I SA/Wa 961/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska /spr./ Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Bożena Dąbkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa mienia Skarbu Państwa. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz Województwa [...] kwotę 440 ( czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 961/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa po rozpoznaniu odwołania Zarządu Województwa [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] odmawiającej przekazania nieodpłatnie na rzecz Województwa [...] mienia Skarbu Państwa obejmującego środki trwałe: samochód osobowy [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że Marszałek Województwa [...] wnioskiem z dnia 31 lipca 2003 r. zwrócił się z prośbą do Wojewody [...] o przekazanie mienia będącego we władaniu Wojewódzkiego Urzędu Pracy, powołując się na art. 49 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. odmówił przekazania tego mienia – samochodów [...] i [...] stwierdzając, że mienie to będzie służyło Wojewodzie do nadzoru nad urzędami pracy. Od decyzji Wojewody z dnia [...] października 2003 r. odwołał się do Ministra Skarbu Państwa Zarząd Województwa [...] stwierdzając, że mienie to jest mu niezbędne do realizacji zadań w związku z przejęciem przez województwo wojewódzkich urzędów pracy. W toku postępowania odwoławczego rozpatrując wszystkie okoliczności sprawy Minister Skarbu Państwa stwierdził, że zgodnie z art. 19 ust. 2 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, z dniem 1 stycznia 2000 r. wojewódzkie urzędy pracy weszły w skład urzędu marszałkowskiego. Z tym, że z tą samą datą wojewoda miał prawo przejąć część mienia wojewódzkich urzędów pracy służącą wykonywaniu jego zadań w zakresie przeciwdziałania bezrobociu oraz zespół pracowników. Organ uznał, że przekazanie mienia w trybie art. 49 ustawy o samorządzie województwa ma charakter fakultatywny, a wydane na jego podstawie decyzje oparte są na uznaniu administracyjnym. Przepis ten bowiem poprzez zawarte w nim słowa "może być przekazane" pozostawia uznaniu przez organ orzekający zasadności przekazania województwu mienia związanego z realizacją jego zadań. Jak wynika z treści decyzji Wojewody zatrzymał on dla siebie samochody, uznając że są mu niezbędne i będą służyły do nadzoru nad 20 Powiatowymi Urzędami Pracy oraz do realizacji jego zadań podstawowych. Dlatego też Minister Skarbu Państwa nie znalazł podstaw prawnych do zmiany przedmiotowej decyzji. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Województwo [...] reprezentowane przez zarząd Województwa zarzucając, że jest niezgodna z prawem (art. 107 § 1 i 3 kpa, 8 i 11 kpa) i wniosło o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosło, że sporne samochody stanowią mienie Skarbu Państwa i służą wykonywaniu zadań Województwa [...]. W związku z czym zachodzą przesłanki z art. 49 ustawy o samorządzie województwa i samochody powinny być przekazane województwu. Zdaniem wnoszącego skargę, zarówno Minister Skarbu Państwa jak i Wojewoda działali jako sędziowie we własnej sprawie, co powinno ich obligować do wnikliwego przeanalizowania wniosku Zarządu Województwa [...] – czego nie uczynili. Zdaniem Zarządu Województwa dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotny jest aktualny stan wykorzystywania tego mienia, a nie zamierzony, czy mający zaistnieć w przyszłości. Ponadto organ odwoławczy popełnił rażący błąd w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdzając, że przekazanie mienia w trybie art. 49 powyższej ustawy ma charakter fakultatywny, a decyzje wydawane są w oparciu o uznanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponieważ jego zdaniem decyzja ta nie narusza prawa – brak jest bowiem przesłanek do wydania żądanej przez Zarząd Województwa decyzji w trybie art. 49 ustawy o samorządzie wojewódzkim i wniósł o jej oddalenie. Poddał także pod rozwagę sądu możliwość odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem spór dotyczący tego samego mienia został już ostatecznie rozstrzygnięty w postępowaniu administracyjnym toczącym się z udziałem tych samych stron w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (decyzją z [...] marca 2001 r. – Wojewoda [...] wydał decyzję dotyczącą nabycia przez Województwo [...] środków trwałych i nietrwałych należących do Wojewódzkiego Urzędu Pracy – odmówił w niej przekazania Województwu spornych samochodów, Województwo odwołało się do Ministra Skarbu Państwa, decyzją z dnia [...] września 2001 r. utrzymał on w mocy decyzję Wojewody, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożyło Województwo [...]. Sąd wyrokiem wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r., sygn. akt SA 2878/01 oddalił skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów aniżeli podnosi to strona skarżąca. Należy podnieść, że sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134) poddał ocenie legalność zaskarżonej decyzji w aspekcie innych okoliczności niż podnoszone w skardze i uznał, że organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji wydając decyzję (Wojewoda [...] z dnia [...] października 2003 r., nr [...] oraz Minister Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...]) naruszyły prawo skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. jako dotkniętych wadami nieważności określonymi w art. 156 § 1 pkt 2. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że dopóki w obrocie prawnym pozostają ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i utrzymującą ją w mocy decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2001 r., nr [...] – odmawiające stwierdzenia nabycia z mocy prawa na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przez Województwo [...] mienia Skarbu Państwa obejmującego środki trwałe w postaci samochodu osobowego [...] oraz samochodu osobowego [...], to wyłącza to możliwość orzekania o tym samym mieniu, pomiędzy tymi samymi podmiotami w trybie art. 49 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. Powyższe decyzje były także przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 czerwca 2003 r. oddalił skargę Zarządu Województwa [...] stwierdzając w uzasadnieniu, że Wojewoda był uprawniony do przejęcia części mienia należącego do wojewódzkiego urzędu pracy, który to urząd z dniem 1 stycznia 2000 r. stał się wojewódzkim urzędem pracy wchodzącym w skład urzędu marszałkowskiego na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w celu wykonywania jego zadań w zakresie przeciwdziałania bezrobociu (kontrola i nadzór nad powiatowymi urzędami pracy). Jeżeli zatem sąd uznał, że Wojewoda zgodnie z obowiązującym prawem, zatrzymał środki trwałe w postaci samochodów osobowych [...] i [...], to organy orzekając ponownie o tym samym mieniu, na podstawie innego przepisu (art. 49 – ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa) rażąco naruszyły prawo. Mienie, którego przekazania odmówiono Województwu [...] prawomocną decyzją, istniejącą w obrocie prawnym dopóty, dopóki nie zostanie wzruszona we właściwym trybie administracyjnym (art. 16 kpa) służyć powinno realizacji ustawowych zadań Wojewody. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.