VII SA/Wa 732/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia NSA Halina Kuśmirek,, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2005 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. po rozpatrzeniu odwołania S. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2000r. – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. i T. S. pozwolenia na budowę w ramach istniejącego tarasu podjazdu dla osób niepełnosprawnych i ocieplenia budynku apteki z częścią mieszkalną położonego na działce nr [...] w miejscowości D. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż inwestorzy G. i T. S. do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli umowę zawartą w dniu 20 września 1999r. między wydzierżawiającym Spółdzielnię [...] w D. a G. S., na podstawie, której inwestorka stała się dzierżawcą budynku i gruntu o powierzchni 300 m2, na którym usytuowany jest ten budynek. Samoistnym posiadaczem działki nr ewid. [...] na której położony jest wydzierżawiony budynek jest Spółdzielnia [...], która w zawartej umowie wyraziła zgodę na adaptację budynku na aptekę, a tym samym na wykonywanie robót budowlanych. Podniesiony, zatem przez skarżącą, zarzut braku tytułu prawnego do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane jest nieuzasadniony. Wobec powyższych ustaleń organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wobec stwierdzenie, iż nie jest ona obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa w szczególności nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia art. 32 ust 4 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję wniosła S. C. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, iż ustalenia organów obu instancji odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2000r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej małżonkom S. pozwolenia na budowę są sprzeczne ze stanem faktycznym. Działka nr ewid. [...] stanowi współwłasność następców prawnych S. M. s. M., w tym skarżącej. Na działce tej znajduje się siedlisko gospodarstwa rolnego skarżącej i cała działka jest w jej samoistnym posiadaniu. Ani Spółdzielnia [...], ani też inwestorzy nigdy nie wykazali samoistnego posiadania tej działki a zatem nie posiadają uprawnień do wykorzystania tej nieruchomości na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na docieplenie budynku i wykonanie podjazdu dla osób niepełnosprawnych w miejsce istniejącego tarasu. Podstawowym, zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zagadnieniem jest ustalenie czy kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wójta Gminy D. wydana została z naruszeniem prawa i czy naruszenie to ma rażący charakter. Rozpatrując stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skargę należy uznać za uzasadnioną. W ocenie Sadu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik spawy. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że działka nr ewid. [...] w miejscowości D. ma nieuregulowany stan prawny, a w aktach znajdują się sprzeczne ze sobą dokumenty i orzeczenia sądowe dotyczące własności tej nieruchomości.. Spółdzielnia [...] w D., która na podstawie umowy dzierżawy z dnia 20 września 1999r., wydzierżawiła G. S. budynek baru nie jest właścicielem działki nr ewid. [...], na której ten bar wybudowała. Co prawda w aktach znajduje się nieformalna umowa kupna-sprzedaży tejże działki przez wymienioną Spółdzielnię, jednakże wszczęte na jej wniosek w dniu 20 kwietnia 2001r. postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia działki nr [...] do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zostało zakończone. Oznacza to, że zawarta umowa dzierżawy, a następnie zawarta w 2000r. w formie aktu notarialnego przedwstępna umowa sprzedaży na rzecz inwestorki budynku baru nie mogła stanowić podstawy do uznania przez organy spełnia wymogu z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż inwestorka podobnie jak Spółdzielnia [...] nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyklucza w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy Prawo budowlane możliwości wydania pozwolenia na budowę. Nie sposób, więc uznać, iż tego rodzaju naruszenie przepisów prawa nie ma charakteru rażącego. Zgodnie, z wielokrotnie prezentowanym w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poglądem brak wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2001r. IV SA 1324/99 – nie publ.). Z powyższych względów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.