VI SA/Wa 2257/04
WyrokWSA w Warszawie2005-07-12
Skład orzekający: Halina Emilia Święcicka, Dorota Wdowiak, Olga Żurawska - Matusiak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy opłata za wydanie licencji przewozowej powinna być naliczona na podstawie rozporządzenia obowiązującego w dniu wystawienia decyzji o udzieleniu licencji, czy w dniu jej doręczenia?Ratio decidendi
Sąd uznał, że opłata za wydanie licencji przewozowej nie jest materią decyzyjną, a jedynie czynnością administracyjną. W związku z tym, nawet jeśli decyzja została wydana w dniu obowiązywania jednego rozporządzenia, a doręczona w dniu obowiązywania innego, to samo uiszczenie opłaty nie jest integralną częścią decyzji administracyjnej i nie wymaga stosowania decyzji administracyjnej. Sąd uchylił decyzję Ministra Infrastruktury, uznając, że kwestia wysokości opłaty powinna być rozpatrywana w kontekście czynności administracyjnej, a nie jako element decyzji administracyjnej.Stan faktyczny
Spółka złożyła wniosek o wydanie licencji przewozowej, otrzymała licencję i wypis, a następnie uiściła opłatę w wysokości 9990,00 zł. Spółka zwróciła się o zwrot nadpłaty, twierdząc, że opłata powinna być niższa i naliczona na podstawie starszego rozporządzenia. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy swoją decyzję, argumentując, że opłata została naliczona prawidłowo na podstawie rozporządzenia obowiązującego w dniu doręczenia licencji. Spółka złożyła skargę do WSA w Warszawie.Rozstrzygnięcie
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądził od Ministra na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania oraz zwrócił spółce kwotę tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2005 r. sprawy ze skargi "D." P. W. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie licencji przewozowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz "D." P. W. Sp. j. z siedzibą w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 4. zwraca "D." P. W. Sp. j. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu
Dnia [...] kwietnia 2004 roku "D." P. W. Spółka Jawna z siedzibą w W. złożyła wniosek o udzielenie licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Tegoż dnia Minister Infrastruktury wystawił licencję przewozową o numerze [...] i numerze blankietu [...] oraz wypis z licencji o numerze blankietu [...]. Uprawnienie udzielono stronie dnia [...] maja 2004 roku poprzez jej doręczenie. Za udzielenie licencji pobrana została opłata w wysokości 9990.00 złotych.
Dnia [...] czerwca 2004 roku spółka zwróciła się z wnioskiem o zmianę wysokości opłaty za realizację wniosku o wydanie licencji przewozowej o numerze [...]. W jego uzasadnieniu podniosła, że za wydanie przedmiotowej licencji pobrana została zbyt duża opłata. W jej ocenie podstawą naliczenia opłaty winno stanowić rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku /Dz.U. z 2001r., nr 150, poz. 1683/, a nie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 kwietnia 2004 roku /Dz.U. 2004.82.759/. Strona wniosła o zweryfikowanie opłaty i zwrot nadpłaty.
Wniosek Spółki z dnia [...] czerwca 2004 roku Minister Infrastruktury potraktował jako żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy i decyzją z dnia [...] października 2004 roku nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm./ i § 2 ust. 4 oraz § 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 kwietnia 2004 roku w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem transportu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych /Dz.U. nr 82, poz. 759/ oraz przepisami Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 roku w sprawie dostępu do rynku transportu drogowego rzeczy wewnątrz Wspólnoty do lub z terytorium jednego z państw członkowskich utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 roku, doręczoną w dniu [...] maja 2004 roku o udzielenie licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy o numerze licencji [...], na dowód czego wydano blankiet licencji o numerze [...] i wypis licencji o numerze blankietu [...] i pobraniu opłat z tego tytułu.
W uzasadnieniu Minister podniósł, iż za udzielenie przedmiotowej licencji została naliczona i pobrana opłata w wysokości 9990.00 złotych, zgodnie z § 2 ust. 4 oraz § 3 i § 4 rozporządzenia z dnia 9 kwietnia 2004 roku w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem transportu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych. Rozporządzenie to obowiązywało w momencie udzielenia licencji. Poprzedzone było rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku, które jednak, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym /Dz.U. nr 211, poz. 2050 straciło moc z dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia. Nie można więc pobrać opłaty na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia. Wobec tego, że licencja udzielana jest w drodze decyzji administracyjnej, skutek w postaci jej udzielenia powstaje w momencie doręczenia decyzji. W tym bowiem momencie decyzja w chodzi do obrotu i kreuje określone prawa i obowiązki dla strony. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie [...] maja 2004 roku. W tej dacie obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 kwietnia 2004 roku, wobec czego opłata została naliczona prawidłowo.
Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "D." P. W. Spółka Jawna z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem strony skarżącej organ pobrał niewłaściwą opłatę, czym naruszył prawo poprzez niezastosowanie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie określenia wysokości opłat za czynności administracyjne.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów aniżeli wskazane w skardze.
Istotnie zgodnie z art. 7. 1. ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. Art. 40 w pkt 1) ustawy stanowi, iż przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za czynności administracyjne określone w ustawie. Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu, między innymi, udzielenia licencji lub zmiany licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika z licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenie zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji, co wynika z kolei z art. 41 ust. 1 pkt 1) ustawy. W art. 47 ust. 1 ustawy ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia wysokości opłat za czynności administracyjne, o których mowa jest w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj udzielonych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane. Na dzień wystawienia licencji tj. [...] kwietnia 2004 roku obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku, zaś na dzień jej doręczenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 kwietnia 2004 roku.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, które z powyższych rozporządzeń, w sprawie wysokości opłaty, organ winien stosować. Nie przesądzając tej kwestii należy zauważyć, z urzędu, iż zagadnienie wysokości opłaty za udzielenie licencji nie jest materią decyzyjną.
Podstawę władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna nie można domniemywać tylko z okoliczności sprawy lub art. 107 kpa. Należy ją wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Tym prawem, w niniejszej sprawie, jest ustawa z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Żaden z jej przepisów nie wymaga stosowania decyzji administracyjnej w przedmiocie uiszczenia opłaty. Zacytowane wyżej przepisy traktują opłatę za udzielenie licencji jako czynność administracyjną. Również z faktu, że opłaty wnoszone są /o czym stanowią już przepisy rozporządzenia odpowiednio w § 20 i § 15/ przed odbiorem odpowiednich decyzji i dokumentów nie wynika, że uiszczenie opłaty jest integralną częścią decyzji, bądź też jest to decyzja warunkowa. Tak istotna okoliczność musiałaby wynikać wprost z ustawy. Ta zaś, jak to wykazano wyżej, traktuje opłatę jako czynność administracyjną.
Wobec wydania decyzji w sprawie, która jest czynnością administracyjną, należało skargę uwzględnić i uchylić decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] pażdziernika 2004 roku.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne kontrolują także czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niewątpliwie takim obowiązkiem jest czynność uiszczenia opłaty. Jednakże sąd będzie mógł rozpoznać skargę na taką czynność po nadaniu biegu wnioskowi z dnia [...] czerwca 2004 roku jako czynności i po uwzględnieniu przez skarżącego zasad wynikających z art. 52 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. sąd orzekł jak w wyroku.
O wykonalności uchylonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.
Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowił art. 200 w związku z art. 205 i art. 232 § 2 /w przedmiocie zwrotu nadpłaconego wpisu/ p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło