I SA/Lu 213/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant asyst. Anna Kurczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Cukrowni [...] SA w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dn. [...].08.2001 r. dotyczącej określenia zaległości z tytułu opłaty sankcyjnej - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...], uchylającej w całości własną decyzję z dnia [...]r. Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS [...] z dnia [...] r., Nr [...] oraz określającej zaległość z tytułu opłaty sankcyjnej w wysokości 100 % wartości sprzedanego cukru (po cenach niższych od minimalnych) na rynku krajowym w kampanii cukrowniczej 1996/1997 w kwocie 332.500 zł i odsetki za zwłokę od wyżej wymienionej zaległości, utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że podstawą faktyczną zakwestionowania przez Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...] r. były poczynione w toku kontroli ustalenia, iż sprzedaż eksportowa cukru z faktury Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. (SAD Nr [...]) faktycznie nie miała miejsca. Uznając, że A. S.A. przekroczyła wysokość przyznanego limitu w kwocie A przez skierowanie przedmiotowego cukru na rynek krajowy, Inspektor Kontroli Skarbowej działając m.in. w oparciu o art. 10 ust. 3 "ustawy cukrowej" określił Spółce zaległość w opłacie sankcyjnej oraz odsetki od tej zaległości. Decyzja organu I instancji po wniesieniu przez Spółkę odwołania, została uchylona decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] r. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał m.in., że w świetle przepisów "ustawy cukrowej" rozliczenie przysługujących Cukrowni limitów następuje w skali roku, stąd toczące się postępowanie w sprawie uznano za bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] postępowanie zostało wznowione. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W wyniku wznowienia wydania została w dniu 2 sierpnia 2001 r. decyzja, w której Izba Skarbowa uchyliła ostateczną własną decyzję z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i, w oparciu m.in. o przepisy art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym (Dz. U. Nr 98 poz. 473 z późn. zm. – dalej "ustawa cukrowa"), określiła Spółce zaległość podatkową z tytułu opłaty sankcyjnej w wysokości 100 % wartości sprzedanego cukru oraz odsetki od tej zaległości. Rozstrzygając sprawę wzięto pod uwagę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał, iż nie miała miejsca sprzedaż eksportowa z faktury Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. – 150 ton (SAD [...]) oraz z faktury Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. – 100 ton (SAD Nr [...]). Ustalono, że cukier wyeksportowany według wymienionych dowodów JDA SAD pochodził z produkcji Cukrowni "A" S.A. w M., a nie A. S.A. Nie stwierdzono ponadto istnienie innych dowodów JDA SAD dokumentujących eksport cukru sprzedanego przez Spółkę w oparciu o zakwestionowane faktury. Postanowieniem z dnia [...] r., wskutek wniosku Spółki wznowiono postępowanie w sprawie. Po przeanalizowaniu przedłożonych przez Spółkę dowodów i stanowiska zawartego w żądaniu wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...]r. W złożonym odwołaniu od tej decyzji, Spółka wniosła o jej uchylenie i przywrócenie do obrotu prawnego decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] r. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowi art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, toteż po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, w przypadku niestwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 prawidłowo wydano decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Ustosunkowując się do zarzutu, iż bezzasadnie odstąpiono od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka właściciela PHU "B" K. D., wyjaśniono, że dla uznania danej sprzedaży za sprzedaż eksportową istotnym pozostawało dysponowanie przez Spółkę stosownymi dowodami, tj. fakturami sprzedaży oraz dokumentami celnymi potwierdzającymi wywóz towaru za granicę (SAD 1A). Dowody te podlegały prawidłowemu zaewidencjonowaniu w urządzeniach księgowych Spółki, a nie kontrahenta. Jak wykazano, sprzedaż cukru w oparciu o zakwestionowane faktury nie ma potwierdzenia w dowodach SAD, zaś Spółka nie przedłożyła i nie wskazała innych dowodów potwierdzających eksport cukru w oparciu o zakwestionowane faktury. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 188 ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wskazał też, że na żądanie Cukrowni K. D. złożył oświadczenie, w którym wskazywał, że według dowodu SAD z dnia [...] grudnia 1996 r. dokonano sprzedaży 150 ton cukru produkcji Cukrowni "[...]", podczas gdy z ustaleń faktycznych wynika, że dokonano sprzedaży cukru pochodzącego z Cukrowni "A" S.A. i wyjaśnił, że cukier zakupiony według faktury Nr 511a/96 z dnia 3 grudnia 1996 r. został przeznaczony do sprzedaży krajowej. Ponadto stwierdzono, że art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej dotyczy postępowań w trybie szczególnym i nie stwarza, tak jak w postępowaniu zwykłym możliwości przeprowadzenia nowych dowodów z przesłuchania świadków. Odnosząc się do zarzutu bezzasadnego przyjęcia, że załączone dowody MM, faktury VAT oraz SAD nie potwierdzają sprzedaży eksportowej cukru, wskazano, że Spółka przedłożyła, dla potwierdzenia sprzedaży eksportowej cukru ze spornych faktur VAT: 1) dowód SAD Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. dot. sprzedaży 62 ton cukru oraz SAD Nr [...] z dnia 20 sierpnia 1997 r., dot. sprzedaży 62 ton cukru, w którym także wskazano jako producenta cukru Cukrownię "A". Według załączonej kserokopii zapisów konta 200, cukier został sprzedany przez Cukrownię PHU "B" (eksporterowi) według wymienionych w uzasadnieniu decyzji faktur z lipca 1997 r.; 2) dowód SAD Nr [...] oraz dowód SAD Nr [...] – oba z dnia [...] czerwca 1997 r. dot. sprzedaży 62 ton cukru każdy, w których jako producenta wskazano Cukrownię "A", podczas gdy z kserokopii zapisów konta 200 wynika, że cukier ten według wskazanych faktur został sprzedany eksporterowi (PHU "B") przez Cukrownię "[...]"; 3) dowód SAD Nr [...] z dnia [...] lipca 1997 r. dot. sprzedaży 80 ton cukru (ze wskazaniem jako producenta Cukrowni "A") podczas gdy sprzedaż ta miała miejsce w oparciu o faktury VAT z dnia 2 lipca 1997 r. Analizując przedłożone dokumenty organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone dowody JDA SAD wskazują na innego niż strona producenta i dotyczą innych niż zakwestionowane ilości wyeksportowanego cukru, tj. według dowodów 328 ton (zakwestionowano 250 ton). Ponadto stwierdzono, że istotą uznania danej sprzedaży za sprzedaż eksportową pozostawało udokumentowanie przez podatnika, iż towar został wyeksportowany za granicę. Dowodami tymi pozostawały co do zasady dokumenty SAD a nie dowody MM. Jeżeli, jak twierdzi strona dowody SAD zawierają nieprawdziwe dane, to obowiązkiem eksportera pozostawało wystąpienie do organów celnych o ich skorygowanie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, żądając zbadania i oceny dowodów MM w kontekście przedłożonych dowodów SAD (wskazujących innego niż Cukrownia A. producenta cukru), Spółka żąda de facto dokonania przez organ podatkowy zmiany danych zawartych w dokumentach celnych, w sytuacji, gdy organ ten takich uprawnień nie posiada. Przedłożone aktualnie faktury (np. faktura z dnia [...] lipca 1997 r. Nr [...], [...] i [...]) zawierają ceny cukru wyższe od ceny minimalnej, co wskazuje na jego przeznaczenie do sprzedaży w kraju, czego potwierdzeniem są naliczone w tych fakturach i pobrane dopłaty do eksportu zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1996 r. (Dz. U. Nr 116 poz. 552 ze zm.). W sytuacji, gdy brak jest dowodów SAD dokumentujących eksport cukru w oparciu o zakwestionowane faktury, a przedłożone kolejne faktury faktycznie dokumentują sprzedaż cukru na rynek krajowy, brak jest podstaw do