VII SA/Wa 1568/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lipca 2005 r. sprawy ze skargi Współwłaścicieli budynku [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych skargę oddala. Decyzją z dnia [...] września 2000r. nr [...]Burmistrz Gminy [...]zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na wykonanie robót budowlanych polegających na odbudowie ostatnich kondygnacji kamienicy przy ul. N. w W. z odtworzeniem detali architektonicznych na fasadzie kamienicy. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa złożyła A. A. reprezentująca Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...]przy ul. N. Decyzją z dnia [...] marca 2004r. Wojewoda [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]z dnia [...] września 2000r. W uzasadnieniu podał, że w decyzji z dnia [...] marca 1997r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej nieruchomości określono warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki wynikające z ustaleń planu, warunki obsługi komunikacyjnej, warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i inwestycji oraz zobowiązano inwestora do uzyskania niezbędnych uzgodnień i opinii. W wyniku dokonanych ustaleń organ I instancji nie stwierdził naruszeń i niezgodności, które wskazywałyby, że projektowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w decyzji z dnia [...] marca 1997r. Przedmiotowa inwestycja nie narusza też przepisów Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto inwestor przedłożył wszystkie wymagane uzgodnienia wymienione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także spełnił wymagania określone w art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane. Wojewoda [...] wyjaśnił, że zarzuty skarżącej dotyczące nie doręczenia Wspólnocie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie uzgodnieniu ze Wspólnotą przedmiotowej inwestycji, nie mogą być przesłankami uprawniającymi do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż są to przesłanki dotyczące ewentualnego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania A. A. reprezentującej Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że nie sposób podzielić poglądu skarżącej, iż wydając przedmiotowe pozwolenie na budowę organ w stopniu rażącym naruszył prawo poprzez wydanie pozwolenia na budowę wobec braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż inwestor dysponował takową zgodą wyrażoną w akcie notarialnym z dnia [...]kwietnia 1999r. i porozumieniu z dnia [...] września 2000r. z Zarządem Domów Komunalnych [...]z siedzibą przy ul. S. w W. W związku z tym, nie można wysunąć jednoznacznego wniosku, iż miało miejsce rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania przedmiotowego pozwolenia na budowę, czyli w dniu [...] maja 2001r. Organ odwoławczy stwierdził też, że w sprawie nie można przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, iż wydając pozwolenie na budowę organ administracji w ogóle naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § pkt. 2 kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż brak uzgodnień i konsultacji co do niniejszej inwestycji z sąsiednią wspólnotą mieszkaniową nie warunkuje możliwości wydania pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli współwłaściciele budynku przy ul. N. – Wspólnota Mieszkaniowa [...]reprezentowani przez A. A. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]z dnia [...]września 2000r. Burmistrza Gminy [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w kamienicy przy ul. N. w W. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ wydający pozwolenie na budowę nie uwzględnił wymogów, które zostały określone w wydanej wcześniej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor przebudowy kamienicy przy ul. N. nie przedstawił uzgodnień ze wspólnotą mieszkaniową przy ul. N. i decyzja nr [...]została wydana niezgodnie z pkt 5 (wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich) decyzji nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]marca 1997r. Ponadto pozwolenie na przebudowę kamienicy przy ul. N. obejmuje również zmiany w zakresie ściany szczytowej i kominów budynku przy ul. N. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. To oznacza, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. W ramach tego trybu podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią zatem przesłanki ściśle określone w art. 156 § 1 kpa i dopiero ujawnienie w decyzji przynajmniej jednej z nich może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego była decyzja Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]września 2000r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i zezwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na odbudowie ostatnich kondygnacji kamienicy przy ul. N. w odniesieniu do którego to orzeczenia organ rozpoznający sprawę w trybie wszczętego postępowania nadzwyczajnego prawidłowo zdaniem Sądu stwierdził brak zaistnienia przesłanek wskazanych w zrt. 156 § 1 kpa. Zarzutem skargi jest fakt, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] marca 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a konkretnie punktem 5 tej decyzji, że projekt rozbudowy wymaga uwzględnienia ze Wspólnotami Mieszkaniowymi i administratorem budynków sąsiednich. Rzeczywiście w niniejszej sprawie brak jest takiego uzgodnienia ze Wspólnotą Mieszkaniową [...]przy ul. N. Zdaniem Sądu nie jest to jednak "rażące" naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno – gospodarcze skutki wywołania wadliwą decyzją. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie – przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy – ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995r. sygn. akt III A.R.N 22/95). Na marginesie należy zauważyć, że obowiązek uzgodnienia zawarty w pkt 5 decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] marca 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu projektu rozbudowy ze Wspólnotą Mieszkaniową budynków sąsiednich nie wynika z żadnej ustawy. Nie ma bowiem obowiązku wynikającego wprost z przepisu ustawy dokonywania uzgodnień z innymi podmiotami niż są to podmioty o których mowa w art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a wynikające z przepisów szczególnych. Takie uzgodnienia wynikające z przepisów to np. uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków – co do obiektu budowlanego objętego ochroną konserwatorską, uzgodnienie z Państwową Strażą Pożarną – pod względem ochrony przeciwpożarowej, czy też uzgodnienie Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Żadna z ustaw szczególnych nie zna uzgodnienia inwestycji budowlanej z sąsiadującą Wspólnotą Mieszkaniową. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że Wspólnota Mieszkaniowa N. powstała w 1995r. i obejmowała 2 lokale mieszkalne na 20 lokali w budynku – co potwierdziła skarżąca na rozprawie w dniu [...] lipca 2005r.. Natomiast w dacie pozwolenia na odbudowę inwestor dysponował porozumieniem dotyczącym odbudowy ostatnich kondygnacji kamienicy przy ul. N. w W. zlokalizowanej na działce nr [...]obręb [...]zawartym w dniu [...] września 2000r. z Zarządem Domów Komunalnych [...] jako Zarządzającymi budynkami mieszczącymi się przy ul. P. oraz N. Z tych wszystkich względów na i podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2004r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako oczywiście bezzasadną należało oddalić.