II SA/Po 1519/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2005r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; o d d a l a s k a r g ę. /-/ J.Wierchowicz /-/ B.Drzazga /-/A.Łaskarzewska Starosta Powiatu S. decyzją z dnia [...] nr [...] zgłosił sprzeciw w sprawie budowy budynku gospodarczego na nieruchomości położonej w P., oznaczonej nr ewid. Gruntów [...], objętego zgłoszeniem Skarżącego S. S. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, gdyż jego realizacja mogłaby naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Dodatkowo wskazał, że nieruchomość Skarżącego nie jest zagrodą. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 30 ust. 2 i 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071). Odwołanie od tej decyzji do Wojewody W. wniósł S.S. zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit.a Prawa budowlanego przez przyjęcie, że jego nieruchomość nie jest zagrodą, wadliwe ustalenie, że wzniesienie budynku gospodarczego byłoby sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie przepisów §§ 204, 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690). Wojewoda W. decyzją z dnia [...]. – nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości uznając, że organ I instancji prawidłowo zastosował jako podstawę prawną art. 30 ust. 3 nakładając na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu objętego zgłoszeniem wykazując, że ich realizacja mogłaby stanowić naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Decyzję Wojewody W. zaskarżył do Sądu Administracyjnego S.S. wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji zarzucił : - naruszenie art. 29 prawa budowlanego przez nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę mimo iż przepis ten zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, - naruszenie art. 30 Prawa budowlanego przez przyjęcie sprzeczności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Skarżącego obowiązujący plan nie zakazuje budowy budynku gospodarczego na nieruchomości, - wadliwe ustalenie, że inwestycja może spowodować zagrożenie dla ludzi lub mienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu, co do którego istnieje tylko obowiązek zgłoszenia - art. 29 Prawa budowlanego- reguluje ustęp 3 art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji. Właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych może być nałożony jedynie wtedy, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek w nim określonych co nie oznacza samo przez się dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia przez organ decyzyjny. Musi on bowiem wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonego obiektu lub robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Organ I instancji wskazał na dwie niezależne podstawy decyzji nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę: możliwość spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia i możliwość naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie pierwszej podstawy decyzji Starosty Powiatowego tj. zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, swoje stanowisko organ uzasadnił przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690). Paragraf 204 ust. 5 tego rozporządzenia stanowi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może spowodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Paragraf zaś 206 w ustępie 1 konkretyzuje, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa winna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Przepisy te świadczą o tym, że już sam ustawodawca założył, iż wznoszenie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego może spowodować zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników i w związku z tym zobowiązał inwestora do wykonania ekspertyzy technicznej. Tym większą więc ostrożność powinny zachować organy administracji architektoniczno-budowlanej, gdy planowana budowa ma która ma charakter dobudowy do istniejących obiektów. Zasadnie zatem organy orzekające uznały, że prowadzenie takiej budowy , może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia i wymagać będzie ustanowienia kierownika budowy. Tego rodzaju ocena nie zawiera cech dowolności i znajduje uzasadnienie w zgromadzonych dowodach. Odnośnie drugiej przesłanki wskazano, że dla terenu planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. zatwierdzony przez Radę Miasta i Gminy W. uchwałą nr [...] z dnia [...]. opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa K. Nr [...], poz. [...], w którym przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest symbolem 17MN co oznacza " zabudowę mieszkaniową istniejącą możliwą do dogęszczenia". Należy podzielić pogląd Wojewody, że w świetle tak sformułowanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi prawdopodobieństwo jego naruszenia poprzez realizację zamierzonej inwestycji przez Skarżącego. Na marginesie należy zauważyć, że zarzut Skarżącego, iż obowiązujący plan nie zakazuje budowy budynku gospodarczego na nieruchomości, jest bezzasadny o tyle, że gdyby taki zakaz widniał w planie, to decyzja Starosty musiałaby być jeszcze mniej korzystna dla Skarżącego i oprócz sprzeciwu winna zakazać w ogóle wykonania zamierzonego obiektu budowlanego. Wobec tego, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, należało skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalić. /-/ J.Wierchowicz /-/ B.Drzazga /-/A.Łaskarzewska MarK