uwzględnienia wyjaśnień strony. Organ odwoławczy wskazał także, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców przewożących cukier na podstawie dowodów MM w celu ustalenia czy sprzedaż eksportowa miała miejsce, wskazując, iż jest to żądanie sprowadzające się do pozyskania nowych dowodów, które nie istniały w dniu wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego przyjęcia przez organ podatkowy, że błędny wpis w dokumencie eksportowym SAD oznacza, że cukier przeznaczono do produkcji krajowej stwierdzono, że formułując ten zarzut strona nie wykazała poprzez odwołanie się do konkretnych dokumentów, iż dowody JDA SAD zawierają błędne zapisy. Twierdząc, że wskazane przez nią faktury VAT dokumentują eksport, Spółka nie dokonała też korekty tych faktur przez np. odstąpienie od pobrania opłaty eksportowej. Fakt, że PHU "B" dokonywało sprzedaży cukru na rynek krajowy z produkcji skarżącej Spółki, znajduje wprost potwierdzenie w oświadczeniu K. D. – właściciela firmy z dnia 9 lipca 1999 r., a także w wyniku kontroli z dnia 28 lipca 2002 r. sporządzonym przez IKS w UKS, w którym stwierdzono, że w 1997 r. na rynek krajowy przeznaczono 581,6 ton cukru wyprodukowanego przez skarżącą. Za nieprawdziwe uznano także twierdzenie strony, iż fakt, że K. D. w 1997 r. nie prowadził sprzedaży krajowej, potwierdza protokół z badania dokumentów i ewidencji z dnia 30 kwietnia 2001 r. oraz protokół pokontrolny z przeprowadzonych czynności kontroli celnej poza Urzędem Celnym z dnia 30 kwietnia 2001 r., sporządzone przez Urząd Celny Referat Powtórnej Kontroli. Jak wskazał organ podatkowy, przedmiotem tej kontroli pozostawało zbadanie prawidłowości dokumentowania sprzedaży eksportowej oraz importu towarów za okres od 1998-2000 r. pod względem zgodności z przepisami kodeksu celnego. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że wynik kontroli z dnia 28 lutego 2002 r., nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, dotyczącego decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., toteż odniesiono się do jego treści w uzasadnieniu decyzji z ostrożności procesowej. Za niezasadny uznano zarzut, iż w wydanej decyzji celowo zniekształcono treść żądania strony, jak też zarzut bezpodstawnego stwierdzenia przez organ podatkowy, iż to "obowiązkiem eksportera pozostawało podjęcie czynności zmierzających do zmian w dokumentach celnych", w sytuacji gdy eksporter nie wiedział o kwestionowaniu przez organy podatkowe wielkości sprzedaży eksportowej. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii organ wskazał na znajdujące się w aktach sprawy pismo Cukrowni [...] z dnia 2 czerwca 1999 r. skierowane do PHU "B" oraz pisemne oświadczenie eksportera z dnia 9 lipca 1999 r., wskazujące na poinformowanie eksportera o zaistniałych nieprawidłowościach. Nieprawidłowości te były przedmiotem postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. i także strona nie podjęła jakichkolwiek czynności (w tym wystąpienia do eksportera o dokonanie zmiany danych w dowodach SAD, skorygowania własnych faktur VAT, które obciążały nabywcę dopłatą do eksportu), mających na celu zgromadzenie takiej dokumentacji eksportowej, która potwierdzałaby argumenty zawarte w żądaniu wznowienia postępowania w sprawie. Końcowo organ odwoławczy potwierdził zasadność przyjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, iż nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Cukrownia "[...]" S.A. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnosi, że w żądaniu o wznowienie postępowania wskazano precyzyjnie nowe okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy, które istniały w okresie wydania decyzji ostatecznej, uzupełniając je i uwiarygodniając je dowodami pośrednimi. Podkreśla, że faktu błędnych zapisów w dokumentacji nie kwestionuje, kwestionując jedynie prawidłowość ustaleń faktycznych i wnioskowania, jakie na tej podstawie przeprowadziła Izba Skarbowa. Zdaniem skarżącej, dowodem, który bezspornie istniał w dniu wydania decyzji i nie był znany organowi jest wiedza, jaką posiadał eksporter na okoliczność eksportu wyprodukowanego przez Cukrownię cukru. Zwrócono także uwagę na nieprawidłowości w działaniu organów podatkowych (zaniechanie przeprowadzenia wskazywanych w toku postępowania dowodów, których przeprowadzenie doprowadziłoby do wykazania, że przedmiotowy cukier został faktycznie wyeksportowany) a w szczególności przesłuchania w charakterze świadka eksportera – właściciela firmy PHU "B" K. D. Dokumentami potwierdzającymi wyeksportowanie cukru ze wszystkich cukrowni, z którymi współpracowała firma "B" (a więc i z Cukrowni "[...]") są: wynik kontroli przeprowadzonej przez Wydział Wewnętrzny Urzędu Celnego oraz wynik kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej, przedmiotem których było rozliczenie dokonanego eksportu cukru. Polemizując z treścią uzasadnienia decyzji, które w jej ocenie zafałszowało rzeczywisty stan sprawy, skarżąca Cukrownia podkreśla, iż we wniosku o wznowienie postępowania stwierdziła, że: "W istocie bowiem cukier wyeksportowany jako wyprodukowany przez Cukrownię "[...]" został faktycznie wyprodukowany przez Cukrownię "A", a jednocześnie cukier wyeksportowany jako wyprodukowany przez Cukrownię "A" został faktycznie wyprodukowany przez Cukrownię "[...]"." Wskazuje, że poza wiedzą i dokumentacją K. D., dokumentami potwierdzającymi fakt wyeksportowania cukru poza granice są dokumenty MM na łączną ilość 80 ton cukru, dokument SAD 1A z dnia 3 lipca 1997 r. potwierdzający eksport 80 ton cukru dostarczonego na granice RP transportem samochodowym Cukrowni "[...]", na którym wskazano jako producenta Cukrownię "A", dowody SAD z dnia [...] czerwca 1997 r. i z dnia 5 sierpnia 1997 r. (dot. 62 ton cukru-każdy), w których wskazano jako producenta cukru Cukrownię "[...]". Zarówno dokumenty MM jak i dokument SAD 1A z dnia [...] lipca 1997 r. nie był znany organowi w dniu wydania decyzji. Wszystkie te dokumenty wskazują, że SAD 1A dotyczy cukru Cukrowni "[...]", mimo że formalnie w dokumentach eksportowych wpisano, że jest to cukier Cukrowni "A". Dodatkowym potwierdzeniem jest fakt, że cukier transportowany samochodami został dostarczony bezpośrednio na przejście graniczne do załadunku na wagony (nie był magazynowany). Zdaniem skarżącej Cukrowni urzędowe dokumenty kontroli w przedsiębiorstwie "B" potwierdzają, że cały cukier który miał być wysłany za granicę został wyeksportowany, czego nie zmienia fakt nieprecyzyjnych zapisów na dokumentach SAD, i nałożenie sankcji nie może być oparte wyłącznie na okoliczności nieprawidłowych danych w poszczególnych dokumentach eksportowych. Stan faktyczny sprawy został ustalony błędnie, ponieważ organy podatkowe swoje wnioski oparły na domniemaniu, że cukier został sprzedany w kraju. Naruszeniem "ustawy cukrowej" jest faktyczna, a nie domniemana sprzedaż cukru z puli eksportowej na rynku wewnętrznym. Polemizując obszernie z uzasadnieniem organu I i II instancji skarżący wywodzi, że nie zawiera ono merytorycznych odniesień do argumentacji wniosku o wznowienie postępowania, m.in. zbyto milczeniem argumenty dowodowe dotyczące przesłuchania świadków, wypaczono charakter dowodu z protokołów z dnia 30 kwietnia 2001 r. oraz wyniku kontroli UKS z dnia 28 lutego 2002 r. Zwraca uwagę, że zarzuty wobec skarżącej, które obecnie pozostają w mocy powstały dużo później, niż udzielona przez K. D. odpowiedź na pismo zawiadamiające go o nieprawidłowościach, a związane z postępowaniem, które następnie umorzono. Końcowo zarzuca naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej oraz naruszenie przez organ I instancji art. 240 § 1 przez brak określenia czy odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji odnosi się do całości, czy też części. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodziły także przesłanki wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu, czego organ podatkowy nie dokonał. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Kontroli sądowej, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Według oceny Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew twierdzeniom skargi odmowa uchylenia w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 decyzji Izby Skarbowej– Ośrodek Zamiejscowy została szczegółowo i bez naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej uzasadniona, zarówno co do prawnej podstawy rozstrzygnięcia jak też stanu faktycznego sprawy. Wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest stwierdzenie czy postępowanie zwykłe nie było dotknięte którąś z kwalifikowanych, ściśle określonych wad. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej i jest to katalog zamknięty. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wszystkie trzy przesłanki występują łącznie, przy czym przesłanki te muszą być istotne dla sprawy. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Postępowanie wznowieniowe nie może być jednak wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki wskazane w w/w przepisie. Z wniosku Cukrowni o wznowienie postępowania wynika, że przedłożone przez nią dowody zmierzały do wykazania, że zakwestionowana w ostatecznej decyzji Izby Skarbowej sprzedaż eksportowa cukru według faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. i według faktury Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. – jako niepotwierdzona dokumentami SAD z dnia [...] grudnia i [...] grudnia 1996 r. – faktycznie miała miejsce w 1997 r. Jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, złożone przez skarżącą nowe dowody, a w szczególności cztery dokumenty SAD z m-ca lipca 1997 r. (i dołączone do nich dowody księgowe) wskazują na innego, niż skarżąca Cukrownia, producenta cukru. Słusznie też organy wskazały, że przedłożony wynik kontroli z dnia 30 kwietnia 2001 r., przeprowadzonej przez Wydział Wewnętrzny Urzędu Celnego dotyczy innego, niż objętego decyzją Izby Skarbowej zakresu przedmiotowego i okresu rozliczeniowego. Z kolei wynik kontroli PHU "B" z dnia 28 lutego 2002 r. nie był dokumentem znanym organowi w momencie wydawania decyzji, a jego treść – jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji – potwierdza fakt dokonywania przez "B" sprzedaży cukru na rynek krajowy (w tym także sprzedaży 581,6 ton cukru wyprodukowanego przez skarżącą Cukrownię). Skoro w wyniku przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 243 § 2 ordynacji podatkowej, stwierdzono, iż nie zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 245 § 2 ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia przez organy podatkowe "dowodów pośrednich", które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej oraz wadliwości postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji, to słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na oświadczenie K. D., w którym eksporter wyjaśnił m.in., że cukier według faktury z dnia 3 grudnia 1996 r. został przeznaczony na rynek krajowy. Zasadnie też podniesiono, że wznowić postępowanie można wtedy, gdy okoliczności lub dowody istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej, co oznacza, że z pełnym skutkiem prawnym skarżący może powoływać się na wszelkie okoliczności faktyczne i przedstawiać nowe dowody (wnioskować o przesłuchanie świadków czy też o wyjaśnienie okoliczności związanych z ewentualnym błędem w dokumentach eksportera, przeprowadzenie kontroli magazynu eksportera itp.) aż do zakończenia sprawy ostateczną decyzją. W konsekwencji powyższego, podniesione w skardze zarzuty nieuwzględnienia dowodu z przesłuchania eksportera w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych realizacji eksportu cukru wyprodukowanego przez Cukrownię, jak i pozostałe zarzuty skargi odnoszące się w istocie do wskazanych przez skarżącą zaniechań w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej – jako zmierzające do pozyskania nowych dowodów - nie mogą być uwzględnione. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.