II OSK 1407/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Bożena Walentynowicz, Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1554/04 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1554/04 oddalił skargę K. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego . W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 81c ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. nałożył na Międzyzakładowe Spółdzielcze Zrzeszenie Budowy Domów Mieszkalnych "O." w W. obowiązek przedstawienia oceny technicznej w zakresie izolacyjności akustycznej ściany pomiędzy lokalem mieszkalnym nr 33 i lokalem użytkowym nr 32 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. O. w W. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż w związku z pismem K. G. dotyczącym hałasu przenikającego z sąsiedniego pomieszczenia do jego lokalu mieszkalnego dokonano kontroli w dniu 24 września 2003 r., w wyniku, której ustalono, iż lokal nr 32 jest użytkowany jako pracownia plastyczna przez M. i G. P. na warunkach własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Ponieważ organ nadzoru budowlanego powziął uzasadnioną wątpliwość, co do stanu technicznego lokalu nałożył obowiązek sporządzenia oceny technicznej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia K. G. na w/w postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż stroną w przedmiotowym postępowaniu jest Międzyzakładowe Spółdzielcze Zrzeszenie Budowy Domów Mieszkalnych "O." a nie K. G. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie złożył K. G. zarzucając urzędnikom brak kompetencji oraz bezczynność w rozpatrywaniu jego sprawy. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał użytkowanie lokalu nr 32 w budynku wielorodzinnym mieszkalnym przy ul. O. z uwagi na samowolną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na pracownie plastyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę, stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), oddalił ją . W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków winno podlegać ocenie na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego, również w zakresie ustalenia interesu prawnego odwołującego się. Jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane, należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji w ten sposób, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, organ odwoławczy rozstrzygnął najpierw kwestię formalną a mianowicie status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie wdając się w merytoryczne rozważania istoty postępowania. Skarżący poinformował organy nadzoru budowlanego o niedogodnościach wynikających z sąsiedztwa z lokalem nr 32, które podjęły w tym kierunku postępowanie i jako adresata nałożonego obowiązku prawidłowo wskazały właściciela gruntu i budynku Międzyzakładowe Spółdzielcze Zrzeszenie Budowy Domów Mieszkalnych "O." w stosunku, do której aktualnie prowadzone jest postępowanie upadłościowe. Skarżący natomiast jest na etapie starań o uzyskanie prawa własności lokalu, który zajmuje i aktualnie można mówić o naruszeniu jego interesu faktycznego a nie prawnego, który musi wynikać wprost z określonej, normy prawa materialnego. Odnośnie prowadzenia przedmiotowego postępowania przez organy nadzoru budowlanego, Sąd przyznał, iż można mieć uwagi, co do ich skuteczności i długotrwałości postępowania. Najbardziej skutecznym środkiem byłoby skorzystanie z możliwości, jakie daje art. 66 Prawa budowlanego, jednakże i w takim przypadku skarżący nie byłby stroną takiego postępowania, ponieważ adresatem takiej decyzji jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Sąd dodał, że aktualnie problem niedogodności wynikających dla skarżącego z sąsiedztwa z lokalem nr 32 został rozwiązany poprzez wydanie postanowienia z dnia 26 kwietnia 2005 r. zakazującego użytkowania lokalu nr 32. K. G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 5 ust 1 pkt 9, art. 5 ust. 2 i 66 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., art. 144, 244 i 251 kodeksu cywilnego - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, b) art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez jego niezastosowanie, c) art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozpoznanie sprawy z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy, a w szczególności z treści pism, wniosków i zażalenia K. G., d) art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez jego niezastosowanie: Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że przyjmowana a priori teza, wg której podmiot spółdzielczego prawa do lokalu w żadnym wypadku nie posiada interesu prawnego jest błędna. Organ administracyjny lub sąd prowadzący postępowanie winien bowiem w każdym przypadku ustalić istnienie lub nieistnienie interesu prawnego na podstawie przepisów prawa materialnego, rozpatrywanych z punktu widzenia stanu faktycznego sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie o takim interesie wyłącznie w oparciu o z góry przyjmowane założenie, że interes taki nie istnieje, uznać należy za podjęte z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności rażące naruszenie art. 28 k.p.a. Zarzut ten, jak podkreślił skarżący, odnosi się zarówno do postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., jak również do skarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż ani organ odwoławczy, ani Sąd rozstrzygając o braku interesu prawnego skarżącego nie dokonał analizy tego zagadnienia na gruncie prawa materialnego. Tymczasem, art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określając obowiązki w zakresie użytkowania obiektu budowlanego, odsyła m.in. do art. 5 ust. 1 pkt 1b (bezpieczeństwo pożarowe) i ust 1 pkt 1d (odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne). Jednocześnie w swej hipotezie nie wskazuje on kręgu adresatów stanowionych obowiązków, co sugeruje, iż dotyczą one "każdego". W ocenie skarżącego Sąd powinien także ustalić, czy zawierając umowę kupna spółdzielczego prawa do lokalu nr 31 skarżący nie został wprowadzony przez właściciela w błąd, czy może budynek przy O. został zrealizowany niezgodnie z pierwotnym projektem budowlanym (na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę), lub jest niezgodnie z tym projektem użytkowany, ewentualnie, czy być może sam projekt jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego (w tym także przepisami techniczno - budowlanymi). Przepisy te z całą pewnością bowiem nie zezwalają na sytuowanie lokali użytkowych z przeznaczeniem na działalność którą prowadzą nabywcy spornego lokalu w bezpośrednim sąsiedztwie (przez ścianę) z lokalem mieszkalnym. W każdym z tych wypadków bowiem interes prawny skarżącego w niniejszej sprawie wynika wprost z art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane. Skarżący powołał się także na art. 144 k.c., który nakłada na właściciela nieruchomości prawny obowiązek powstrzymania się od działań, "które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą z społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych". Wprawdzie przepis ten nie reguluje wprawdzie bezpośrednio postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania obiektu budowlanego, ale okoliczność ta nie może stanowić podstawy do jego wyłączenia a priori, jako materialnoprawnej podstawy interesu prawnego osoby trzeciej w takim postępowaniu. Zdaniem skarżącego materialnoprawną podstawę interesu prawnego w niniejszej sprawie stanowić mogą również przepisy 244 kodeksu cywilnego, stanowiące o własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu, w zw. z art. 251 kodeksu cywilnego, który stanowi, że do ochrony ograniczonych praw rzeczowych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności. Interes prawny w niniejszej sprawie można też, w ocenie skarżącego, wywodzić z faktu niedopełnienia przez organy nadzoru budowlanego obowiązków wynikających z art. 66 ustawy prawo budowlane, które to niedopełnienie przekłada się bezpośrednio na sferę jego praw. Jak podkreślił skarżący, rodzaj działalności prowadzonej w pomieszczeniu nr 32 oraz jej skutki (hałas, emisja szkodliwych substancji, dymu, odorów), nie może być prowadzona w bezpośrednim sąsiedztwie (przez ścianę) lokalu mieszkalnego, a stan faktyczny sprawy uprawniał całkowicie organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 66 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Natomiast w przedmiotowej sprawie wobec sposobu jej załatwienia przez organy nadzoru budowlanego, jak również Sąd skarżący nie może skutecznie bronić swoich praw. Skarżący podniósł ponadto, że organ odwoławczy zaniechał całkowicie rozważań i ustaleń w zakresie jego interesu prawnego na gruncie prawa materialnego, przyjmując z góry, iż nie posiada on przymiotu strony, naruszył rażąco szereg norm prawidłowo prowadzonego postępowania (art. 6,7,28,77,107 § 3 k.p.a.). Również Sąd nie dokonał ustaleń w tej kwestii, pomimo że skarżący wnosząc skargę domagał się kontroli sądowej w tym zakresie. Tym samym naruszony został, zdaniem skarżącego art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto dodał , że Sąd I instancji wbrew oczywistemu stanowi sprawy nie stwierdził naruszeń prawa, ani nie zastosował odpowiednich środków w celu ich usunięcia, a tym samym naruszył art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast naruszenie art. 133 powołanej ustawy polega na tym, że Sąd ani w wyroku, ani w jego uzasadnieniu nie nawiązał do materiału zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności do twierdzeń i wniosków skarżącego zgłaszanych w toku postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono również, że w swoim wyroku Sąd powołał postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. wstrzymujące użytkowanie lokalu nr 32, co potwierdza, że w dniu podjęcia postanowienia nakładającego obowiązek "oceny technicznej w zakresie izolacyjności akustycznej ściany", w sprawie istniał stan kwalifikujący się wyłącznie do wstrzymania użytkowania lokalu nr 32, a więc zastosowania art. 66 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Powyższe wskazuje zaś, że sfera prawna skarżącego była bezustannie naruszana. W tej sytuacji, uznając za zasadną argumentację co do istnienia w przypadku skarżącego przymiotu strony postępowania administracyjnego, aktualne staje się, zdaniem skarżącego, zagadnienie pozbawienia go możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed Mazowieckim Wojewódzkim Inspektor Nadzoru Budowlanego. Powstaje zatem kwestia nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Międzyzakładowe Spółdzielcze Zrzeszenie Budowy Domów Mieszkalnych w upadłości w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniosło o jej oddalenie . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny . Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) . Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom , lecz zarzuty w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie . Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie prawa procesowego tj. art. 28 kpa w związku z art. 5 ust.1 pkt. 9 oraz ust. 2 i art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 144, 244 i 251 Kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie . Przepis art. 28 kpa statuujący pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym powołany w skardze kasacyjnej został wadliwie określony jako zarzut naruszenie prawa procesowego , albowiem w okolicznościach tej sprawy należy uznać , iż stanowi on normę prawnomaterialną a nie procesową . Przede wszystkim zauważyć w tym miejscu należy , iż dla określenia charakteru prawnego danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten został zamieszczony ale decyduje jego treść i cel . Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne ( określają zachowanie podmiotów ) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków ( nakładają obowiązki i przyznają prawa lub obowiązki ). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne , które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych . Natomiast przyznanie podmiotowi prawa strony w postępowaniu administracyjnym w powiązaniu z konkretną normą prawa materialnego niewątpliwie winno być kwestionowane w formie zarzutu naruszenia prawa materialnego , poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowane. Pomimo wykazywanej wadliwości w zakwalifikowaniu powyższego zarzutu ,błąd ten nie dyskwalifikuje tego zarzutu pozwalając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do niego . Przepis art. 28 kpa definiuje pojęcie strony wskazując , że jest nią każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek . Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze pojecie strony może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego , czyli normy prawnej , która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku . Natomiast w rozpoznawanej sprawie podstawę ustalenia uprawnienia bądź obowiązku nie stanowią wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 144, art. 244 jak też art. 251 kodeksu cywilnego , czy też art. 5 i 66 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., lecz normą będąca podstawą materialnoprawną działania organów nadzoru budowlanego w tym postępowaniu pozostaje art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm. ) . Przepis powołanego art. 81c ust. 2 stanowi , że organ nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego , może nałożyć w drodze postanowienia na uczestnika procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz . Tym samym stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jest wyłącznie uczestnik procesu budowlanego , właściciel lub zarządca obiektu budowlanego . Skarżący nie jest uczestnikiem procesu budowlanego , nie jest również właścicielem budynku przy ul. O. w W., jak też nie jest zarządcą tego budynku stąd też nie może uzyskać przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym nałożenia obowiązku przedstawienia oceny technicznej w zakresie izolacyjności akustycznej ściany pomiędzy lokalem mieszkalnym nr 33 i lokalem użytkowym nr 32 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul . O. w W. Obowiązek ten prawidłowo nałożono w tej sprawie na Międzyzakładowe Spółdzielcze Zrzeszenie Budowy Domów Mieszkalnych " O." w W., w stosunku do której aktualnie prowadzone jest postępowanie upadłościowe – właściciela terenu i budynku . Skarżący legitymuje się wyłącznie ograniczonym prawem rzeczowy dysponując spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu w spornym budynku nie posiadając mimo złożonego stosownego wniosku w dniu 14 października 2002 r., przekształconego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w odrębną własność lokalu . Natomiast członkom spółdzielni mieszkaniowej w takich okolicznościach status strony postępowania nie przysługuje . W obrocie publicznym członków spółdzielni reprezentuje zarząd . Tym samym przedstawiony w powyższym zakresie zarzut naruszenia prawa jawi się jako całkowicie nieusprawiedliwiony. Ponadto pełnomocnik skarżącego w petitum skargi zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 133 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Przepis art. 133 § 1 ustawy procesowej stanowi , że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy , chyba , że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 . Przepis ten określa czas i podstawy wyrokowania i nie został w tej sprawie naruszony bowiem Sąd I instancji orzekał na podstawie kompletnych akt sprawy a dokonał tego po zamknięciu rozprawy . Z kolei przepisu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , stanowi , że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia . Zgodnie z wymienioną normą sąd administracyjny może wyjść poza granice skargi i zająć się wszystkimi postępowaniami w granicach danej sprawy . Obowiązek ten powstaje w odniesieniu do aktów i czynności wydanych i podjętych w granicach danej sprawy i jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia . Jednakże wobec prawidłowego oddalenia skargi na ostateczne postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. brak było podstaw do stosowania w/w przepisu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , który może stanowić podstawę działania Sądu I instancji wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi i eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Wówczas dopiero należy rozważyć czy można dodatkowo uchylić również i inne wadliwe decyzje podjęte w granicach danej sprawy dla końcowego jej załatwienia . Taka potrzeba jednakże nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie stąd też przepis ten nie mógł być zastosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie . Zatem w okolicznościach tej sprawy nie można mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji wskazanego w skardze art. 133 § 1 oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można również zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi , który stanowi , że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie .Przepis ten określający generalnie zakres działania sądów administracyjnych nie został naruszony w tym postępowaniu . Odmienna ocena stanowiska skarżącego co do prawidłowości zaskarżonego wyroku nie stanowi przesłanki przyjęcia naruszenia w/w normy . Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw . Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .