VI SA/Wa 596/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska Matusiak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2005r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na "A." Sp. z o.o. z siedzibą w T. w wysokości 3.000,- złotych za brak opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że kierowca kontrolowanego w dniu [...] września 2004r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] pojazdu marki [...] nr rej. [...] z naczepą [...] nr rej. [...] okazał do kontroli siedmiodniową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych - bez wpisanego nr rejestracyjnego pojazdu. Brak wpisu - zdaniem organu - uniemożliwiał identyfikację pojazdu, którego dotyczy okazana karta, wobec czego przyjęto wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną decyzji ostatecznej organ wskazał: art. 138 § l pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust.1 i art. 92 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088,), lp. 1.4.1. załącznika do ustawy j.w. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). W odwołaniu od decyzji "A." Sp. z o.o. z siedzibą w T. wnosiła o umorzenie postępowania, lub przekwalifikowanie podstawy prawnej odpowiedzialności na wymienioną w lp. 1.4.4. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Powoływała się nie tylko na brak doświadczenia kierowcy pojazdu, jego brak obeznania z dokumentami niezbędnymi do wykonywania przejazdów pojazdem ciężarowym, że jest on emerytowanym policjantem i wykonywał swoją pierwszą trasę. Odwołująca podnosiła, że kierowca przed wyjazdem został przeszkolony, otrzymał kartę drogową, którą wypełnił pod nadzorem pracownika, ale w drodze powrotnej z trasy, po przejściu granicy – dla tego pojazdu - zakupił nową kartę w dniu [...] września 2004r. i wypełnił samodzielnie. Był nieświadomy nie wpisania do niej nr rejestracyjnego i taką okazał kontrolującym, ale okazał też kontrolującym - na dowód zakupienia karty na ten konkretny samochód - posiadany przy sobie dowód zakupu tej samej karty drogowej w dniu [...] września 2004r., na którym to dokumencie sprzedający wpisał numer rejestracyjny samochodu dla którego była zakupiona oraz serię i nr karty opłaty. Ponadto strona podnosiła, że to kierowca powinien ponosić odpowiedzialność, bo do jego obowiązków należy poprawne wypełnienie karty. Zarzucił nieuwzględnienie art. 93 ustawy o transporcie, z którego to przepisu wynika prawo, a nie obowiązek nałożenia kary, także ze względów społecznych, bo kierowca jest emerytowanym policjantem i ma na utrzymaniu 5 osobową rodzinę. Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie uznając argumentów odwołania w uzasadnieniu decyzji, powołał się na dokonane w toku postępowania ustalenia, że "dobowa" karta opłaty za przejazd po drogach krajowych przedstawiona podczas kontroli była niewypełniona i tym samym nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust 1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po tej kategorii dróg przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu, a karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w rozporządzeniu m.in. brak wpisania w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu - powoduje, że nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, stosownie do § 5 ust. 3-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych i podlega sankcji z § 5 ust.6 tego rozporządzenia. W ocenie organu skoro prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia, to karta przedstawiona podczas kontroli nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Tym samym brak dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlegał karze w wysokości 3.000 zł stosownie do treści lp.1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek kierowcy posiadania przy sobie, między innymi dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych podczas przejazdu po tych drogach pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne wynika z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a brak uiszczenia tej opłaty podlega karze, stosownie do art. 92 ust 1 cytowanej ustawy. Organ nie zajął stanowiska co do niezastosowania lp.1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A." Sp. z o.o. z siedzibą w T. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację popełnionego naruszenia. Wnosił o unieważnienie decyzji w części zastosowania kary na podstawie lp.1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Podnosił te same argumenty, jakie zawarł w odwołaniu, powołując się na niedoświadczenie kierowcy, nie kwestionował uchybienia poprzez nie wpisanie numeru rejestracyjnego na karcie opłaty przy wypełnianiu karty. Stanowiło to jego zdaniem okoliczność do zakwalifikowania naruszenia do 1.4.4. załącznika. Poza tym powoływała się na obowiązek wypełnienia karty przez sprzedającego, wobec uregulowania art. 42 ust.3 w zw. z § 5 pkt 2 rozporządzenia stanowiącym, że przedsiębiorca może ją wypełnić. Ponadto nałożenie kary w takiej wysokości ocenił jako krzywdzące i niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego domagał się jej oddalenia popierając argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego jak i procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, stąd skarga jest uzasadniona. Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji są powołane przez organ art. 42 ust. 1, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 i lp. 1.4.1. załącznika wskazanej na wstępie ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088,), oraz przepisy § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r.w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). Art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi jednoznacznie o obowiązku uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy oraz wykonującego przewozy na potrzeby własne. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in.: wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, co przewiduje z kolei art. 87 ust. 1 tej ustawy. W art. 92 ust.1 Ustawodawca przewidział kary pieniężne w wysokości od 200 zł do 15 000 zł dla tego, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszył obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy. Podnieść należy, że o ile kierowca naruszył sformalizowaną procedurę prawidłowego wypełnienia karty opłaty, ustawodawca nie zakazuje mu dowodzenia – na zasadach ogólnych k.p.a, że opłatę taką faktycznie uiścił. Sąd podzielił argumenty skargi, co do zastosowanej podstawy prawnej odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy, w szczególności jej zakresu oraz naruszenia procedury odnośnie art. 107 § kpa.. Nie podzielił natomiast zarzutów co do braku podstawy odpowiedzialności przedsiębiorcy - za działania kierowcy, którym się posługiwał przy wykonywaniu transportu drogowego. W ocenie Sądu bowiem, to przedsiębiorca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne po drogach krajowych ponosi odpowiedzialność za skutek w postaci braku wymaganej opłaty za przejazd. Z zasady ogólnej, której źródłem jest art. 429 k.c. wynika, że powierzenie kierowcy wykonania określonego rodzaju czynności w rozumieniu tego przepisu, dokonane przez powierzającego przedsiębiorcę w ramach zarządu firmą odnosi ten skutek, że w ramach tego umocowania kierowca działa w jego imieniu. Niewłaściwe wypełnienie karty opłaty drogowej - nie zwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za skutek działania jego pracownika. Natomiast omówienia przez organ w zaskarżonej decyzji - wymagały zastosowane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) - regulujące obowiązek wypełnienia karty opłaty drogowej w sposób prawidłowy pod rygorem nieuznania jej za dokument potwierdzający dokonanie tej opłaty, oraz przyjęcie naruszenia ustawy o transporcie drogowym przez zastosowanie do wymiaru kary pieniężnej w wysokości 3000,- zł l.p. 1.4.1 załącznika– mając na względzie zasadę wynikającą z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie. Wbrew poglądowi organu I instancji zawartemu w uzasadnieniu decyzji, to nie kwestia braku możliwości identyfikacji pojazdu legła u podstawy prawnej nałożenia kary, ale kwestia, czy przedsiębiorca wypełnił dyspozycję nałożonych na niego obowiązków w art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym: posiadania przy sobie i okazania, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Zdaniem Sądu obowiązkiem organu - w świetle zasad ogólnych art. 107 k.p.a) była zatem ocena, czy okazane w czasie kontroli dokumenty i które z nich (niewypełniona karta, czy dowód jej zakupu, czy oba te dokumenty łącznie) - mogły w świetle powołanej regulacji prawnej stanowić o wypełnieniu obowiązku posiadania przy sobie i okazania dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Niewątpliwie obowiązkiem organu - w świetle podniesionych zarzutów - było rozważenie, czy okazana karta opłaty drogowej – w zamyśle nabyta dla tego pojazdu, bo to wynikałoby z dowodu jej zakupu, ale nie wypełniona w sposób przewidziany przepisami w zakresie numeru rejestracyjnego) - mogła stanowić dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych (art. 87 ustawy o transporcie drogowym.) skoro w chwili okazania kontrolującemu nie została ona "skasowana", poprzez jej całkowite wypełnienie, czyli inaczej - zużyta dla potrzeb tego pojazdu dla którego została zakupiona. Ubocznie można zauważyć, że gdyby ustawodawca przewidział możliwość skutecznego dowodzenia w postępowaniu administracyjnym faktu posiadania opłaty drogowej – poprzez złożenie dowodu zakupu karty, zamiast prawidłowo wypełnionej karty – to ta sama karta, bez wpisu nr rejestracyjnego – mogłaby służyć przedsiębiorcy przy wykonywaniu transportu innym pojazdem (w okresie objętym jej ważnością). Zatem okazanie kontrolującym zakupionej jednej siedmiodniowej karty opłaty drogowej, na której jest tylko numer własny karty i data ważności – bez numeru rejestracyjnego pojazdu, oraz okazanie jako dowodu dokumentu jej zakupu, na którym uwidoczniona zostanie z kolei identyfikacja numeru własnego zakupionej karty, jak i numer rejestracyjny pojazdu – pozwoliłoby na powtórne wykorzystywanie tej samej karty opłaty drogowej na potrzeby innego pojazdu, w tym samym okresie ważności. Do tego celu wystarczyłoby jedynie wpisanie numeru rejestracyjnego innego pojazdu. By zapobiec takim działaniom Ustawodawca udzielił w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym upoważnienia ministrowi właściwemu do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych, oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Ustawodawca upoważnił zatem ministra do pewnego sformalizowania procedury dowodzenia, co jest dowodem uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, który kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać ( art. 87 ust. 1 cyt. ustawy). Wskazać należy, że wydane na mocy wskazanego wyżej upoważnienia ustawowego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r.. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) w § 4 ust. 1 stanowi, że uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Z kolei ust. 2 § 4 wyraźnie zastrzega, że to wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty, ograniczając tym samym organowi uprawnionemu do kontroli możliwość dowolnego i uznaniowego przyjęcia jej dokonania. Z tego względu, dowodem uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych jest – zgodnie z § 4 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dokument potwierdzający wniesienie opłaty, czyli uzyskany wyłącznie w drodze przewidzianej w § 4 ust. 1 sformalizowanej procedury przewidującej, że uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Za taką interpretacją procedury wymaganej do uznania za spełnioną przesłankę uiszczenia opłaty przemawiałaby w szczególności wykładnia językowa § 5 ust. 6 rozporządzenia stanowiąc, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Powyższa argumentacja – w ocenie Sądu pozwalałaby na uznanie - ale tylko co do zasady - odpowiedzialności administracyjnej skarżącego. Z treści skargi wynika zresztą, że jej nie kwestionuje, kwestionuje wysokość kary i zastosowaną podstawę prawną kwalifikacji naruszenia przepisów. Wprawdzie organ prawidłowo przyjął, że dowodem potwierdzającym skuteczne wniesienie opłaty jest karta opłat, która świadczyć może jednoczesne spełnienie dwóch przesłanek: nabycia karty opłaty i jej prawidłowego wypełnienia, ale wadliwe jest ustalenie, że obu przesłanek skarżący nie spełnił. Bezspornym jest, że okazana karta została nabyta przez przedsiębiorcę w dacie jej ważności, ale nie została w całości, czyli – prawidłowo – wypełniona, poprzez pominięcie wpisania numeru rejestracyjnego pojazdu. Czy zatem zachodzi skuteczne wniesienie opłaty? Odpowiedź na to pytanie ma zasadnicze znaczenie dla wymiaru kary i okoliczność tę podnosił skarżący już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, domagając się zmiany kwalifikacji naruszenia Podnieść bowiem należy, że z jednej strony – cytowany przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia przyjmuje brak karty opłaty - w przypadku jej wypełnienia w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, czyli nieprawidłowym wypełnieniu i mogłoby wynikać z niego, że taka karta nie stanowi ona w ogóle dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku. Z drugiej strony - w art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym Ustawodawca przyjął, iż wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku, odnośnie wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne z naruszeniem przepisów dotyczących uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych (lp.1.4.) Ustawodawca wyróżnia w lp.1.4.1. sytuacje : - wykonywania transportu bez uiszczenia opłaty za co przewidziana kara pieniężna wynosi 3000,-zł, - wykonywania transportu bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej; dotyczy tylko karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli (kara 200 zł), - wykonywania transportu z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana (1000zł), - wykonywania transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej za co przewidziana kara pieniężna wynosi 500,-zł. Brak uzasadnienia decyzji w zakresie zarzutów odwołania – w kwestii zastosowania jako podstawy materialnoprawnej lp. 1.4.1., a nie 1.4.4. załącznika stanowi o naruszeniu przepisów procesowych i ma niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności co do wymiaru nałożonej kary administracyjnej. Zastosowana podstawa prawna winna być nie tylko przytoczona, ale i wyjaśniona. Rozpatrując odwołanie organ administracji związany jest rygorami procedury administracyjnej. Zgodnie z zasadą wynikająca z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy z naruszeniem art. 107 § 3 kpa lakonicznie stwierdził jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie zachodzą przesłanki do zmiany kwalifikacji prawnej naruszenia na wskazywaną przez stronę lp. 1.4..4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto jego ustalenia faktyczne w przedmiocie okazania karty dobowej, są sprzeczne z materiałem dowodowym, bowiem okazana karta, której potwierdzona przez organ kopia znajduje się w aktach administracyjnych - była siedmiodniowa, a nie dobowa, jak twierdzi organ II instancji. Ponadto organ nie dokonał oceny materiału dowodowego, pomijając złożony dowód w postaci dokumentu zakupu karty, mimo że stwierdził, że nie można przyporządkować jej do kontrolowanego pojazdu. Ubocznie podnieść należy, że okazanie kontrolującym w dniu [...] września 2004r. karty opłaty bez wpisanego nr rejestracyjnego pojazdu, przy równoczesnym okazaniu posiadanego przy sobie dowodu zakupu karty drogowej w dniu [...] września 2004r. – na którym to dokumencie widniał numer rejestracyjny samochodu oraz seria i nr karty opłaty - nie mogło zostać ocenione przez organ I instancji jako brak możliwości identyfikacji pojazdu, którego dotyczy okazana karta i z tego względu przyjęcia przez organ wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżący wykazał bowiem w toku postępowania administracyjnego, że kierowca pojazdu zakupując tę kartę drogową w dniu poprzedzającym kontrolę, przeznaczył ją dla pojazdu, którym się poruszał, zatem o określonej - w tym dowodzie zakupu - tożsamości. Na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych stwierdzić należy, że numer okazanej karty i jej numer widniejący na dowodzie zakupu – z wpisanym także dodatkowo numerem rejestracyjnym pojazdu – umożliwiał identyfikację pojazdu w dacie kontroli tej karty. Odwrotne twierdzenie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia – należy ocenić jako gołosłowne. Z drugiej strony organ musi ocenić, czy ewentualna możliwość identyfikacji pojazdu w dacie kontroli tej karty ma istotny wpływ na wynik sprawy wobec treści powołanych przepisów. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (vide:1999.12.20 wyrok NSA w Warszawie IV SA 274/97 LEX nr 48234). Natomiast pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (vide: 2001.04.09 wyrok NSA w Warszawie V SA 1611/00 LEX nr 80635). Z tego względu należy uznać, że skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu. Zgodnie zatem z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzając jej niewykonywanie na podstawie art. 152 cyt. ustawy.