I OSK 1243/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka Henryk Ożóg Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Biura Podróży "S." Spółka z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 315/05 w sprawie ze skargi Biura Podróży "S." Spółka z o.o. w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 lipca 2005 r. II SA/Ol 315/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Biura Podróży "S." Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia 8 września 2003 r. na Biuro Podróży "S." Sp. z o.o. w [...] nałożono karę pieniężną w kwocie 42 274, 31 zł. za samowolne zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie pawilonu handlowego od dnia 1 kwietnia 203 r. do dnia 14 lipca 2003 r. i zajęcie większej, niż określona w zezwoleniu, powierzchni pasa od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 marca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 11 grudnia 2003 r. uchyliło powyższą decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 5 sierpnia 2004 r. nałożył na Biuro Podróży "S." Sp. z o.o. w [...] karę pieniężną w kwocie 100 378,85 zł. za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego ulic [...]/[...] w obrębie geodezyjnym 72 obejmującym część działek 6/9 i 173/7 poprzez przekroczenie terminu i powierzchni zajęcia określonej w zezwoleniu w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 26 lipca 2004 r. oraz za zajęcie większej powierzchni, niż określona w zezwoleniu, od dnia 11 lutego 2000 r. do dnia 31 marca 2003 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółka podniosła, że posiadała zatwierdzony projekt budowlany, przed rozpoczęciem budowy budynku Biura Podróży uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenie na budowę, zgodę na usytuowanie budynku u zbiegu ulic i zajęcie pasa drogowego, zarządca drogi wydał decyzję zezwalającą na usytuowanie budynku u zbiegu ulic i w szeregu decyzjach zezwalał na zajęcie pasa drogowego, nadto Spółka uzyskała decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanego pawilonu. Jednocześnie podniesiono, że wysokość kary narusza słuszne interesy Spółki, która działała w dobrej wierze i w zaufaniu do władz publicznych, doprowadzi do zwolnienia pracowników i utrudni funkcjonowanie wielu organizacji społecznych mających siedzibę w przedmiotowym budynku. Naliczenie kary za zajęcie pasa drogowego Spółka uznała za dyskusyjne wobec przebudowania ulicy [...], która jest na stałe zamknięta, ponadto kwestionowała wysokość naliczonej kary. Decyzją z dnia 28 lutego 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent Miasta Olsztyn decyzją z dnia 31 lipca 1998 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu biura podróży z galerią sztuki w Olsztynie przy ul. [...] na działce nr 128 obręb 72, o pow. 142,67 m-. Nieważność tej decyzji została stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 24 maja 2000 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2002 r. oddalił skargę Biura Podróży "S." Sp. z o.o. na tę decyzję. W dniu 28 września 1998 r. Biuro Podróży "S." wystąpiło do Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w Olsztynie o zawarcie umowy dzierżawy działki u zbiegu ulic [...] i [...], w związku z planowaną budową. W odpowiedzi Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni poinformował, że decyzja w przedmiocie zajęcia pasa drogowego zostanie podjęta po przedłożeniu koncepcji zabudowy i ustaleniu powierzchni oraz terminu zajęcia pasa drogowego. W związku z powyższym Biuro Podróży złożyło wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego u zbiegu ulic [...] i [...], na działce nr 128 obręb 72, o pow. 142,67 m- do czasu zakończenia postępowania w sprawie wydzielenia (celem kupna) z pasa drogowego działek, na których posadowiono pawilon handlowy. Kolejnymi decyzjami Biuro Podróży "S." uzyskało zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o wskazanej powierzchni w terminie łącznie: od dnia 1 września 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Zarząd Miasta Olsztyn negatywnie rozpatrzył wniosek o sprzedaż działek w jakimkolwiek trybie w dniu 29 stycznia 2002 r. Spółka Biuro Podróży "S." zwróciła się w dniu 3 grudnia 2002 r. do Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w Olsztynie o przedłużenie zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego do 30 czerwca 2003 r. Decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r., utrzymaną następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją dnia 23 stycznia 2003 r., odmówiono wydania w/w zezwolenia. Skarga kasacyjna Biura Podróży "S." na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2004 r. Decyzją z dnia 7 lutego 2003 r. Biuro Podróży uzyskało zgodę na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w terminie od 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 marca 2003 r. celem przywrócenia go do stanu poprzedniego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie w decyzji z dnia [...] uznało, że rzeczywiście Biuro Podróży zajęło większą, niż określoną w zezwoleniach, powierzchnię pasa drogowego w terminie od dnia 11 lutego do dnia 31 marca 2003 r., a od dnia 1 kwietnia 2003 r. zajmuje pas drogowy bez zezwolenia. Decyzję z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie oparło na następujących rozważaniach: Z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż zezwolenia obejmowały dopuszczenie zajęcia pasa drogowego o pow. 142,67 m-, tymczasem z dokonanych w dniu 4 czerwca 2000 r. oględzin pasa drogowego wynika, że pawilon przekracza tą powierzchnię o 19,33 m-. W oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. (OPK 3/00), zgodnie z którą za wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych rozumie się płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem, Kolegium stwierdziło, że także część budynku usytuowana nad drogą zajmuje pas drogowy, a pogląd ten zachowuje aktualność przy obecnym brzmieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości również fakt naruszenia terminu, na jaki zostały wydane zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W dniu 11 lutego 2000 r., jak wynika z dziennika budowy, zakończono wykonywanie stropów nad parterem, natomiast datę końcową stanowi ostatni dzień, w jakim Spółka legitymowała się uprawnieniem do zajmowania pasa drogowego w oparciu o decyzję z dnia 7 lutego 2003 r. Kolegium wskazało, że za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne, za wyjątkiem przypadków określonych w art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Kara pieniężna została wymierzona w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6, poz. 33 ze zm.), które obowiązywało w dacie wydawania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, dopiero bowiem w dniu 27 października 2004 r. Rada Miasta Olsztyn uchwaliła (uchwała nr XXXV/442/04) stawkę dzienną opłaty za zajęcie 1 m- pasa drogowego na 0,20 zł., a akt ten został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 10 listopada 2004 r. Zgodnie z zasadą naliczania wymiaru kary według stanu prawnego obowiązującego w okresie bezprawnego działania, w niniejszej sprawie należało zastosować stawkę określoną w § 10a ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w wysokości 0,10 zł. za 1 m-. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie uznało, że wybudowany pawilon, wbrew twierdzeniom Spółki, nie stanowi i nie może stanowić trwałej zabudowy, ponieważ zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy, czego Spółka była świadoma wskazując we wnioskach planowany okres zajmowania pasa drogowego (do czasu kupna działek wydzielonych z pasa drogowego, do czego w rezultacie nie doszło). Nie może mieć zatem znaczenia dobra wiara inwestora ani posiadanie wymaganych zezwoleń i decyzji (w tym także decyzji o pozwoleniu na budowę). Meritum sprawy stanowi zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określonej w zezwoleniach oraz przekroczenie terminu na jaki zezwolenia zostały wydane. Spółka Biuro Podróży "S." w skardze do sądu administracyjnego zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację przepisów art. 22 ust. 2 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 54 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i podniosła, że ponad 50 decyzji administracyjnych wydanych w sprawie świadczy o braku kompetencji osób podejmujących decyzje i o elementarnym braku obiektywizmu, a uchylenie decyzji jest uzasadnione ze względów społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podzielił stanowisko organu II instancji, zważywszy że istotę sprawy stanowi zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oraz przekroczenie terminu na jaki zezwolenie zostało udzielone oraz opłaty z tym związane. Nie ma w tym przypadku znaczenia legalność budowy pawilonu i jego użytkowania. W sprawie tej, zdaniem Sądu i instancji, zastosowanie miał przepis art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2003 r. Przepis ten wskazuje na obligatoryjny charakter opłat i kar pieniężnych, jeżeli pas drogowy nie został oddany innym podmiotom w dzierżawę, najem, ani nie został użyczony na cele wymienione w art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten nie ma charakteru uznaniowego, a zatem skoro organ stwierdził zaistnienie przesłanek nałożenia kary, rozstrzygnięcie to należy uznać za prawidłowe. Jednoznaczne jest bowiem, iż w okresie od dnia 11 lutego 2000 r. do dnia 31 marca 2003 r. Spółka nie dotrzymała warunków określonych w zezwoleniu, a po dniu 31 marca 2003 r. zezwolenia takiego już w ogóle nie posiadała. Zdaniem Sądu I instancji w sposób prawidłowy naliczono wysokość kary, uwzględniając przy liczeniu powierzchni także przestrzeń nad pasem drogowym. Zdaniem Sądu i instancji nie można było wziąć pod uwagę zasad współżycia społecznego, ani stwierdzonego przez Sąd braku obowiązku rozbiórki pawilonu, ponieważ przedmiotem postępowania było wyłącznie zajęcie pasa drogowego, zaś zasady współżycia społecznego nie mają zastosowania w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W skardze kasacyjnej od tego wyroku zaskarżono go w całości, wnoszono o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej pełnomocnik adw. K. K. zarzucił :1/ naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 47 ust. 4, art. 28, art. 33 ust.1, 34 ust. 136 i 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i § 54 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne oraz 2/naruszenie przepisów postępowania na skutek uchylenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie od merytorycznego rozpatrzenia złożonej skargi - również w przedmiocie uwzględnienia w równym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, tj. przepisów 6,7 i 8 k.p.a na skutek ogólnikowego stwierdzenia na str. 13 uzasadnienia iż "sąd administracyjny ocenia tylko zgodność poddawanej kontroli decyzji z prawem", natomiast zasady współżycia społecznego w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie mają zastosowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem postępowania było stwierdzenie, czy doszło do nieuprawnionego przekroczenia powierzchni pasa drogowego określonej w zezwoleniach oraz jego zajmowania pomimo upływu okresu, na jaki zostało wydane ostatnie zezwolenie. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa budowlanego są chybione, a wskazywane zarzuty naruszenia przepisów kpa w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie są zasadne, skoro nie znajdują one zastosowania w postępowaniu. Pismem z dnia 17 stycznia 2007 r. inny pełnomocnik skarżącej Spółki radca pr. J. P. P. uzupełnił zarzuty skargi kasacyjnej o nowe, dotyczące wadliwego obliczenia wysokości kary pieniężnej za zajęcie drogi bez zezwolenia oraz nieobowiązywania w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) nie dają podstaw do rozważania zarzutów skargi kasacyjnej podniesionych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i w związku z powyższym zarzuty podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika Spółki J. P. P. z dnia 17 stycznia 2007 r. nie mogły być rozważone a ich uzasadnienie, nie odnoszące się w jakimkolwiek fragmencie do zarzutów skargi kasacyjnej noszącej datę 2 października 2005 r., nie mogło być wzięte pod uwagę. W myśl art. 183 § 1 pow. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, jej wniesienie jest obwarowane szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw tej skargi jak i do jej formy (art. 174 i art.176 P.p.s.a.). To szczególny charakter skargi kasacyjnej sprawia, że przepisem art. 175 § 1 P.p.s.a. wprowadzono przymus adwokacko-radcowski związany z jej sporządzaniem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna służy od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny(art. 173 § 1 P.p.s.a) i w oczywisty sposób zarzuty skargi kasacyjnej muszą odnosić się do zaskarżonego wyroku ,ten natomiast wyrok wydawany jest w wyniku rozpoznania skargi uprawnionego podmiotu na określoną, konkretną (oznaczoną co do organu, daty i przedmiotu) decyzję administracyjną (postanowienie, inny akt lub czynność, akt prawa miejscowego, uchwałę lub zarządzenie organów samorządu lub terenowej administracji rządowej, akt nadzoru). Zgodnie z art.134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga "w granicach danej sprawy", które wyznacza zaskarżona decyzja. W doktrynie panuje zgoda w kwestii rozumienia pojęcia "granic sprawy" na gruncie pow. przepisu - jako całokształtu tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych " w granicach sprawy" ,której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie jest tylko i wyłącznie kwestia nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu i powierzchni zajęcia pasa drogi publicznej określonej w zezwoleniu w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do 26 lipca 2004 r. oraz zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu od dnia 11 lutego 2000 do 31 marca 2003 r. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji może zatem - wbrew wyrażonym w skardze kasacyjnej oczekiwaniom - dotyczyć tylko kwestii materialnoprawnych i procesowych dotyczących tej konkretnej decyzji . Z uwagi na powyższe zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest nieuzasadniony, dotyczy spraw rozstrzyganych innymi decyzjami, wydawanymi przez inne organy, w innych postępowaniach administracyjnych, w ramach innych stosunków administracyjnoprawnych. Spraw budowlanych nie dotyczy zaskarżona decyzja, nie rozważał ich w związku z tym i nie badał Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu sądowym prowadzonym w granicach sprawy wyznaczonych decyzją o nałożeniu kary pieniężnej za zajmowanie pasa drogowego i nie może badać Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym. Z kolei naruszenie przepisów postępowania (w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. chodzi o naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego nie wskazanych jednak w skardze kasacyjnej) powiązano w skardze kasacyjnej z naruszeniem określonym jako powstałym "na skutek uchylenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie od merytorycznego rozpatrzenia złożonej w sprawie skargi z dnia 10 kwietnia 2005 r. również w przedmiocie uwzględnienia w równym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, tj.przepisów art. 6,7 i 8 k.p.a. na skutek ogólnikowego stwierdzenia na str.13 uzasadnienia iż "sąd administracyjny ocenia tylko zgodność poddawanej kontroli decyzji z prawem", natomiast zasady współżycia społecznego w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie mają zastosowania". Przede wszystkim, jak już wskazano wyżej, w skardze kasacyjnej nie wskazano naruszonych przez Sąd I instancji przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut uchylenia się od merytorycznego rozpatrzenia złożonej skargi w przedmiocie uwzględnienia w równym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela - naruszenia przepisów art. 6,7 i 8 k.p.a. - wynikać może z błędnego, jak wskazano wyżej, rozumienia granic sprawy rozpatrywanej przez Sąd, nieznajomości charakteru - mających zastosowanie w sprawie skargi na decyzję w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego (i tylko tę) - przepisów prawa materialnego (są to przepisy ius cogens, nie pozostawiające organom administracji orzekającym w I i II instancji możności odstąpienia od ich zastosowania ani nie dające im możności działania w ramach uznania administracyjnego). Wskazany zarzut, źle sformułowany z uwagi na brak powiązania z przepisami procedury sądowej, jest ponadto bezzasadny. Nie można doszukać się wadliwości uzasadnienia wyroku stwierdzającego, że sąd administracyjny ocenia tylko zgodność poddawanej kontroli decyzji z prawem, bo taka kognicja sądów administracyjnych znajduje oparcie w przepisie m.in. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz. 1269) stanowiącym iż kontrola, o jakiej mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosowanie powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego również podlega badaniu pod względem zgodności z prawem, ale tylko w granicach danej sprawy czyli w ramach postępowania administracyjnego, które zostało zakończone zaskarżoną decyzją. Wbrew temu, co zdaje się wynikać ze skargi kasacyjnej, zasady współżycia społecznego nie mają zastosowania w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Są elementem prawa cywilnego (którego przepisy mają inny charakter tak jak i inne są kompetencje sądów powszechnych) i brak podstaw do ich stosowania zarówno na gruncie materialnego prawa administracyjnego jak i administracyjnego prawa procesowego ( w tym sądowo-administracyjnego). Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera, oprócz krytycznych (miejscami wykraczających poza granice wyznaczone dobrymi obyczajami) twierdzeń dotyczących orzekających w sprawie organów administracji i sądu administracyjnego, argumentów dotyczących zaskarżonego wyroku w jego granicach, wyznaczonych zaskarżoną decyzją, ale głównie argumenty związane z inwestycją budowlaną - budową pawilonu. Argumenty dotyczące wadliwości wyroku w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego są w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ściśle powiązane z niepodlegającą kontroli w tym postępowaniu sądowoadmnistracyjnym problematyką budowlaną. Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.