II SAB/Bd 42/05

PostanowienieWSA w Bydgoszczy2005-08-31

Skład orzekający: Grażyna Malinowska-Wasik

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie wykonania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty środków pieniężnych ma charakter cywilnoprawny i czy sąd administracyjny jest właściwy do jej rozpoznania?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiocie wykonania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty środków pieniężnych, gdyż roszczenie to ma charakter cywilnoprawny i należy do właściwości sądów powszechnych. Ponadto, nawet gdyby skarga dotyczyła kwestii administracyjnoprawnych, została wniesiona po upływie ustawowego terminu.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B., zarzucając niewykonanie decyzji z 1989 r. obligującej organ do wypłaty środków pieniężnych tytułem pomocy finansowej. Organ odmówił wypłaty, twierdząc, że wypłata została dokonana. Skarżący wielokrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, na co organ udzielał negatywnych odpowiedzi. Skarga została wniesiona do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. w przedmiocie wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 42/05 UZASADNIENIE Pismem z dnia 16.04.2005 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. polegającą na niewykonaniu decyzji z dnia [...] 1989 r., nr [...] obligującej organ do wypłaty środków pieniężnych na rzecz skarżącego tytułem pomocy finansowej. Skarżący, pismem z dnia 16.04.2005r. zwrócił się do organu z żądaniem wypłaty należnej kwoty pieniężnej. W odpowiedzi organ podniósł, że żądanie S. P. jest nieuzasadnione, gdyż takiej wypłaty dokonano, zgodnie z postanowieniami decyzji z [...] 1989 r. Wezwaniami z dnia 22.07.05 r., a także z 31.08.05r. skierowanymi do [...], skarżący zwrócił się o usunięcie naruszenia prawa polegającego na odmowie wypłaty przyznanej mu pomocy finansowej. Organ, pismem z dnia 18.10.2004 r. udzielił na powyższe wezwania negatywnej odpowiedzi, ponownie wskazując na bezpodstawność wspomnianego żądania. W kolejnych miesiącach skarżący sukcesywnie występował z żądaniami do [...], które to organ uznał za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę wniesioną przez S. P. do tut. Sądu, organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na brak podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, z racji wydania w dniu 9.12.1989 r. decyzji w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżący domaga się wykonania przez organ decyzji z dnia 9 grudnia 2004 r., nr 2138/89/A/89 tj. wypłaty środków pieniężnych przyznanych wskazaną wyżej decyzją skarżącemu tytułem pomocy finansowej. Roszczenie to ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach w przedmiocie takich roszczeń, a kompetentne w tym zakresie są sądy powszechne. Zgodnie z art. 52 § 3 i 4 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zaś w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął z trzydziestym dniem od daty doręczenia odpowiedzi organu z 18.10.04 r. Wprawdzie w aktach brak dowodu doręczenia, ale z racji skierowania przez skarżącego w dniu 8.11.2004 r. do organu kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy przyjąć, że najpóźniej w tym dniu skarżący poznał treść pisma z 8.10.2004 r. Zatem biorąc pod uwagę, że skarga skarżącego, została nadana w urzędzie pocztowym w Inowrocławiu w dniu 16.04.05 r., uznać należy, że wniesiono ją po upływie terminu. Zgodnie z art. 58 § l pkt l i 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a także jeżeli skargę wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia. Uznając z powyższych względów skargę za niedopuszczalną orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło