II SA/Bd 418/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę II SA/Bd 418/05 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2005r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] 2004r. Nr [...] o zwolnieniu B. P. ze służby z dniem doręczenia decyzji. Jako podstawę prawną decyzji wydanej w I instancji powołano art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej ( tekst jedn. Dz.U.z 2004r. Nr 156, poz.1641) i wskazano, że stosownie do treści tego przepisu funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Z uwagi na skierowanie w dniu 31 grudnia 2004r.przez Prokuraturę Okręgową w G. do Sądu Rejonowego we W. aktu oskarżenia przeciwko B. P. o czyny określone w art. 228§3 kk w zb. Z art.271§3 kk w zw. z art.11§2 kk w zw. z art.12 kk w zw. z art. 65kk, z art. 18§3 kk w zw. z art. 87§1kks w zw. z art. 6§2 kks, z art.258§1kk w zw. z art..12kk, z art.231§2kk w zw. z art. 231§2 kk w zw. z art. 271§3 kk w zw. z art. 11§2kk i art.231§2kk podjęcie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby było zasadne. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, iż w dniu 3 stycznia 2005r. przed podjęciem obowiązków służbowych pisemnie odmówił wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004r. Nr [...] o przeniesieniu go do pełnienia służby w Urzędzie Celnym w T. W ocenie skarżącego odmowa ta została zaakceptowana i podjął on tego dnia obowiązki w Oddziale Celnym we W., a zatem zwolnienie go ze służby nie mogło nastąpić z dniem doręczenia mu decyzji o zwolnieniu t.j. w dniu 3.01.2005r. Pominięcie tej okoliczności faktycznej przy rozpoznaniu sprawy narusza treść art. 7,9 i 10 kpa. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej w T. powołując się na treść art. 25 ust.1 pkt8a i art.81 ust.2 omawianej ustawy podniósł, że wbrew zarzutom skarżącego w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, gdyż do Sądu Rejonowego we W. skierowany został akt oskarżenia przeciwko B. P., w którym zarzuca mu się przestępstwa umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Dyrektor Izby Celnej wskazał również, że skoro podstawą decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby było zaistnienie przesłanek określonych w art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy, to odmowa wykonania decyzji z dnia [...] 2004r. nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia W/w decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. P. wnosząc o jej uchylenie. W skardze oraz pismach uzupełniających złożonych na rozprawie skarżący powtórnie przytoczył zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto podniósł, że przesłanka zwolnienia go ze służby zaistniała dopiero w dniu wniesienia aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego we W., to jest w dniu 4 stycznia 2005r. W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy o Służbie Celnej, gdyż z powodu odmowy wykonania przez skarżącego decyzji w sprawie przeniesienia, jako materialnoprawną podstawę zwolnienia ze służby organ winien zastosować art. 25 ust.1 pkt9 tej ustawy. W ocenie skarżącego, w trakcie postępowania naruszone zostały zasady określone w art. 6-11 kpa, a w szczególności zasada czynnego udziału strony określona w art. 10§1 kpa, gdyż w trakcie postępowania skarżącemu uniemożliwiono wgląd do akt sprawy. Skarżący podniósł także, że zaskarżona decyzja jest wadliwa również w części dotyczącej daty zwolnienia go ze służby. Zdaniem skarżącego, treść art. art. 81 ust.1 i 2 ustawy o Służbie Celnej wskazuje na to, że przepis ten ma zastosowanie dopiero w drugiej fazie postępowania, to jest po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na fakt, że decyzji organu I instancji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, to zwolnienie ze służby nie mogło nastąpić przed terminem do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego względu zaskarżona decyzja narusza przepis art. 130§1kpa. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawą zwolnienia skarżącego ze służby celnej stanowił art.25 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej ( tekst jedn. Dz.U.z 2004r. Nr 156, poz.1641). Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby m.in. w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Przepis ten jest jednoznaczny i wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby funkcjonariusza celnego, w przypadku zaistnienia wymienionej przesłanki. Ocena prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji sprowadzała się zatem jedynie do zbadania, czy istotnie wystąpiła przesłanka określona w omawianym przepisie, czy postępowanie prowadzone było przez organy właściwe i czy nie zostały naruszone przepisy proceduralne. Bezspornym w sprawie pozostaje, że Prokuratura Okręgowa w G. wszczęła przeciwko B. P. postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a jego efektem było wniesienie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego we W. Dodać przy tym należy, że odmiennie niż to podnosił skarżący, przez wniesienie aktu oskarżenia należy rozumieć wyekspediowanie aktu oskarżenia wraz z aktami do sądu. Ustawa nie uzależnia bowiem zaistnienia tej przesłanki od wpłynięcia aktu oskarżenia do sądu, a zatem wystarczy nadanie tego aktu w polskim urzędzie pocztowym ( art. 124 k.p.k.). Przepis ten stanowi, że termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane m.in. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W niniejszej sprawie prawidłowo ustalone zostało, że akt oskarżenia nadany został przez Prokuraturę Okręgową w G. w dniu 31.12.2005r., co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności z kserokopii pisma tego organu z dnia 31 grudnia 2004r. (k.1 akt administracyjnych), a także pisma z dnia 24 stycznia 2005r.(k.25-30 tych akt). Brak w odwołaniu oraz skardze twierdzeń skarżącego mogących rzeczowo podważyć treść tych pism oraz brak jakichkolwiek dowodów przeciwnych w tym zakresie dowodzi, że organ miał podstawy by uznać je za wiarygodne dowody na okoliczność będącą podstawą faktyczną podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Dodać przy tym należy, że odmiennie niż to podnosił skarżący, fakt, iż w dniu doręczenia decyzji o zwolnieniu ze służby, B. P. odmówił wykonania rozkazu z dnia [...] 2004r. Nr [...] o przeniesieniu go do pełnienia służby w Urzędzie Celnym w T., nie miał żadnego znaczenia dla zastosowania dyspozycji określonej w art. 25 ust.1 pkt. 8a ustawy o Służbie Celnej. Zaistnienie tej przesłanki obligowało bowiem Dyrektora Izby Celnej w T. do podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z powołaniem się na materialną podstawę zwolnienia określoną w art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 130§1 i 2 kpa poprzez wadliwe określenie daty zwolnienia ze służby. Zgodnie z treścią art. 130§1 kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (§2). Na mocy §3 pkt2 tego artykułu cytowanych wyżej przepisów nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Oznacza to, że na mocy przepisów szczególnych ustawowemu wyłączeniu podlegać będzie stosowanie art.130 §2 i 3 kpa formułującego zasadę bezwzględnej suspensywności odwołania. Taki przepis zawiera omawiana ustawa o Służbie Celnej, która w art. 81 ust.1a stanowi, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, nie wstrzymuje wykonania decyzji. Błędny jest zatem reprezentowany przez skarżącego pogląd, że do czasu złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja o zwolnieniu go ze służby nie podlegała wykonaniu zgodnie z treścią art. 130§1 kpa. Decyzja ta podlegała bowiem natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, a zatem orzekanie przez organ o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności było zbędne. Wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania nie została również naruszona wyrażona w art. 10§1 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W istocie postępowanie w niniejszej sprawie ograniczało się jedynie do wydania przez organ orzekający decyzji o zwolnieniu ze służby. Decyzja ta została skarżącemu doręczona i zgodnie z treścią art. 107§1 kpa zawierała pouczenie o przysługujących środkach zaskarżania. Powyższe okoliczności implikują uznanie, że zaskarżona decyzja podjęta na podstawie art. 25 ust.1 pkt8a Ustawy o Służbie Celnej, przy zaistnieniu przesłanki do jej wydania oraz prawidłowym przeprowadzeniu postępowania nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270ze zm.)