I SA/Wa 453/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Irena Kamińska Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę I SA/Wa 453/04 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. i W. D. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje: Decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2003 r. Prezydent Miasta P., działając z urzędu, zatwierdził projekt podziału działki nr [...] położonej w obrębie nr [...]"[...]" w P., stanowiącej własność A. i W. D. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podział został dokonany na podstawie ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Płockiego nr [...] poz. [...] z 1994 r.). Rozpatrując odwołanie wniesione od powyższej decyzji przez właścicieli podlegającej podziałowi działki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podkreśliło, że rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. Podstawę materialną-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 93 ust. 1, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że podział jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Płockiego nr [...] poz. [...] z 1994 r.). Przepis art. 67 w ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 99.15.139 z późn. zm.), który znajduje zastosowanie w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717), a który odnosi I SA/Wa 453/04 się do kwestii mocy obowiązującej planów miejscowych, stanowi 1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2, 1a. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowymi planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Zatem wskazany wcześniej plan miejscowy, utracił moc najpóźniej z dniem 31 grudnia 2003 r., wobec czego nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy na podstawie tego planu. Z tego względu uchylono zaskarżoną decyzję, bowiem konieczne stało się rozpatrzenie sprawy w trybie wskazanym w art. 94 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezydent Miasta P., zarzucając, że decyzja ta narusza słuszny interes Miasta P. jako inwestora realizującego inwestycję celu publicznego, jakim jest budowa [...] wraz z dojazdami w części "odcinek IV od ul. [...] do węzła [...] wraz z infrastrukturą techniczną w P.". Zdaniem strony skarżącej kwestionowana decyzja narusza art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału i w dacie wniesienia odwołania oraz art. 138 § 2 k.p.a. i z tego względu wniesiono o jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnicy postępowania A. i W. D. wnosili o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę wniesioną w sprawie niniejszej uznać należało za niedopuszczalną. Prezydent Miasta P., z upoważnienia którego wydana została decyzja pierwszoinstancyjna, zaskarżył decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. oświadczając, że skargę tę wnosi I SA/Wa 453/04 w imieniu Miasta P. jako inwestora realizującego inwestycję celu publicznego. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowym (m.in. uchwała NSA z 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00-ONSA 2001, nr 1, poz. 17, uchwała NSA z 19 maja 2000 r., sygn. OPS 1/03-ONSA 2003, nr 4, poz. 115, wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., sygn. OSK 1017/04 –niepubl.), że w świetle obowiązujących przepisów jednostka samorządu terytorialnego występująca w danym postępowaniu w charakterze organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. nie ma możliwości jednoczesnego występowania w tym postępowaniu jako jego strona. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło na mocy ustawy czy porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego, zarówno w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji powyższego uznać należy, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Z przedstawionych względów postanowiono jak na wstępie.