I SA/Wa 1114/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant asystent sędziego Marta Ways po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2005 r. sprawy ze skargi S.T. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [..] orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...] oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, ustaleniu odszkodowania za dokonane wywłaszczenie w wysokości [...] złotych (słownie: [...] złotych) i zobowiązaniu właścicieli do wydania przedmiotowej części nieruchomości w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji właścicielom. W uzasadnieniu swego stanowiska Minister stwierdził, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1996r. nr [...] ustalono lokalizację autostrady [...] i opisana na wstępie część nieruchomości została przeznaczona pod pas drogowy autostrady. W związku z tym, że starania zmierzające do nabycia nieruchomości w drodze cywilnoprawnej umowy nie dały pozytywnego rezultatu, na wniosek Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad (poprzednika Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad), zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu przedmiotowych działek ustalając za nie jednocześnie odszkodowanie. Od decyzji organu wojewódzkiego odwołanie wniósł ich właściciel – S.T. podnosząc, iż nie zgadza się na dokonanie wywłaszczenia, a jedynie na sprzedaż niniejszego gruntu oraz zakwestionował wysokość ustalonego odszkodowania. Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 13 ust. l ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabywa w imieniu Skarbu Państwa nieruchomości lub ich części na cele budowy dróg, w drodze umowy. Natomiast w myśl art. 15 ust. l powołanej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy, nie krótszym niż 30 dni od dnia otrzymania przez właściciela nieruchomości pisemnej oferty Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącej zawarcia umowy, na wniosek Generalnego Dyrektora wojewoda wszczyna postępowanie wywłaszczeniowe. Z akt sprawy wynika, iż w piśmie z dnia [...] kwietnia 1997 r. skierowanym do właściciela nieruchomości Agencja Budowy i Eksploatacji Autostrad przedstawiła ofertę zawarcia powyższej umowy, na zawarcie której jednak właściciel nie wyraził zgody. Umowa taka nie została zawarta mimo wyznaczenia przez Wojewodę [..] w piśmie z dnia [...] października 1997 r. dodatkowego terminu do jej zawarcia (do dnia [...] grudnia 1997r.). W tych warunkach – zdaniem organu - Agencja Budowy i Eksploatacji Autostrad wypełniła ustawowy obowiązek przedstawienia oferty jako czynności mającej poprzedzić wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Minister podniósł także, iż sposób określania wysokości odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości przeznaczonej na pas drogowy autostrady został uregulowany w art. 18 ust. l powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., zgodnie z którym - wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, przy czym wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi (art. 18 ust. 2). Z uwagi zatem na powyższe stwierdził, że w niniejszej sprawie odszkodowanie, które zostało ustalone na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego, określającego wartość przedmiotowej części nieruchomości, stosownie do powołanego przepisu art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. było prawidłowe. Subiektywne przekonanie odwołującego się i twierdzenie przez niego, iż wskazana w operacie wartość nieruchomości jest zbyt niska, nie świadczy o wadliwości operatu szacunkowego. Tym bardziej, że S.T. nie przedstawił alternatywnej opinii rzeczoznawcy majątkowego ani też innego dowodu dyskwalifikującego operat szacunkowy wykonany na potrzeby ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie. Mając zatem na względzie brak zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu i oceniając decyzję organu I instancji jako prawidłową Minister Infrastruktury utrzymał ją w mocy. Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi S.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której - nawiązując do swoich poprzednich skarg odnoszących się do decyzji zezwalających na niezwłoczne zajęcie nieruchomości- twierdził, że przedmiotowa decyzja ma na celu przymusowe jego "wyrzucenie" jako właściciela, aby "go okraść z własności". W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie zauważając, że treść skargi stanowi jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza zatem, że sąd administracyjny ocenia jedynie wydany akt pod względem jego legalności. W związku z powyższym rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji. Choć zaskarżenie dotyczyło całości decyzji tj. zarówno kwestii wywłaszczenia jak i odszkodowania, stanowisko skarżącego sprowadzające się do akceptacji zbycia przedmiotowego gruntu w trybie umowy oraz żądanie by wysokość odszkodowania za jego 1 m kw. wynosiła [...] złotych, świadczy o tym, że w istocie rzeczy problem związany z orzeczonym wywłaszczeniem sprowadzał się do wysokości ustalonego odszkodowania. Jak wynika z akt sprawy szacowania nieruchomości dokonywała osoba uprawniona tj. rzeczoznawca majątkowy. Operat został sporządzony dniu [...] maja 2003 r. i zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa tj.: ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, a także w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. Nr 230, poz. 1924 ). Przed wydaniem decyzji przez Wojewodę rzeczoznawca w dniu [...] października 2003 r. wypowiedział się w kwestii aktualności wyceny wykonanej w maju 2003 r. przez jej podtrzymanie jako nadal aktualnej. Podkreślenia wymaga, ze wywłaszczenie następowało w oparciu o istniejącą decyzję lokalizacyjną wydaną w związku z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Radą Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 1994 r., który przedmiotowy teren przeznaczał pod budowę autostrady. Zgodnie z przepisem § 37 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. przy określaniu wartości gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów na te cele. Powyższe oznacza, że wyceniając określony grunt, na którym ma być zlokalizowana droga publiczna - jako materiał porównawczy stosuje nie ceny wszystkich gruntów sprzedawanych w okolicy, ale ceny gruntów sprzedanych z przeznaczeniem pod budowę dróg. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że skarżący jedynie kwestionował przyjętą przez biegłą ds. wyceny nieruchomości wysokość odszkodowania, natomiast nie domagał się przeprowadzenia na tę okoliczność dowodu z opinii innego rzeczoznawcy ani też sam nie przedstawił żadnego, innego, miarodajnego dowodu. W tych warunkach należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i brak jest podstaw do kwestionowania jej legalności. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – orzekł jak w sentencji.