VII SA/Wa 1570/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. i J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2004 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował z urzędu błąd natury formalno - prawnej w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. T. pozwolenia na przebudowę części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na garaż w miejscowości Ł. na działce nr [...], polegający na błędnym wskazaniu Sądu Administracyjnego do złożenia skargi. Wskazał, iż pouczenie powinno brzmieć – decyzja ta może być zaskarżona za pośrednictwem Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. ul. [...], w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, o ile w ocenie stron narusza ona prawo. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. rozpoczął działalność od dnia [...] stycznia 2004 r. i dlatego oczywistym jest, że pouczenie w decyzji powinno wskazywać ten sąd. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa po rozpatrzeniu zażalenia J. i J. K. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że właściwą podstawą prawną do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie sprostowania, co do błędnego pouczenia w kwestii prawa do wniesienia w stosunku do decyzji skargi do sądu administracyjnego jest art. 111 § 1 kpa, a nie co miało miejsce w przedmiotowej sprawie art. 113 § 1 kpa. Dlatego postanowienie Wojewody [...] jest nieprawidłowe i należało uchylić je w całości oraz postępowanie organu pierwszej instancji umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż w tym zakresie nie można było prowadzić postępowania na podstawie art. 113 § 1 kpa, lecz na zasadzie art. 111 kpa. Organ odwoławczy zauważył również, że błędne pouczenie nie zaszkodziło stronie, gdyż J. i J. K. złożyli skargę do sądu administracyjnego, która to skarga wraz z odpowiedzią na nią z dnia [...] lipca 2004 r. została przekazana do właściwego sądu administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. i J. małż. K.. Ich zdaniem zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem i krzywdzące. Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego winno ingerować w decyzję Starosty [...] i Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2004 r. i obie decyzje winny być uchylone jako wydane niezgodnie z obowiązującym prawem. Skarżący zaznaczyli, iż mocą tych decyzji zatwierdzony został projekt budowlany i pozwolenie na budowę dla sąsiada M. T. i z tych względów wnoszą o zmianę lub uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w taki sposób by uchylić decyzję Starosty [...] i Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r., którym uchylono w całości postanowienie Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2004 r. - prostujące z urzędu błąd natury formalno – prawnej w decyzji własnej tego organu z dnia [...] czerwca 2004 r. – i umorzono postępowanie organu pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, iż decyzja administracyjna wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie jej weryfikacji lub też zamieszczone w niej pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron w tych kwestiach. Zgodnie z art. 111 § 1 kpa, uzupełnienie decyzji może nastąpić jedynie wtedy, kiedy strona w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądała jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika więc, iż uzupełnienie decyzji może nastąpić jedynie na wniosek strony i może ono dotyczyć rozstrzygnięcia o środkach zaskarżenia bądź o uprawnieniu wytoczenia powództwa do sądu powszechnego (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2001 r. I SA 283/00 LEX nr 81749 oraz wyrok NSA z dnia 13 lutego 2002 r. I SA 1771/00 LEX nr 81742). Zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie strona postępowania administracyjnego - małżn. J. i J. K. - wniosku o uzupełnienie decyzji nie złożyła. Uzupełnienie decyzji z urzędu jest zaś niedopuszczalne (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2002 r. I SA 1640/00 LEX nr 82795). Stwierdzić trzeba, iż organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż właściwą podstawą prawną do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie sprostowania co do błędnego pouczenia w kwestii prawa do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego jest art. 111 kpa, a nie jak wskazał organ I instancji art. 113 kpa. Na podstawie art. 113 kpa dokonać można bowiem jedynie sprostowania nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na sprostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski – to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. II SA 863/00 LEX nr 75522 oraz wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r. IV SA 136/02 M.Praw. 2002/24/1108). Organ odwoławczy uzasadniając zaskarżone postanowienie słusznie zauważył także, iż z porównania w/w przepisów wynika, że postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 kpa, może być zaskarżone jedynie wraz z decyzją uzupełnioną bądź sprostowaną w tymże postępowaniu, natomiast postanowienie wydane na podstawie art. 113 § 1 kpa, jest zaskarżalne zażaleniem. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub odmowie jej uzupełnienia, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Ustosunkowując się zaś do zarzutów skargi, iż "rozstrzygniecie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego winno ingerować w decyzję Starosty [...] i Wojewody [...] (...) i obie decyzje winny być uchylone" jako wydane niezgodnie z obowiązującym prawem, podzielić trzeba zdanie organu odwoławczego, że zarzucane nieprawidłowości dotyczące pozwolenia na budowę wydanego na rzecz M. T., nie mogły być rozpatrywane w postępowaniu mającym na celu sprostowanie błędu w rozstrzygnięciu organu, czy też jego uzupełnieniu, z tego powodu, iż postępowania te są postępowaniami incydentalnymi, w których organ nie rozstrzyga o istocie sprawy głównej. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]września 2004 r. zasadnie wskazał, iż właściwym do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. Z akt sprawy wynika zaś, iż błędne pouczenie zawarte w w/w decyzji, co do środków zaskarżenia przysługujących stronie, nie zaszkodziło małżn. J. i J. K., gdyż skarżący złożyli skargę do sądu administracyjnego, która to skarga wraz z odpowiedzią na nią została przekazana do właściwego sądu administracyjnego. Uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.