IV SA/Wa 183/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. N. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na dwa lokale mieszkalne oraz adaptacji części istniejących piwnic z przeznaczeniem na dwustanowiskowy garaż wraz z wykonaniem dojazdu do ul. [...] w W. na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. Odwołanie od tej decyzji organu pierwszej instancji wniósł A. N. W wyniku rozpoznania przedmiotowego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] o powierzchni 512 m² przy ul. [...] w W. w dniu [...] października 2003 r., uzupełnionego dnia [...] marca 2004 r., a wydana w sprawie decyzja w całości uwzględnia żądania strony postępowania. Organ podniósł, iż organy administracji publicznej zobowiązane są do zastosowania procedury określonej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz.717 ze zm.), której art.61 ust.1 wskazuje przesłanki niezbędne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.). Organ wyjaśnił, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 powołanej ustawy. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkowało wydaniem pozytywnej decyzji w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do treści § 9 pkt 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. W sprawie niniejszej część graficzna, oznaczona jako załącznik nr [...] decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2004 r., sporządzona w skali 1:500, opracowana została przez uprawnionego architekta w [...] i zaakceptowana przez organ I instancji. Analiza ta określiła możliwości realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Załącznik nr [...] do w/w decyzji składający się z części graficznej i opisowej zawiera wyniki analizy obszaru wyznaczonego dla inwestycji na nieruchomości przy ul. [...] w W. obejmuje analizę obszaru w zakresie: funkcji zabudowy analizowanego obszaru; linii zabudowy; powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek; szerokość elewacji frontowej; wysokość; geometrię dachu oraz kierunek główny kalenicy. Z analizy obszaru wynika, że planowana inwestycja jest zgodna ze sposobem zagospodarowania analizowanego obszaru i stanowi jego kontynuację. Załącznik nr [...] został również opracowany w [...] i zaakceptowane przez Prezydenta W. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. N., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez rażące naruszenie art. 59 ust 1, 60 ust 4, 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 ust 2, § 4, § 7, § 8, § 9 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 107 § 3 kpa. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, iż w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji brak jest analizy zgłoszonych przez niego zarzutów, brak jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, przywołano niewłaściwe podstawy prawne decyzji. Załącznik nr [...] do decyzji I instancji skarżący otrzymał już po wniesieniu odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nie miał zatem możliwości ustosunkowania się wcześniej do treści zawartej w tym Załączniku. Ponadto przesłany Załącznik nr [...] jest jedynie kserokopią, a nie oryginalnym dokumentem i został podpisany przez osobę do tego nieuprawnioną. Organ odwoławczy odmówił wstrzymania rozpatrzenia odwołania skarżącego do czasu uzyskania Załącznika nr [...] w przepisanej prawem formie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Wbrew treści art. 61 ust 1 cytowanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie określono nieprzekraczalnej wysokości zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z wnioskiem strony. Pominięto podstawowy i oczywisty element projektowanej inwestycji jakim jest ilość kondygnacji po nadbudowie w odniesieniu do stanu istniejącego. Organy wydające decyzje w niniejszej sprawie nie wskazują czy projektowany garaż będzie miał wyjazd bezpośrednio od ul. [...] czy też od podwórza, co ma podstawowe znaczenie dla warunków zabudowy. Tymczasem do wniosku inwestora dołączony był szkic sporządzony na mapie zasadniczej 1:500 przygotowanej przez uprawnionego geodetę, na którym projektowany podziemny garaż, o powierzchni około 80 m², zlokalizowany jest pod częścią podwórza oraz głęboki zjazd (około 2 m poniżej poziomu gruntu). Aktualna intensywność zabudowy to około 40%. Według załączonego szkicu inwestora intensywność zabudowy wynosiłaby około 80-90% czyli prawie bez powierzchni biologicznie czynnej. Świadczyć to może, zdaniem skarżącego, o świadomej manipulacji ze strony przygotowującego decyzję i ukryciu rzeczywistych zamiarów inwestora. Ponadto skarżący wskazuje, iż zakreślony przez organ I instancji na załączniku graficznym obszar jest nieprawidłowy i nie spełnia warunków określonych w § 3 ust 2 powołanego rozporządzenia, obejmując obszar znacznie mniejszy i który od strony północnej i południowej nie stanowi trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Wielkość obszaru analizowanego ma podstawowe znaczenie, a jego ponad 100% zmniejszenie w wydanej przez organ I instancji decyzji, fałszuje średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek, na podstawie którego ustala się wskaźnik powierzchni nowej zabudowy (§5 rozporządzenia). Przyjęcie intensywności zabudowy z pominięciem wymaganych prawem zasad obliczeń oraz brak przeprowadzenia analizy jest, zdaniem skarżącego, manipulacją organu I instancji. A. N. podnosi również, iż przyjęta arbitralnie bez żadnej analizy wysokość 11,5 m do gzymsu i 13 m do kaletnicy nie spełnia wymogów zawartych w § 7 rozporządzenia. Zbyt wysoka zabudowa od strony południowej działki skarżącego, w znacznym stopniu zniweczy jej obecne walory i jest sprzeczna z charakterem zabytku urbanistycznego jakim jest [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i poparł argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania B. P. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest częściowo uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bowiem zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust. 2 art. 52 ustawy określa treść wniosku, który powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodnie z ust. 3 nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Pojęcie oddziaływania musi być rozumiane szeroko zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze jak i nieruchomości sąsiednie, przy czym granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne polegające m.in. na emisji zanieczyszczeń czy powodowaniu nadmiernego hałasu. Część opisowa wniosku winna zawierać, jak wskazano wyżej, charakterystykę inwestycji a więc uwzględnienie wymagań w zakresie infrastruktury technicznej, należy też załączyć projekt urbanistyczny uzupełniony stosownym opisem oraz parametry techniczne inwestycji. Wniosek musi zatem zawierać informację o cechach urbanistycznych, technicznych i infrastrukturalnych planowanej inwestycji, tak aby można było zbadać ich zgodność z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaw szczególnych. Charakterystyka urbanistyczna projektowanej inwestycji musi pozwalać na stwierdzenie, czy zamierzenie spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa, czyli czy można ją dostosować do parametrów, cech i wskaźników istniejącej już w danym miejscu zabudowy. O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54. w zw. z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podstawę materialno-prawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ustawy. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku, gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2 ), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 ustawy ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi, iż "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów". Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1: 500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym należy uznać, iż nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że część zarzutów podniesionych w skardze jest zasadna. We wniosku inwestora z dnia [...] października 2003r. uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2004r., inwestycja została określona jako nadbudowa budynku mieszkalnego o jedną kondygnację i przekształcenie ostatniej kondygnacji od strony ogrodu w pełne piętro mieszkalne – przebudowa części istniejącego budynku. Przebudowa polega na zaprojektowaniu dwóch mieszkań w budynku /obecnie istnieje 5 lokali mieszkalnych/ oraz wygospodarowanie dwóch miejsc parkingowych w istniejących piwnicach i wykonanie dojazdu do tych miejsc. Natomiast w decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy inwestycja została określona jako nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na dwa lokale mieszkalne oraz adaptacja części istniejących piwnic z przeznaczeniem na dwustanowiskowy garaż wraz z wykonaniem dojazdu. Z powyższego wynika, że z opisu inwestycji usunięto zapis, iż nadbudowa dotyczy jednej kondygnacji a przebudowa budynku mieszkalnego polega nie tylko na urządzeniu w budynku dwóch lokali mieszkalnych, ale również na przebudowie części istniejącego budynku poprzez przekształcenie ostatniej kondygnacji od strony ogrodu w pełne piętro mieszkalne. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego przeformułowania żądania strony. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane. W ocenie Sądu opis inwestycji zawarty w decyzji został zbyt ogólnie sformułowany i znacząco odbiega od opisu inwestycji przedstawionej przez inwestora, przez co nie precyzuje, na czym ma polegać nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. Co w konsekwencji daje zbyt szerokie pole działania inwestorowi, na co zwraca uwagę skarżący. Z załączonej do decyzji części graficznej analizowanego obszaru wyznaczonego dla inwestycji na nieruchomości przy ul. [...] wynika, że granice obszaru analizowanego nie zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sposób nieuzasadniony obszar objęty analizą został znacząco pomniejszony, czym naruszono przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W tej sytuacji wyniki analizy przeprowadzonej przez organ I instancji w odniesieniu do nieprawidłowo wyznaczonych granic obszaru analizowanego nie mogą stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie został sporządzony przez osobę uprawnioną – art. 60 ust. 4 ustawy. Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji sporządził wpisany na listę [...] Izby Architektów A. P. Nie można także zgodzić się z zarzutem skarżącego, że decyzja nie określa nieprzekraczalnej wysokości zabudowy i wskaźnika intensywności zabudowy, gdyż wskaźniki te zostały określone w załączniku nr [...] stanowiącym integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia, z której strony będzie wjazd do garażu, czy bezpośrednio od ul. [...], czy też od podwórza o tyle jest niezasadny, że kwestia ta będzie przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę. Reasumując należy stwierdzić, iż zarówno zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. / orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sad postanowił na podstawie art. 200 w/w ustawy.