozyskiwania nieruchomości pod inwestycję. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.